เห็นเสิ่นซวี่ไม่ได้สะบัดมือออก เวินจือหลีจึงนั่งลงพร้อมกับเอ่ยชมเขาอย่างยกย่อง "ทำได้ดีมากค่ะ แฟนหนุ่ม"
เธอส่งชามตะเกียบที่ลวกด้วยน้ำร้อนให้เขา "ภาชนะฉันล้างแล้ว ดูสิว่าจะสั่งเพิ่มอะไรอีก อย่ามัวเกรงใจ"
"ขอบคุณ"
เวินจือหลีเอาคางรองมือมองเขา จะสั่งอาหารก็ยังเคร่งครัดขนาดนี้เลยเหรอ?
เสิ่นซวี่ขีดเขียนอยู่สองสามที แล้วเงยหน้ามองเธอ "จะดื่มอะไร?"
"เขามีน้ำบ๊วยส่งให้ ฉันดื่มอันนั้นก็พอ ส่วนนายอยากได้อะไรก็สั่งเอง"
"อืม"
พออาหารเสิร์ฟครบ เวินจือหลีเพิ่งสังเกตว่าเขาไม่ได้สั่งเครื่องดื่มเลย เธอจึงรินแก้วหนึ่งให้เขา
"นายเคยกินอันนี้ไหม?"
"ไม่เคย"
"น้ำซุปในหม้อค่อนข้างเผ็ดนะ เขาใส่พริกไทยมาด้วย"
เพิ่งพูดจบ เสิ่นซวี่ก็ยกแก้วที่เธอเพิ่งเติมเต็มขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
ดูสุขุมแต่แฝงไปด้วยความรีบเร่ง
คิ้วเข้มที่สูงตระหง่านราวกับคมดาบขมวดมุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าแห่งการต่อต้าน
เวินจือหลีรีบรินน้ำเปล่าให้เขาอีกแก้ว
"นายไม่เคยกินน้ำบ๊วยเลยเหรอ?"
มือที่ถือแก้วกระดาษของเสิ่นซวี่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย "อืม"
[ฉันรู้สึกว่านายกำลังทารุณกรรมเขา]
[เขาดื่มแต่น้ำแร่ราคาหลายสิบหยวน นายกลับให้เขาดื่มน้ำบ๊วยที่ผสมน้ำ]
เวินจือหลี: เลี้ยงยากจริง ๆ
มื้อนี้กินกันแค่ครึ่งชั่วโมงก็รีบจบลง เวินจือหลีบอกว่าจะไปซื้อขนมปังให้เขา
"มันหวาน ๆ กินแล้วอุ่นใจดี"
เสิ่นซวี่: "ฉันไม่กินของหวาน"
"แต่ฉันเห็นนายแทบไม่ได้กินอะไรเลย"
เธอเข็นรถเข็นพลางเลือกของไปด้วย "ถ้างั้นตอนดึกถ้าหิวก็บอกฉันนะ ฉันจะทำบะหมี่น้ำใสให้กิน"