หลังกินข้าวเสร็จ เวินจือหลีนอนเอนตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใจ ไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง
มองเห็นเสิ่นซวี่วุ่นวายอยู่ในครัว เธอรีบหยิบโทรศัพท์มาถ่ายคลิปไว้ เผื่อเอาไว้แซวเขาเล่นเมื่อไหร่ก็ได้
ไม่นานนัก เวินจือหลีเห็นเขาถือกระติกแกงที่กู้ซื่อเซิงส่งมาให้เตรียมจะออกไป ก็รีบตะโกนบอก "ทำหน้าตาดีๆ หน่อย ช่วยบอกขอบคุณเขาด้วย บอกว่ารสชาติดีมาก"
เสิ่นซวี่ตอบรับเบาๆ แล้วปิดประตูเสียงดังฉาด
เธอเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาเพื่อเรียนออนไลน์กับเวินฉีหมิง
อีกฝ่ายเบิกตาโตสองข้างมองไปมา อยากจะปีนออกมาทางสายเน็ตให้ได้
เธอเลิกคิ้วถาม "แกทำอะไรอยู่เนี่ย?"
เวินฉีหมิง "ขอดูขาแกหน่อยว่าพิการระดับไหน"
เวินจือหลีพูดไม่ออก ยกคอมพิวเตอร์ขึ้นโชว์รอบเท้าของตัวเอง "เห็นไหมล่ะ ไม่เป็นไรจริงๆ"
"แค่นิ้วเดียวเนี่ยนะ?" เวินฉีหมิงพูดเสียงดัง "แกคงไม่แอบปิดบังอาการบาดเจ็บใช่ไหม"
"ฉันว่างมากเหรอ? แล้วแกพูดแบบนี้หมายความว่าไง?"
"นิ้วเท้านิ้วเดียวก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่ขาดไม่ได้เหมือนกัน!"
อีกฝ่ายเงียบไปชั่วครู่ แต่คิ้วคลายลงมาก "แกก็ไม่มีญาติคนไหนดูแล แฟนแกคนนั้นไว้ใจได้ไหม?"
"วางใจได้ ไว้ใจได้กว่าคะแนนสอบของแกอีก"
"...แม่บอกว่าพรุ่งนี้จะให้ป้าทำซุปถั่วเหลืองขาหมูส่งให้แก แกให้ที่อยู่มา ฉันจะให้ไรเดอร์ไปส่งให้"
เวินจือหลีถอนหายใจอย่างจนใจ "กระดูกฝ่าเท้าแค่ชิ้นเดียว คนทั่วโลกส่งซุปมาให้"
ถ้ากินเพิ่มอีก อาทิตย์นี้ต้องอ้วนขึ้นห้าขีดแน่ๆ!
[เธอก็ดีใจออกจะตาย ]
[ฉันได้ยินเสียงเธอหัวเราะในใจ]