เช้าวันเสาร์ เวินจือหลีเพื่อตอบแทนที่เสิ่นซวี่ให้เธอนั่งรถมาด้วย เธอเลยควักเงินออมสั่งอาหารเช้าชุดใหญ่สุดหรูมาชุดหนึ่ง
สุดท้ายตัวเองกลับกินจนแน่น ต้องปลดกระดุมออกหนึ่งเม็ด
เวินจือหลีไม่รู้จักรถ แต่พอจะรู้สึกได้ว่ารถเอสยูวีสีดำคันที่อยู่ตรงหน้าไม่ควรจะถูก
เธอถือร่มขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ “ฉันส่งตำแหน่งให้เธอแล้ว เดี๋ยวเธอจอดให้ห่างหน่อยแล้วค่อยปล่อยฉันลงนะ”
เสิ่นซวี่เปิดแผนที่ตามตำแหน่ง “ทำไมล่ะ”
หญิงสาวเปิดกระจกด้านหน้าแต่งหน้าปรับทรงผม “ถ้าเธอเป็นเจ้านาย เห็นฉันลงจากรถคันนี้ เธอจะรับฉันเข้าทำงานไหมล่ะ”
เสิ่นซวี่เหมือนครุ่นคิด พยักหน้า “อืม ตอนบ่ายกี่โมงเลิกเรียน”
“สี่โมงจบ เธอเลิกงานกี่โมง”
“ห้าโมง”
ลิปสติกของเวินจือหลีทาไม่เรียบร้อย เธอใช้นิ้วก้อยลูบไปที่ริมฝีปากล่างเบา ๆ
“ข้าง ๆ มีห้างใหญ่ ฉันจะไปรอเธอในนั้น”
“แล้วเราไปเดินซูเปอร์มาเก็ตด้วยกันหน่อยไหม ซื้อของหน่อย ที่บ้านกระดาษทิชชู่กับซีอิ๊วหมดแล้ว”
เสิ่นซวี่ยื่นทิชชู่เปียกให้เธอ “ได้”
เวินจือหลีเช็ดนิ้วที่เปื้อนลิปสติกนั้น แล้วยิ้มให้เขา “ขอบคุณ”
ที่ปัดน้ำฝนค่อย ๆ ปัดไปมา ความร้อนที่ลอยขึ้นจากพื้นถนนถูกกั้นไว้ข้างนอกรถ
เย็นสบายและสดชื่น
เวินจือหลีมาถึงร้านกาแฟก่อนเวลา เธอเดินเข้าไปสั่งอเมริกันเย็นแก้วที่ถูกที่สุด
สายตามองไปรอบ ๆ สำรวจการตกแต่งและอุปกรณ์ชงกาแฟ
ที่นั่งบริเวณลานด้านหน้ามีเยอะที่สุด แต่วันนี้ฝนตก ลูกค้าเลยเลือกนั่งที่ชั้นสองติดหน้าต่างบานใหญ่ ชมวิวฝน
เวินจือหลีมาถึงก่อนเลยเลือกที่นั่งที่เห็นวิวดีที่สุด