เวินจือหลีถูกสายตาที่ค่อย ๆ ทวีความดุดันและเต็มไปด้วยความรู้สึกรุกล้ำของเขาจับจ้อง จนเผลอหดตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
"ติ๊ง——"
เสียงเตือนจากไมโครเวฟดังขึ้นอย่างกระทันหัน ทำลายความเงียบงันที่เพิ่งก่อตัวลง
[เธอจะถามอยู่ได้ ไม่เจอโลงศพไม่หลั่งน้ำตา]
เวินจือหลี: ฉันว่าเขาควรไปหาหมอนะ โรคย้ำคิดย้ำทำนี่หนักหน่อย
[นางเอกคนอื่นเขาไม่รังเกียจกันหรอก]
เวินจือหลี: ฮะ อยู่ผ้าห่มเดียวกันนอน ก็ย่อมเป็นคนแบบเดียวกันแหละ
[เฮอะ]
เสิ่นซวี่ไม่ได้หันหน้าไปไหน ยืนนิ่งอยู่กับที่ "ซ้อมเหรอ?"
"อะไรนะ?"
สมองของเวินจือหลียังตามไม่ทัน ยังไม่ทันรู้ว่าจะซ้อมอันไหน ก็ถูกเขาสวมกอดเสียแล้ว
คางของอีกฝ่ายวางอยู่บนไหล่ของตน ลอดผ่านเนื้อผ้า เกยกันเบา ๆ
"เสิ่นซวี่ ฉันยังไม่ได้ตอบเลยนะ ตกใจหมดเลย"
เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนหมอนอิงขนาดใหญ่ "แบบนี้เหนื่อย จะอึดอัด"
รู้สึกถึงน้ำหนักของเขาที่ค่อย ๆ ทิ้งมาทับตัว เวินจือหลีก็ผลักออก
?
ผลักไม่ออก?
"เฮ้ย แน่นไปแล้ว"
เวินจือหลีตบไปข้างหลังโดนมือข้างหนึ่งที่อยู่ตรงกลางแผ่นหลัง "ปล่อย!"
ทั้งคันทั้งร้อน
"เหลืออีกสามนาที"
"...นายงอตัวแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอ?"
"นายยืนให้ดี ๆ ก่อน ฉันจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะพี่ชาย"
[เธอนี่ฆ่าบรรยากาศจริง ๆ เลยนะ]
เวินจือหลี: เก่งนักก็เล่นเองสิ
เสิ่นซวี่ได้ยินก็หยุดชะงัก คลายแขนออก ยืดหลังตรง
แล้วก็ยืนตามที่บอกอย่างว่าง่ายจริง ๆ
เวินจือหลีสูดหายใจเฮือกใหญ่ "เราสูงต่างกันขนาดนี้ นายน่าจะให้ฉันกอดนายมากกว่า"
น้ำเสียงเสิ่นซวี่เรียบ ๆ เหมือนยังไม่ฟื้นจากภวังค์บางอย่าง "อือ"