"เธอ เธอตกลงแล้วหรือ?"
เวินจือหลีตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ราวกับกวางน้อย
"อืม แต่เราต้องวางกฎการอยู่ร่วมกันไว้ก่อน"
"กฎ?"
"ใช่ ฉันไม่เคยอยู่ร่วมกับใครมาก่อน ฉันหวังว่าเราจะอยู่กันแบบเพื่อนร่วมห้อง ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง"
น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาเช่นเคย
เวินจือหลีกระพริบตา: รู้สึกเหมือนตัวเองขึ้นเรือโจรไปแล้วยังไงไม่รู้?
[เธอก็แอบยิ้มเข้าไว้เถอะ พระเอกคนนี้ตาตี่หรือเปล่านะ?]
"รับทราบ ขอบใจนะ เสิ่นซวี่"
"เรื่องค่าเช่าค่อยคุยกันทีหลัง คืนนี้ฉันจะส่งกฎให้เธอ ถ้าไม่มีปัญหาสุดสัปดาห์เธอก็ย้ายเข้ามาได้เลย"
สีหน้าชายหนุ่มนิ่งเฉยเป็นที่สุด ดูเหมือนกำลังทำงานราชการอย่างเป็นทางการ
เวินจือหลีทนไม่ไหวจริงๆ ก้มตัวเข้าไปถาม: "เสิ่นซวี่ นายรู้วิธีเดทกันไหม?"
ถึงเธอจะไม่เคยมีแฟน แต่ก็เคยเห็นหมูเดิน รู้ทฤษฎีมาเยอะ
ทำไมการอยู่ร่วมกันของพวกเขาถึงเหมือนการแบ่งห้องเช่ากันล่ะ?
กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาจากเส้นผมของเวินจือหลี เข้าจมูกเสิ่นซวี่ เขาเงยหน้าขึ้น ส่วนเธอก้มมอง
เวินจือหลีถูกดวงตาสีดำหมึกของเขาดึงดูด หัวใจของเธอวูบไหวไปชั่วขณะ
พูดมากเกินไปแล้ว คนเราไม่ควรรอบรู้เรื่องชาวบ้านเกินไปจริงๆ
"ที่ฉันหมายถึง คือรู้สึกว่าความรักของเราไม่เหมือนคนอื่น"
"ฉันก็ไม่เคยมีแฟนเหมือนกัน เลยถามเธอ"
[พูดโกหกหน้าตาย]
"กินข้าวด้วยกัน จับมือ กอด จูบ นอนด้วยกัน อะไรประมาณนั้น"
เวินจือหลีเห็นเขาพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย ไม่เขินอาย ราวกับตอบคำถามว่าวันนี้กินอะไรเย็นนี้