เสิ่นซวี่พาเธอเดินชมบ้าน ทั้งห้องนอนของเธออยู่ตรงข้ามกับห้องของเสิ่นซวี่ ส่วนห้องน้ำและห้องอาบน้ำเธอใช้ห้องนั่งเล่น
ห้องนอนหลักของเสิ่นซวี่ใหญ่มาก ข้างในมีห้องน้ำส่วนตัว
เวินจือหลีพอใจมาก เพื่อนร่วมห้องสะอาด ไม่จู้จี้ เข้ากันได้ดีทีเดียว
“กวาดพื้นมีหุ่นยนต์ โซฟากับโต๊ะในห้องนั่งเล่นเธอใช้ได้เลย ฉันส่วนใหญ่จะอยู่ห้องหนังสือ”
“ว้าว โซฟาตัวนี้ดูนุ่มจัง ฉันซื้อของมาวางบนนั้นได้ไหม?”
คนขี้เกียจอย่างเธอชอบโซฟาไม่แพ้โทรศัพท์มือถือ
สายตาของเสิ่นซวี่นิ่งเฉย ไร้อารมณ์ “ได้”
ชั่วครู่ สายตาเวินจือหลีก็ถูกดึงดูดไปที่ลู่วิ่งบนระเบียงใหญ่ ตอนเช่าบ้านก่อนหน้านั้นเธออยากซื้อมานานแล้ว แต่มันเกินงบไปหน่อย
“เสิ่นซวี่ ลู่วิ่งนี้น่าดูมาก!”
ดวงตาของเธอเป็นประกาย มือบางวางเบาๆ บนจอ “ขนาดจอนี้ดูซีรีส์เพลินมากเลย”
เหลือบเห็นร่างสูงใหญ่ไม่ขยับเขยื้อน เธอก็รีบชักมือกลับ “ขอโทษๆ”
เวินจือหลีเกือบลืมไปว่า คนแบบนี้มีเส้นแบ่งที่ชัดเจนมาก ของที่ใช้ทุกวันอย่างลู่วิ่งแบบนี้ เขาไม่ยอมให้ใครใช้แน่นอน
เธอเดินไปที่โต๊ะเล็ก ดึงทิชชู่แผ่นหนึ่งมาเช็ดจอที่เพิ่งแตะไป
ชายหนุ่มหันสายตากลับ คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยเมื่อครู่คลายออก พาเธอไปที่ห้องครัว
“ของทุกอย่างดูใหม่จัง ไม่เคยใช้ทำอาหารเลยเหรอ?” เวินจือหลีถาม
“อือ ไม่ค่อยได้ใช้”
เสิ่นซวี่บอกว่าเธอสามารถเอาของไปแช่ตู้เย็นได้ “ถ้าจะใช้ห้องครัว เธอต้องควบคุมเสียง”
เวินจือหลีมองไปที่ห้องหนังสือข้างๆ แล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
[เสิ่นซวี่ทำไมมีกฎเยอะขนาดนี้!]