เสิ่นซวี่อุ้มคนเข้ามาในห้องน้ำ เวินจือหลีนั่งอยู่บนฝารองนั่งรีบร้องบอก: “ไม้เท้าไม้เท้า!”
เขาหันกลับไปหยิบมา วางไว้ข้าง ๆ เวินจือหลี แล้วยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตามองลงไปที่ช่วงล่างของเธอ
เวินจือหลีสะดุ้งวาบ รีบเอามือกอดเข็มขัดเอาไว้ “คุณรีบออกไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้องใช้คุณแล้ว!”
เสิ่นซวี่มองไปที่แผลที่ข้อเท้า พยักหน้า “ฉันอยู่แค่หน้าประตู”
เวินจือหลีใช้ขาที่แข็งแรงอีกข้างถีบไปที่ขาของเขา “คุณยืนให้ไกล ๆ หน่อยสิ มันเขินมากเลย”
พอเขาออกไป เวินจือหลีก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ในใจแอบคิด: เกือบคิดว่าเขาจะช่วยถอดกางเกงให้เราแล้วสิ!
[เขามองที่แผลของคุณต่างหาก ใครจะไปเหมือนคุณล่ะ เจอหน้าก็คิดอะไรไม่ดี]
เวินจือหลี: อ้อ ใช่ วิดีโอส่งให้เฟิงฉีฉีไปยัง?
[ส่งไปแล้ว เธอโดนหลอกจนเชื่อสนิทเลยล่ะ]
เวินจือหลี: ดี ปล่อยให้เธอหนาวไปก่อนหนึ่งวัน ให้มันรู้แล้วรู้รอด
เสียงน้ำที่กดชักโครกดังขึ้น ประตูก็ถูกเคาะทันที
เวินจือหลีพบว่าเสิ่นซวี่กำลังแย่งงานไม้เท้า ทำเอาที่อุ้มมาเปล่าประโยชน์
เธอกลับไปนอนที่โซฟา เริ่มเลือกวาไรตี้ดู
เวินจือหลีเหลือบดูเวลา ผ่านเจ็ดโมงไปนานแล้ว
เสิ่นซวี่นั่งทำงานอยู่ข้าง ๆ เธอครึ่งตัว ไม่สนใจใคร
แต่พอเธอหันหน้าไปเล็กน้อย ผู้ชายคนนั้นก็รู้สึกตัวได้ทันที เงยหน้าถาม “อยากทำอะไร?”
เวินจือหลีส่ายหน้า น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “เปล่า แค่อยากขอบคุณ ที่เสียเวลามาทั้งวัน”
เสิ่นซวี่ปิดคอมพิวเตอร์ ขยับเข้ามานั่งข้าง ๆ เธอ ทั้งสองคนใช้ผ้าห่มผืนใหญ่ผืนเดียวกัน
อีกฝ่ายพูดขึ้นมาโดยไม่บอกกล่าว “ที่ฉันทำมันไม่ดีพอ หรือทำให้เธอรู้สึกเกรงใจกันนัก?”