เนื่องจากภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีช่วงน่าเบื่อตลอดทั้งเรื่อง เปิดฉากมาก็เร้าใจจนแทบคลั่ง เวินจือหลีจึงดูอย่างตั้งอกตั้งใจ ขนาดช่วงเร่งอ่านหนังสือก่อนสอบยังไม่จริงจังเท่านี้
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เสิ่นซวี่ที่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเย็นถูกเมินโดยสิ้นเชิง
“อาหลี”
ใครบางคนทำเป็นหูทวนลม
บรรยากาศตึงเครียดชวนลุ้นผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพราะซอมบี้ในเรื่องเปิดประตูเลื่อนเป็นไม่
เวินจือหลีเอียงศีรษะ แต่ดวงตายังคงติดอยู่กับจอผ้า “หืม? เมื่อกี้นายเรียกฉันเหรอ?”
เสิ่นซวี่ยื่นมือหยิบชานมขึ้นมา แล้วยื่นไปจ่อริมฝีปากเธอ “ดื่มไหม?”
เวินจือหลีดูดไปคำเล็กๆ อย่างขอไปที ลิปกลอสเปื้อนอยู่บนหลอดสีขาว เธอโบกมือพลางพูดว่า “ไม่ดื่มแล้ว ดื่มอีกเดี๋ยวต้องไปเข้าห้องน้ำ”
เสิ่นซวี่ลุกขึ้นนั่ง โน้มตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าเธอ “อาหลี เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
หากเป็นเมื่อก่อน ลมหายใจคลุมเครือเช่นนี้ที่วนเวียนอยู่ข้างหู เวินจือหลีย่อมต้องสะดุ้งหลบด้วยความเขินอาย
แต่ตอนนี้เธอกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย จิตใจล่องลอยไปไกล
ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ค่อยๆ บีบปลายคางของเธอ พยายามปลุกความทรงจำของอีกฝ่ายขึ้นมา
เวินจือหลีตบมือที่กำลังหาเรื่องของเขาเบาๆ “อย่าขยับๆ เหมือนมีมีดอยู่เลย”
เสิ่นซวี่เหลือบมองหน้าจอ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณยายสองคนนี้จะถูกกัด”
[!!!]
[เขาสปอยล์! เอาออกไปเลย!]
เวินจือหลีตกตะลึงอย่างมาก รูม่านตาขยายก่อนหันไปมองเขา “อย่าเล่นน่า”
ในที่สุดคนที่หันหน้ามามองกันตรงๆ ก็ถูกงับริมฝีปากเข้าให้ ริมฝีปากแนบชิดกัน ปีกจมูกเสียดสีกัน
จู่ๆ เวินจือหลีก็เข้าใจว่าเสิ่นซวี่คิดจะทำอะไร ที่แท้คำพูดของตัวเองกลับลืมไปเสียก่อนเอง
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด คลายกรามออก แล้วให้ความร่วมมือยื่นปลายลิ้นที่ชื้นนุ่มออกไปนิดหนึ่ง