เสิ่นซวี่อุ้มคนเดินไป กว่าจะถึงก็ยังเร็วกว่าหยางไป๋ชวนกับกู้เหยียนจือ
หน้าประตูโรงอาหาร เวินจือหลีขยับขา "ถึงแล้ว ถึงแล้ว ฉันเดินเอง"
เสิ่นซวี่จงใจไม่สนใจความรู้สึกแปลกๆ จากการเสียดสีเมื่อครู่ วางคนลงแล้วประคองไว้หลวมๆ
"เหรอเสิน ถ้าเธอโดนจับเป็นตัวประกันก็กระพริบตาสิ" หยางไป๋ชวนพูดพลางตบไหล่อีกฝ่ายด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เวินจือหลีหรี่ตาลง "เธอกระซิบอะไรกับแฟนฉันอยู่?"
"เอาล่ะทุกคน ไปกินข้าวกันเถอะ อย่าโปรยความหวานใส่กันเลย" กู้เหยียนจือตบมือปรบๆ แล้วไล่คนข้างหน้าเหมือนไล่ลูกหมูเข้าคอก
โจวซือวังตักข้าวสองจานไว้แล้ว พอเห็นกลุ่มคนที่ตามหลังกู้เหยียนจือ ก็ทำหน้าทื่อๆ น่ารักดี
"เสิ่นซวี่ เหรอหยาง?"
"โจวซือวัง? ที่แท้เพื่อนที่เหยียนจือพูดถึงก็คือเธอนี่เอง"
ทั้งสามคนเรียนวิชาบาสเกตบอลด้วยกัน และนัดเล่นบ่อย จึงไม่ใช่คนแปลกหน้า
หยางไป๋ชวนตาเป็นประกาย พูดชมเบาๆ "เก่งนี่เพื่อนเรา เหยียนจือ จีบได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"
เวินจือหลีชนเขาเบาๆ "จุ๊ๆ ยังไม่แน่นอนหรอก อย่าทำให้จือจือของเราอายสิ"
เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร แล้วทักทายหนุ่มผมหยิก "สวัสดี ฉันชื่อเวินจือหลี เป็นเพื่อนจือจือ เธอบอกว่าเธอสอนบาสเกตบอลเก่งมากเลย"
โจวซือวังมองกู้เหยียนจือที่ยิ้มบางๆ แล้วก็ยิ้มอย่างเปิดเผย "สวัสดี"
"นี่เธอตักให้จือจือเหรอ?" เวินจือหลีมองข้าวบนโต๊ะ ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นรสชาติที่กู้เหยียนจือชอบอย่างชัดเจน