“เสิ่นซวี่ นายมาแล้วเหรอ”
เธอแค่โอบเบา ๆ อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว เวินจือหลีก็ถอยออกมาแล้วเปลี่ยนไปคว้าแขนเขาแทน
[ฉลาดมาก! ตราบใดที่เธอไวพอ เขาจะไม่มีทางรีเฟล็กซ์สลัดเธอทิ้ง]
เวินจือหลี: วิชาบู๊ใต้หล้า มีเพียงความเร็วเท่านั้นที่เอาชนะได้
[เข้าใจแล้ว]
เธอโบกมือลา กู้เหยียนจือ และ เจี่ยงชิงเทียน “พวกเรากลับก่อนนะ”
ในขณะที่ทุกคนยังเหม่อลอย เธอก็ดึงเสิ่นซวี่กางร่มเดินลงบันไดไปแล้ว
เบื้องหลังมีดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาและขุ่นเคืองจ้องมองพวกเขาอย่างไม่วางตา
หยางจื่อฉงและหยางหานเหม่ยต่างตกใจกับสีหน้าของเฟิงฉีฉี ความคิดที่เวินจือหลีเพิ่งพูดผุดขึ้นในใจ และทั้งคู่ก็ตัดสินใจเงียบ ๆ ในใจ
กู้เหยียนจือหันไปขอบคุณเจี่ยงชิงเทียน “ร่มเดี๋ยวบ่ายคืนให้ ขอบคุณนะ”
“เธอทั้งสวยทั้งใจดี ตัวเลือกมีอีกเยอะ”
เจี่ยงชิงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรีบยกขาเดินลงไปอย่างรวดเร็ว
เธออยากแน่ใจว่าตัวเองดูผิดไปหรือเปล่า
ตั้งแต่วันแรกที่พบเสิ่นซวี่ตอนปีหนึ่ง เธอก็ไม่สามารถละสายตาจากเขาได้
ตั้งแต่เล็กถูกห้อมล้อมประหนึ่งดวงจันทร์ท่ามกลางหมู่ดาว เจี่ยงชิงเทียนไม่เคยสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองมาก่อน
แต่สิ่งเหล่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเสิ่นซวี่ กลับไร้ความหมายไปเลย
แต่เธอก็พบว่า เสิ่นซวี่ไม่ใช่แค่กับเธอที่เย็นชา กับคนอื่นก็เหมือนกัน
เย็นชาและรักษามารยาท สง่างามและนิ่งเฉย
ไม่เคยยอมสละเวลาและพลังงานให้กับใครอื่นนอกจากตัวเอง
เขายอดเยี่ยม เย็นชา
ความสูงส่งในกระดูกผสมกับความเย่อหยิ่งเล็กน้อย