[เธอจะรีบไปไหนนักหนา?]
เวินจือหลี: มีเตรียมไว้ก็ไม่เสียหาย
[เธอซื้อไซซ์เล็กเกินไป เอาใหญ่ที่สุดเลย]
ปลายนิ้วของเวินจือหลีแดงก่ำ เธอตอบเสียงเบา อือ
เธอก้มหน้าจ่ายเงินตลอด แล้วเก็บกล่องใส่กระเป๋ากางเกง
[ทำไมเธอไม่แปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงของเฉียวอวี่เหมียนเลยล่ะ?]
เวินจือหลี: เธอเลือกคณะที่ชอบจริงๆ กล้าแสดงความชอบของตัวเอง ครั้งที่แล้วที่โรงอาหาร เธอไม่พูดกับเสิ่นซวี่แม้แต่ครึ่งประโยค
[งั้นตอนนั้นเธอไม่ถามฉันเหรอ?]
เวินจือหลี: ตอนนั้นฉันกำลังกินถั่วเขียวๆ อยู่ไงล่ะ!
[ไม่รู้ว่าช่วงหลังโลกนี้จะมีพระเอกโผล่มาไหมเนี่ย]
เวินจือหลี: ช่างมันเถอะ ทุกคนเป็นตัวเอกของชีวิตตัวเอง แค่ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอ
[มีเหตุผล ไปเถอะๆ เราไปดูหนังกันเร็ว]
สามคนดูหนังเสร็จก็กินหม้อไฟในห้างแล้วแยกย้ายกันกลับ
เวินจือหลีมองข้อความที่ใครบางคนส่งมาในมือถือ มุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย
เสิ่นซวี่กลัวจะรบกวนเธอตอนที่กำลังสนุก เลยส่งแค่ข้อความเดียว
[เสิ่นซวี่]: กินข้าวหรือยัง?
เวินจือหลีมองคนที่ดูเหนี่ยวรั้งตัวเองมากๆ อยู่นั่น หัวเราะออกมาในรถ
เธอค่อยๆ ขับรถออกจากลานจอดรถ แล้วโทรหาเสิ่นซวี่ ปลายสายรับแทบจะทันที
เวินจือหลีแกล้งแหย่เขา: “เธอทำอะไรอยู่ ทำไมรับไวจัง?”
“รอเธอกลับบ้านอยู่”
“555 ฟังดูน่าสงสารจัง ไม่ต้องห่วง ฉันขึ้นสะพานแล้ว กำลังพุ่งไปหาเธออย่างรวดเร็ว”
“อือ ขับช้าๆ นะ ระวังตัวด้วย”
“รู้แล้ว เสิ่นซวี่ ที่จริงฉันมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้บอกเธอมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าเธอจะ——”