การมาถึงของเสิ่นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยทำให้ทั้งห้องแตกตื่นในทันที ยิ่งมาในฐานะแฟนหนุ่มในชุดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนขนาดนี้
ในคาบภาษาเกือบทั้งหมดเป็นผู้หญิงแบบนี้ ไม่ต่างจากพระถังซำจั๋งผู้เคร่งครัดได้มาถึงดินแดนนารี
เทอมนี้ทุกคนเข้ากับเวินจือหลีได้ดี พอเห็นปฏิสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ สายตาก็ไม่ได้เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาหรือดูถูก แต่กลับเป็นเสียงกรี๊ดของคนที่อินสุด ๆ
แค่สบตากันปุ๊บ ก็จินตนาการเป็นซีรีส์เรื่องใหญ่ได้ปั๊บ อยากแปลงกายเป็นคิวปิด ยิงเสิ่นซวี่กับเวินจือหลีให้พรุนไปเลย
เสิ่นซวี่นั่งลงข้าง ๆ เธออย่างเงียบ ๆ แล้ววางนมแคลเซียมสูงกับบลูเบอร์รีมัฟฟินจากในกระเป๋าลงบนโต๊ะ
เวินจือหลียังคงหันข้างคุยกับกู้เหยียนจือเรื่องอะไรจุ๊กจิ๊กเมื่อสองสามวันก่อนอยู่ ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ามีใครบางคนที่นั่งข้าง ๆ กำลังสีหน้าเรียบเฉย
เสิ่นซวี่เอื้อมแขนยาว ๆ คว้าหน้าเธอให้หันมาทางตัวเอง ระยะประชิดมาก ๆ
“ต้องกินให้หมด”
เสิ่นซวี่พูดย้ำอีกครั้งกับท่าทางเหม่อลอยของเด็กสาว
เวินจือหลี่: “เธอยังไม่ไปอีกเหรอ?”
สองสามแถวข้างหลังสูดหายใจดังฟืด เอามือปิดปากจ้องเขม็ง ด่าในใจว่าเธอช่างเป็นไม้ท่อนจริง ๆ!
กู้เหยียนจือกระแอมสองที แล้วรับประกันกับเสิ่นซวี่: “วางใจได้เลยค่ะเทพ หนูจะคอยดูเธอเอง”
หางตายาวเรียวของเสิ่นซวี่หยักขึ้นเล็กน้อย “ขอบคุณ”
เวินจือหลีดึงแขนที่วางอยู่ต้นคอเธอออก “นี่มันเป็นการดูหมิ่นเกียรติฉัน ทำลายจิตใจฉัน นมแค่นี้เองแท้ ๆ”
แววตาเสิ่นซวี่มีรอยยิ้มจาง ๆ “อืม ถ้าสุดสัปดาห์เธอไม่มีประวัติแย่ ๆ มาก่อนล่ะก็”