เสิ่นซวี่มองเวินจือหลีอย่างเงียบๆ สีหน้าแปลกประหลาดเล็กน้อย แล้วตอบกลับว่า "ลืมไปแล้ว"
[ผู้ชาย เฮ้อ]
เวินจือหลี: ฉันรู้สึกว่าช่วงสองวันมานี้เธอดูเสิ่นซวี่ไม่ค่อยเข้าตาเลยนะ? เขาติดเงินเธอหรือไง?
[เขาเป็นคนบ้า]
คนบ้าที่ขัดต่อจิตสำนึกของโลก รักนางรอง!
เขาอยากให้เวินจือหลีอยู่กับเขาตลอดไปงั้นเหรอ?
ระบบแทบอยากจะตบเสิ่นซวี่สองฉาด: ตื่นเถอะไอ้โง่ นายเป็นพระเอกนะ!
เวินจือหลี: เธอจะด่าคนได้ยังไงเนี่ย?
เวินจือหลีปกป้องให้: เมื่อกี้เขาเพิ่งแบ่งไข่ชาให้ฉันกินตั้งฉ่ำนะ เธอพูดถูก พระเอกเป็นคนดี สมบูรณ์แบบ!
[แค่ก—]
เวินจือหลี: เธอเป็นอะไรไป?
[แค่พ่นเลือดเก่าๆ ออกมาหน่อย]
ผลขมก็ยังเป็นผล ระบบหลั่งน้ำตาแห่งความสำนึกผิด
ตอนกลางคืน เสิ่นซวี่กับเวินจือหลีขนต้นไม้กระถางลงจากรถ
บังเอิญเจอกู้ซื่อเซิงที่เพิ่งกลับมา เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ "จือหลี ขาของเธอหายดีแค่ไหนแล้ว?"
เวินจือหลีอุ้มต้นไม้ดอกทานตะวันสองกระถาง ยกเท้าที่บาดเจ็บขึ้นมาเขย่าๆ โชว์ "ดีมากเลยค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง"
แล้วยิ้มตาหยีพูดว่า "ขอบคุณคุณลุงกู้สำหรับน้ำซุปปลาที่ส่งให้เมื่อคราวก่อน อร่อยมากเลยค่ะ!"
เสิ่นซวี่ปิดท้ายรถ เงียบๆ ก้าวไปยืนอยู่ข้างหน้าเธอ เอียงตัวเล็กน้อย บังเวินจือหลีไว้ด้านหลังพอดี ตัดสายตานั้นออกไปอย่างเป็นธรรมชาติแต่ทรงพลัง
ในลานจอดรถที่มืดสลัว สายตาสองคู่ปะทะกันอย่างเงียบๆ ข้างหนึ่งหนักแน่น อีกข้างหนึ่งอ่อนโยน แฝงความน่ากลัวไว้ภายใน
กู้ซื่อเซิงเป็นผู้ใหญ่ที่อ่อนโยน มีความสง่างามและเปิดเผยของคนที่อายุมากกว่า "ไม่เป็นไรครับ พวกเธอต้องการให้ช่วยไหม?"