เพราะทั้งสองคนตอบสนองต่างกันอย่างสิ้นเชิง พนักงานขายจึงชะงักไปครู่หนึ่ง ด้วยประสบการณ์ต้อนรับอันยาวนานของเธอ ในเวลานี้ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะรู้สึกเขินอาย ส่วนผู้ชายก็จะรีบรูดบัตรเพื่อรักษาหน้าทันที
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจก็เกิดขึ้น!
ชายหนุ่มเอ่ยปากเปลี่ยนคำพูดอย่างเรียบเฉย “อืม แพงเกินไป”
เสื้อคลุมขนแกะสีเทาอ่อนเนื้อดีที่เขาสวมอยู่ เส้นใยชัดเจนเป็นประกายระยิบระยับ ของสิ่งนี้คงเท่ากับเงินเดือนหนึ่งปีของเธอได้เลย
คำพูดเบาๆ ว่า ‘แพงเกินไป’ ฟังดูไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลย!
“ชุดนี้เป็นผลงานชิ้นล่าสุดของหัวหน้านักออกแบบของเรา เชิญท่านมาดูทางนี้ได้ค่ะ ลวดลายอาจไม่เยอะ แต่สีและเนื้อผ้าใกล้เคียงกันมากค่ะ”
พนักงานขายไม่ได้ดูถูกหรือยกยอ แต่กลับเสนอคำแนะนำที่สมเหตุสมผล พยายามอย่างเต็มที่เพื่อดึงลูกค้าไว้
ในช่วงครึ่งหลังของการเลือก เธอทุ่มเทให้กับการแนะนำผู้หญิงคนนั้นเป็นพิเศษ
สุดท้าย เสิ่นซวี่ถือของสองถุง จูงมือเวินจือหลีเดินจากไป
มองดูเงาหลังของทั้งคู่ที่จากไป พนักงานขายอดถอนหายใจไม่ได้ คนอื่นเขามีลูกสาวแท้ๆ ทำไมถึงได้หาคนรักที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย แล้วยังไม่ถือตัวแบบนี้ได้นะ
ตอนเที่ยง ทั้งคู่เลือกทานอาหารที่ร้านอาหารไทยสไตล์ทีฮาสแห่งหนึ่ง
เวินจือหลีเพิ่งถอดเสื้อคลุมออก “ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ เธอสั่งอาหารเลย”
เธอเดินเร็วๆ ออกไปนอกร้าน โดยไม่ได้เห็นแววตาที่มืดลงอย่างฉับพลันของเสิ่นซวี่
จนกระทั่งร่างนั้นหายไปจากสายตา เสิ่นซวี่จึงดึงสายตาที่ตามไปกลับมา
เขามองเสื้อคลุมที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ตรงหน้า ข้อนิ้วที่กำแน่นจนซีดขาว เหมือนกำลังข่มความกลัวบางอย่างเอาไว้อย่างสุดกำลัง