เวินจือหลียื่นหน้ายิ้มแห้ง ๆ อย่างเขิน ๆ พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
[ทำไมเขาไม่พูดสักคำเลยนะ?]
เวินจือหลี: เธอถามฉัน ฉันจะไปถามใคร
เสิ่นซวี่กำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ มองเธออย่างหนักหน่วง แต่กลับไม่เห็นความอาลัยแม้แต่น้อยในสายตาของอีกฝ่าย
เขาอยากถามเวินจือหลีว่า ทำไมถึงพูดคำว่ายากับเขาได้ง่ายขนาดนั้น?
ความดีที่มีให้เขา เป็นเพราะแค่คิดว่าต้องอยู่ใต้ชายคาเขางั้นหรือ?
แล้วที่พูดว่าชอบตั้งแต่แรกนั้นล่ะ?
เสิ่นซวี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า หัวใจคนเราจะลอยขึ้นสู่ก้อนเมฆเพราะคำพูดหนึ่งประโยค แล้วก็ร่วงหล่นลงไปในโคลนตมได้
พร้อมกับเสียงเครื่อง 'ประตูถูกล็อก' เสิ่นซวี่ก็หายไปจากห้องนั่งเล่น
เวินจือหลีรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้างเป็นครั้งคราว พึมพำกับตัวเองว่า "เขาบอกว่าไม่เห็นจะแคร์นี่นา"
[ดูเหมือนจะเสียใจมากอยู่นะ]
[เย็นนี้ทำอาหารอร่อย ๆ ง้อเขาดีไหม?]
เวินจือหลีจ้องมองประตูที่ปิดสนิท แสงในห้องพลันมืดลง ก้อนเมฆสีดำลอยมาบดบังดวงอาทิตย์
ตกเย็น เวินจือหลีรอจนถึงสามทุ่ม
บนโต๊ะมีกับข้าวหลายอย่างที่เสิ่นซวี่ชอบ อุ่นไปสามรอบแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นคนที่รออยู่กลับมา
[เธอเททิ้งหมดเลยเหรอ?!]
[เธอลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองก็ยังไม่ได้กิน?]
"ฉันไม่หิว"
[...คุณสองคนกำลังเงียบใส่กันอยู่หรือเปล่า?]
"ไม่มี"
เวินจือหลีอาบน้ำเสร็จก็เข้าห้องนอนแต่หัวค่ำ นอนพลิกไปพลิกมา ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลออยู่นั่นจนถึงห้าทุ่ม
เธอตั้งหูฟังเสียงข้างนอกอย่างไว เออ เออ ใครบางคนตอนนี้เรียนเก่งเรื่องไม่กลับบ้านกลับช่องแล้วนะ
ห้าทุ่มแล้วยังไม่กลับมาหลับนอนอีก!
เวินจือหลีคว้าหมอนมากำแน่น แล้วทุบลงกับเตียงดัง ๆ สองสามที หิวจะตายอยู่แล้ว!