ภายในรถเย็นสบายและแห้ง อันตราบจากความชื้นอับข้างนอก
เวินจือหลียังคงกินไอศกรีม "รสวนิลาเป็นคลาสสิกจริงๆ เสิ่นซวี่ นายกินไหม?"
เสิ่นซวี่วางสิบนิ้วบนพวงมาลัยผิวด้าน ไม่พูดอะไร
"เดี๋ยวนะ ฉันหยิบช้อนเล็กให้อีกอัน"
สำหรับเวินจือหลีแล้ว อีกฝ่ายไม่พูดก็หมายถึงยินยอมเป็นส่วนใหญ่
เธอหยิบช้อนเล็กออกมาจากถุงช้อปปิ้ง ตักมาเต็มช้อน ยื่นส่งถึงปากเขาในช่วงที่รถชะลอความเร็ว
"อ๊า~"
เวินจือหลีเคยดูแลเด็กๆ ของญาติมาก่อน การป้อนข้าวเป็นเรื่องพื้นฐาน
"ลองชิมสิ ลองชิม"
บางทีอาจเพราะไอศกรีมอร่อยจริงๆ น้ำเสียงเธอจึงหวานฉ่ำ
ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นวนิลาและครีมอ่อนๆ
รถของเสิ่นซวี่ไม่เคยบรรทุกใคร และไม่เคยเปื้อนกลิ่นอาหารใดๆ มาก่อน
"จะละลายแล้ว!"
"เสิ่นซวี่!"
น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นรีบร้อนกะทันหันขัดจังหวะความลังเลและการครุ่นคิดของเสิ่นซวี่ เขาเผลออ้าปาก ความเย็นสดชื่นหวานละมุนของไอศกรีมละลายในปาก
เขากลืนน้ำลาย กลบความหวานนั้นลงไป "กินเองสิ"
"ดูเหมือนนายจะไม่ชอบ..."
หญิงสาวหดตัวกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ก้มหน้าลง
เสิ่นซวี่: "ฉัน..."
เวินจือเหลาเขย่าเท้า "ถ้างั้นฉันจัดการให้หมดเองละกัน"
กินไอศกรีมเสร็จแล้ว เวินจือหลีรู้สึกอยากกินของคาวขึ้นมา เธอนึกถึงคุกกี้ที่เจ้านายให้มาเมื่อเช้า
"ฉันยังมีคุกกี้อีก อันนี้ก็อร่อยนะ ไม่หวาน"
เสิ่นซวี่กำลังจะปฏิเสธ ของก็ถูกยื่นมาถึงปากอีกแล้ว
มือบนพวงมาลัยกำแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาอ้าปากกัดคำหนึ่ง
รสชาติดีเกินคาดทีเดียว