ข้างหูเป็นเสียงกดชักโครกในห้องน้ำ กับเสียงข่าว BBC
แสงยามเช้าทอดเฉียงบนลู่วิ่ง เสิ่นซวี่สวมเสื้อกล้ามกีฬาตัวสั้น ผมดำยุ่งเหยิงปรกอยู่บนแนวคิ้ว เหงื่อผสมกับแสงเกาะบนกล้ามเนื้อบาง ๆ ที่เปิดเผย เส้นแขนและขาเป็นมัดกล้ามเนียนแน่น กล้ามเนื้อหน้าอกนูนขึ้นเล็กน้อย กระทบสายตาเวินจือหลีอย่างมีพลัง
หน้านี้ หุ่นนี้ สมกับเป็นพระเอกนิยายชั้นยอดจริง ๆ
[มองอะไรอยู่?]
เวินจือหลี: ฉันขอดูหน่อยว่าพอ ๆ กับกระติกน้ำร้อนไหม
[อ๊ากกกกก ฉันเลอะเทอะแล้ว]
เวินจือหลี: ล้อเล่นน่า แสงสะท้อน มองไม่ชัด
เดี๋ยวนะ ชุดนอนที่เธอใส่ไม่ได้มีฟองน้ำรองหน้าอก…
แล้วอีกฝ่ายมองอะไรอยู่?
เวินจือหลีหน้าแดงทันที สองมือกอดอกก้มหน้ารีบวิ่งเข้าห้อง พร้อมกับส่งเสียงร้อง อ๊ากกกกก
เสิ่นซวี่หันหน้ากลับอย่างสงบ วิ่งต่อไป
เส้นเลือดที่แขนทอดยาวไปจนถึงหลังมือ เต็มไปด้วยพลัง
เวินจือหลีมุดอยู่ในผ้าห่ม มองดูมือถือ ตีหกครึ่ง?
บ้าไปแล้ว ตื่นเช้าขนาดนี้มาวิ่ง
เพื่อหลีกเลี่ยงความเขินอายในภายภาคหน้า เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นแกะฟองน้ำเก่าออกมาเย็บเข้ากับชุดนอนด้านใน
วันจันทร์ เช้าวันนั้นเวินจือหลีมีช่วงอ่านหนังสือเช้า กับสองคาบแรก
ตอนที่เธอออกมา เสิ่นซวี่ไปแล้ว
มองดูตู้เย็นใบใหญ่และโซฟาตัวโปรด เวินจือหลีก็รู้สึกสบายใจขึ้น
เธอเตรียมตัวออกจากบ้าน แล้วคิดในใจว่าจะต้องซื้ออะไรกลับมาบ้าง
ทุกคณะวันจันทร์มีช่วงอ่านหนังสือเช้า ตั้งแต่เวินจือหลีก้าวเข้ามาในมหาวิทยาลัย สายตาที่จ้องมองอย่างอยากรู้อยากเห็นและอิจฉาก็ไม่เคยหยุดเลย