เวินจือหลีก่อนทะลุมิติเข้ามาไม่เคยมีแฟน ช่วงก่อนเรียนจบมัวแต่ทำงานพิเศษเก็บเงิน หวังจะเก็บทุนไว้ใช้ชีวิตขี้เกียจในอนาคต
มือของผู้ชายต่างจากของตัวเองจริง ๆ กระดูกค่อนข้างแข็ง ฝ่ามือกว้าง ๆ เปลี่ยนจากอุ่นกลายเป็นร้อนผ่าว
โชคดีที่ลมเย็น ๆ ในยามค่ำคืนช่วยคลายความร้อนรอบข้างไปได้
"งั้นพรุ่งนี้เราจะจูงมือกันไปโรงเรียนไหม?"
เวินจือหลีอยากได้เงินร้อยหยวนของเธอคืน
"อืม"
เสิ่นซวี่ปล่อยมือ จังหวะพอดีเป๊ะ
เห็นเขากระด้างขนาดนั้น เวินจือหลีรู้สึกเหมือนพยายามจะจับหมูขึ้นต้นไม้ ความรู้สึกอ่อนหวานจู่ ๆ ก็จางหายไปหมด
"งั้นก่อนนอนเราฝึกอีกห้านาทีไหม?" เธอแนะนำอย่างใจเย็น
เสิ่นซวี่หลับตา น้ำเสียงเย็นชา "ได้"
เขาหันไปรินน้ำแก้วหนึ่งแล้วก็เข้าห้องไป
เวินจือหลีอาบน้ำเสร็จ กู้เหยียนจือส่งข้อความมาปลอบใจเธอไม่หยุด
บอกว่าชีวิตมันยาวไกล อย่าไปผูกชีวิตกับต้นไม้ต้นเดียว
เธอฟังแล้วรู้สึกคุ้นหู
แล้วก็บอกอีกว่าผู้ชายก็เหมือนเสื้อผ้า ใส่ไม่สวยก็ทิ้ง
เวินจือหลีเข้าใจแล้ว เธอคิดว่าเสิ่นซวี่เป็นผู้ชายเจ้าชู้
เธอแคปหน้าจอส่งไปให้เสิ่นซวี่ หัวเราะเยาะว่าชื่อเสียงเขาหมดแล้ว
ระบบรู้สึกว่าเธอกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตาย ไม่อยากจะบ่นอะไรแล้ว
เวินจือหลีคุยกับกู้เหยียนจืออยู่พักหนึ่ง วางมือถือลงก็เริ่มง่วง
ข้อความสองข้อความที่เสิ่นซวี่ส่งมา เธอไม่เห็นแม้แต่ข้อเดียว
[เสิ่นซวี่:] ฉันไม่เห็นด้วย
[เสิ่นซวี่:] ฝึก
เช้าวันต่อมา เวินจือหลีหรี่ตามุ่งไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน