คืนวันเสาร์ เสิ่นซวี่กลับมาถึงบ้าน
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากห้องนั่งเล่นที่ปกติจะเงียบสงบ เขาหันไปตามเสียง
เวินจือหลีนั่งขดอยู่บนโซฟาดูซีรีส์ ผ้าห่มปรับอากาศคลุมขาไว้
เสิ่นซวี่เหลือบมองไปที่ระเบียงโดยไม่ตั้งใจ พอดีกับที่เวินจือหลีได้ยินเสียงเปิดประตูเหลือบตามองมา
“นี่แกจะแอบหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม?” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ๆ
เสิ่นซวี่วางรองเท้าให้เข้าที่ “เปล่า”
“อ้อ”
[เสิ่นซวี่ไม่เคยโกหก พระเอกเขาไม่หัวเราะเยาะเธอหรอก]
ชายหนุ่มสีหน้าดูขี้เกียจเล็กน้อย “ฉันขอดมหน่อยว่าเหม็นไหม”
เวินจือหลี: นี่คือพระเอกที่แกยกย่องนักหนางั้นเหรอ?
[ไอ้เสิ่นซวี่ เนี่ยมันเริ่มมีมุกเล่นแล้วนะ!]
เธอส่งเสียงหึ ท่าจะเชิดหน้าขึ้นมองเขา
แต่คอเมื่อยเกินไป ยังไงก็ขดตัวอยู่แบบนี้ดีกว่า
อยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก็ต้องยอมคนอื่นหน่อย
“แกเคยดูหนังเรื่องนี้ไหม ดูด้วยกันไหม?” เธอตะโกนไปทางชายหนุ่มที่กำลังล้างมืออยู่
เสิ่นซวี่ค่อย ๆ ดึงกระดาษทิชชู่สองแผ่นออกมาเช็ดมือ ท่าทางสุขุมและสง่างามอย่างยิ่ง
เวินจือหลี: พี่คะ พี่จะเกินไปหน่อยไหม?
“ดูอะไร?”
“เปล่า แค่รู้สึกว่าวันนี้อารมณ์แกดีจัง”
เสิ่นซวี่นั่งลงข้างเท้าของเธอ เวินจือหลีหดขากลับอย่างรู้ตัว “ดูไหม?”
เขาส่ายหน้า สายตามองไปที่มือของเวินจือหลี “ตอนนี้ฝึกได้ไหม?”
“ได้สิ แกอย่าลืมดูเวลาล่ะ”
“อื้ม”
เวินจือหลีขยับเข้าไปใกล้เขา แขนของทั้งคู่สอดคล้องกระทบกันเป็นระยะ
เนื้อนุ่มที่ฝ่ามือดูเหมือนถูกผิวหยาบบางอย่างครูดผ่าน
แต่เธอดูเพลินเกินไป ความรู้สึกเล็กน้อยแบบนี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเธอเลยแม้แต่น้อย