เวินจือหลีไม่รู้จะโล่งใจหรือพูดไม่ออกแน่ๆ ตอบกลับแห้งๆ ว่า "แกนี่เลือกจังหวะชีวิตเด่นที่สุดได้เก่งจริงๆ"
[ฉันก็เพิ่งเคยเห็นอะไรที่โคตรจะเกินเบอร์ขนาดนี้!]
[นี่มันต่างอะไรกับตอนถ่ายหนักแล้วไม่มีกระดาษชำระล่ะ?]
เสิ่นซวี่จอดรถเรียบร้อย แล้วหันไปบอกเธอ "เพราะงั้นเธอไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้ตัดสินใจคบกับเธอเพราะว่าเธอเรียนเก่ง"
"ตอนเธอมาสายวินาทีนั้น ฉันคิดถึงการจัดการความสัมพันธ์ของเราใหม่จริงๆ"
[ฉันบอกแล้วไง เขาจะต้องคิดเลิกเพราะเธอมาสายแน่ๆ!]
เวินจือหลีและระบบพูดพร้อมกันว่า "ประหลาด"
"โอเค หวังว่าตอนนั้นอันดับของฉันคงไม่ได้สวยหรูอะไรนัก"
เธอเปิดประตูรถแล้วลงไปก่อน
ชายหนุ่มคิดว่าอีกฝ่ายคงคลายความกังวลก่อนสอบได้แล้ว เลยอยากจะไปจูงมือ แต่พอเข้าไปในลิฟต์ เวินจือหลีก็หยิบหนังสือขึ้นมาอีกเล่มแล้วพึมพำ
เสิ่นซวี่: ...
วันพฤหัสและวันศุกร์ เวินจือหลีต้องไปห้องสมุดเพื่อช่วงอ่านหนังสือหนัก เลยให้เสิ่นซวี่สั่งอาหารเดลิเวอรี่กินเองตอนเย็น
วันหยุดสุดสัปดาห์ เวินจือหลีเพราะมีงานพิเศษ ตอนเช้าขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกไป ตอนเย็นกลับมาถึงก็มุ่งหน้าเข้าห้องนอนทันที ไม่ยอมออกไปไหน
เสิ่นซวี่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ขาข้างหนึ่งงอขึ้นตามสบาย ปลายนิ้วเคาะขากางเกงเบาๆ ไปเรื่อยๆ
ความเงียบรอบข้างทำให้รู้สึกว้าเหว่เป็นพิเศษ
สองทุ่ม
ชายหนุ่มหยิบซี่โครงแกะออกมาจากตู้เย็น ประตูห้องครัวไม่ได้ปิด กลิ่นย่างหอมๆ ลอยฟุ้งไปตามช่องประตูทุกบาน
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ เดินเข้ามาด้านหลัง