เพราะตอนกลางวันแอบมองอพอลโล่ไปสองสามที พอกลับมาถึงบ้าน เวินจือหลีก็โดนเสิ่นซวี่กดไว้หลังประตูโถงทางเข้าจูบ
จูบจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ยังไม่วายถามเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าใครสวยกว่ากัน
เวินจือหลีต้องง้ออยู่นาน สุดท้ายก็หน้าแดงยอมรับข้อเรียกร้องแปลกๆ ของเขาหลายข้อ กว่าจะรอดจากเงื้อมมือเสือไปได้
เธออดถอนหายใจไม่ได้ เสิ่นซวี่ไม่ได้ง่ายที่จะง้อเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
ตอนเย็นสองคนไปเดินซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกัน ซื้อของกินติดบ้านไว้
เสิ่นซวี่เห็นคนอื่นหยิบขนมอะไร ก็จะถามเธอว่า อันนี้กินไหม?
ถ้าเวินจือหลีพยักหน้า ในรถเข็นก็จะใส่ยี่ห้อนั้นทุกรสชาติหลายกล่อง
"ไม่ต้องซื้อเยอะขนาดนั้นก็ได้ ถ้าไม่อร่อยจะเสียของเปล่าๆ"
เสิ่นซวี่ไม่ยอมปล่อย "ไม่เป็นไร ลองกินดูแล้วถึงจะรู้ว่าเธอชอบอะไร"
เวินจือหลีเป็นคนที่เปลี่ยนนิสัยดูราคาของไม่เคยได้ บางทีคิดเลขยังไม่ทันจบ รถเข็นที่เต็มไปด้วยของก็ทำเอาเธองงไปหมด
เธอเข็นรถไป ส่วนเสิ่นซวี่แนบชิดอยู่ด้านหลัง มือทั้งสองข้างทาบทับหลังมือของเวินจือหลีแล้วเดินไปด้วยกัน
"เธอแค่คิดว่าอยากได้ไหม ชอบไหมก็พอ"
เวินจือหลีโน้มตัวไปถูคางเขาข้างหลัง "ไอ้ที่รัก พูดจาเพราะจริงๆ เลย"
กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่แบ่งหน้าที่กันเก็บของ
เวินจือหลีเปิดตู้เย็น ข้างในเต็มไปด้วยของที่เธอชอบกิน
เดิมทีเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยกินขนมเท่าไหร่ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบกินอะไร
ไม่รู้ตัวเลยว่าเสิ่นซวี่ค้นพบความชอบของเธอได้มากมายขนาดนี้
ทุกรสชาติที่เหลืออยู่ ล้วนเป็นรสที่เสิ่นซวี่เปิดลองกินพร้อมกับเธอ