อากาศพลันหยุดนิ่ง
เสิ่นซวี่เช็ดผมที่ยังชื้นเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามา กลิ่นมะนาวสดชื่นโชยเข้ามา เขาเผยอปากเล็กน้อย สายตาหมุนวนด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนและลำบากใจ
เวินจือหลีเห็นเขาทำท่าอยากพูดแต่ไม่พูด สมองของเธอก็ราวกับมีหลอดไฟสว่างวาบขึ้นมาทันใด เข้าใจแจ่มแจ้ง!
เธอปลอบอีกฝ่ายว่า “ไม่เป็นไร งานอดิเรกส่วนตัว ฉันเข้าใจได้”
เสิ่นซวี่: ?
เวินจือหลีเม้มปาก เขินอายที่ต้องเงยหน้ามองเขา สายตากวาดจากใบหน้าของเสิ่นซวี่ลงไปยังส่วนลึกที่ชุดคลุมอาบน้ำบดบังไว้
เอ่ยออกมาอย่างเห็นอกเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง “แต่ขนาดนี้ไม่เหมาะกับเธอเท่าไหร่ ถ้าคราวหน้าเธอยังอยากซื้ออีก ฉันช่วยซื้อแทนไหมล่ะ?”
เสิ่นซวี่หยิบชุดนอนสายเดี่ยวในมือเธอมา ปลายนิ้วจงใจเฉียดผ่านมือของเธอ ก้มตัวลงมา เส้นผมสีดำปิดเหนือคิ้ว ทำให้ความเย็นชาบางส่วนจางหายไป
ในค่ำคืนที่เงียบสงบ ชายหนุ่มราวกับเงือกน้อยที่สะกดจิตผู้คน ดวงตาสีดำขลับเป็นประกายแฝงความเยือกเย็น
เสิ่นซวี่เอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น “เพราะเธอเคยใส่ มันเลยไม่อยากคืน”
เวินจือหลีถูกท่าทางยั่วเย้าแบบนั้นของเขาทำให้ใบหูเริ่มร้อน “โอ้ งั้นเธอเก็บมันไว้ทำไมล่ะ?”
เธอค้นพบว่าเสิ่นซวี่ดูเหมือนจะชอบเก็บซ่อนของต่างๆ อยู่พอสมควร
เสิ่นซวี่เก็บของให้เรียบร้อยแล้ววางกลับที่เดิม แล้วหยิบชุดนอนของเวินจือหลีมาอธิบาย “เธอบอกว่าไม่ใส่”
พูดจบก็ส่งชุดนอนและกางเกงนอนคืนให้เธอ แล้วรวบแขนยาวพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ “แช่น้ำเถอะ เตรียมตัวนอนได้แล้ว”
เวินจือหลีหันตัวไป พบว่าอ่างอาบน้ำใส่น้ำและลูกบอลเกลือทะเลไว้แล้ว รู้สึกซาบซึ้งใจถอนหายใจ “แฟนหนุ่มเสิ่น ช่างเอาใจใส่จริงๆ”