[คำพูดผู้ชายเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น!]
[เวินจือหลี เธอต้องตั้งสติไว้นะ!]
[ฉันยอมแพ้แล้ว คลื่นสมองของเธอกลายเป็นรูปหัวใจไปแล้ว!!]
เวินจือหลี: ใครมันจะไปต้านทานไหวกันเล่า
เธอดื่มนมจากมือของเสิ่นซวี่ “รู้แล้ว นายควรไปเรียนได้แล้ว”
“อืม พักเบรกฉันจะกลับมา”
เวินจือหลีรับแก้วนมมา “ไม่ต้องรีบกลับมาหรอก นายทำตัวปกติเหมือนอย่างเคยก็ได้”
เธอยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวสองแถว รอยยิ้มดูซื่อ ๆ “แค่พื้นที่ในห้องนั่งเล่นนิดเดียว ฉันจัดการได้”
เสิ่นซวี่แค่พยักหน้า ไม่พูดอะไร
ไม่ผิดคาด ผ่านไปแค่เวลาดูหนังหนึ่งเรื่อง คนที่จากไปตอนเช้าก็กลับมาอีกครั้ง
เธอทั้งซาบซึ้ง “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไหว นายไม่ต้องลำบากแบบนี้ก็ได้...”
เสิ่นซวี่ยืนข้างโซฟาถาม “ไปเข้าห้องน้ำไหม?”
เวินจือหลี: ...
[ฮ่า ๆ ๆ พระเอกดูแลละเอียดรอบคอบจริง ๆ]
เธอหลับตาปี๋ ยื่นมือทั้งสองข้างออกมา “ไป ไป ไป ถ้าไม่ไปก็ไม่สมกับที่นายอุตส่าห์กลับมาเป็นพิเศษ”
เวินจือหลีพิงโซฟา มองเสิ่นซวี่กำลังตากผ้าอยู่ที่ระเบียง ผู้ชายที่ดูอบอุ่นเหมือนคนดูแลบ้านจริง ๆ
ผิดปกติ เธอมองดู ๆ แล้วทำไมเสื้อผ้าพวกนั้นดูคุ้นตานะ?
“เสิ่นซวี่!”
“นายเอาเสื้อผ้าของฉันไปตากทำไม?”
เธอตะโกนไปที่ระเบียง กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะได้ยินไม่ชัด
เขามือซ้ายถือไม้แขวนเสื้อ มือขวาถือเสื้อกล้องชั้นในที่มีฟองน้ำรองหน้าอก
เวินจือหลี: ไอ้โง่ นายขุดดินเป็นรูได้ไหม?
[ไม่ได้ เธอขุดเองสิ]
เสิ่นซวี่ยืนหันหลังให้แสง สีหน้าไม่ชัดเจน มีเพียงนิ้วเรียวขาวบางที่เกี่ยวสายคล้องไหล่สีดำ ท่าทางที่ดูยั่วยวนใจเหลือเกิน