ปลายยอดปากอวบอิ่ม เส้นสายงดงาม
“ได้เงินมาเดี๋ยวส่งซองแดงให้”
เสิ่นซวี่ตอบเสียงเรียบ “อื้ม” หลังจากซ้อมสองรอบ ทั้งคู่ก็ดูเหมือนคู่รักที่เพิ่งคบกันจริง ๆ เสียที
พวกเขาเริ่มจับมือกันตั้งแต่หน้าประตูมหาวิทยาลัย มีคนมองมาไม่น้อย
เวินจือหลีแนบตัวลงมาถึงแขนเขา เสียงเบา แต่ไม่ได้แตะตัว “ฉันไปส่งแกที่คณะบริหาร หรือแกไปส่งฉันที่คณะภาษาต่างประเทศ”
“บริหาร”
“โอเค”
เสิ่นซวี่เป็นคนแบบนี้ ต้องทำทุกอย่างตามแผนภายในเวลาที่ตัวเองกำหนด ควบคุมชีวิตเป็นนาทีต่อนาที
ไม่เคยมีข้อยกเว้น
หลายคนถ่ายรูปลงโมเมนต์ เติมฟิลเตอร์
ตอนจบพลิก
ฉบับที่แพร่สะพัดมากที่สุดคือ เสิ่นซวี่กลับไปคุกเข่าบนคีย์บอร์ด แล้วก็ยอมรับผิดอย่างว่าง่ายในเช้าวันนี้
หยางไป๋ชวนดูไปก็งงไป จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากด้านหลัง
เขาหันไป สายตาก็จ้องไปที่มือที่ประสานกันของคนสองคนทันที
อะไรกัน?
เสิ่นซวี่ แกหลอกฉันเหรอ?
เวินจือหลีบอกคนข้าง ๆ ว่าวันนี้ไม่ทำกับข้าว ขอเลี้ยงข้าวนอกบ้านหน่อย
เสิ่นซวี่นิ่งไปสองวิ แล้วก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยอธิบาย “ฉันต้องไปบ้านคุณปู่ คืนพรุ่งนี้กลับมา”
“ได้ งั้นคุยกันพรุ่งนี้”
[หมอนี่ไม่ชวนเธอไปด้วยเลยเหรอ?]
เวินจือหลี: ฉันจะไปทำไม แฟนเก่าต้องไปพบพ่อแม่แฟนด้วยเหรอ?
[คุณปู่ของเสิ่นซวี่เป็นคนเดียวที่จริงใจกับเขาจริง ๆ เขาแอบสืบประวัติเธอหมดแล้ว เจอเจ้าของร่างเดิมหลายครั้ง สั่งเสิ่นซวี่ให้เลิกกับเธอเลยล่ะ]
เวินจือหลี: ฉันนึกว่าผู้ใหญ่จะชอบเด็กผู้หญิงที่รักการอ่านซะอีก
[ก็เพราะเจ้าของร่างเดิมบังเอิญไปเจอบ้านตระกูลเสิ่นเข้ามา เธอไม่คิดว่าบ้านเสิ่นซวี่จะรวยขนาดนั้น ตั้งแต่นั้นก็เริ่มเอาใจคุณปู่กับเสิ่นซวี่]