ท่านผู้เฒ่าเสิ่นลงจากรถ สายตาติดตามเสิ่นซวี่ที่เดินไปใต้ต้นไม้
เวินจือหลียืนกินขนมปังอยู่ใต้ร่มไม้ กลัวว่าจะต้องเข้าห้องน้ำ ถึงกับไม่พกโยเกิร์ตมาด้วย
เธอยกมืออีกข้างขึ้นพัดหน้าเบา ๆ ทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ร้อนจัง
ทันใดนั้น สายลมเย็นก็พัดผ่านใบหน้า ปะปนมากับกลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่คุ้นเคย สบายเหลือเกิน
“เสิ่นซวี่ คุณมาช้าจัง”
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปากบ่นงึมงำ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน
“แต่เห็นว่าวันนี้แต่งตัวหล่อขนาดนี้ ฉันจะยกโทษให้ก็แล้วกัน”
เสิ่นซวี่เปิดขวดน้ำแล้วยื่นให้เธอ “ตอนออกจากบ้านมีธุระนิดหน่อย รอนานหรือเปล่า”
เวินจือหลีส่ายหน้า จิบน้ำจากมือเขาเล็กน้อย หางตาเชิดขึ้น “ล้อเล่นน่า ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”
สายตาของเสิ่นซวี่อดมองเธอไม่ได้อยู่เสมอ
วันนี้เวินจือหลีสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน คอเสื้อทรงเหลี่ยมเล็กเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวผ่องงดงาม ราวกับต้นดอกทานตะวันที่เบ่งบานกลางฤดูร้อน เจิดจ้าจนสะดุดตา
เด็กสาวแขวนกระเป๋าของตัวเองไว้บนไหล่เขา ส่วนตัวเองถือพัดลมจิ๋วเป่าคลายร้อน พอเห็นเหงื่อซึมบาง ๆ ตรงช่วงลำคอของเสิ่นซวี่ ก็หันพัดลมไปเป่าให้เขา
“ผมไม่ร้อน เข้าไปกันเถอะ” เสิ่นซวี่จับข้อมือเธอแล้วเลื่อนพัดลมกลับไป
เวินจือหลีโน้มตัวเข้าไปใกล้กะทันหัน จ้องมือเขาแล้วแกล้งหยอก “มือคุณร้อนจังเลย”
ลำคอของเสิ่นซวี่พลันเกร็ง เขารีบปล่อยมือ รู้สึกเสียใจที่ล่วงเกินเธอ กลัวว่าเด็กสาวจะคิดว่าเขาไม่เคารพเธอ
เขาก้มหน้าขอโทษ “ขอโทษครับ”
เวินจือหลียื่นนิ้วชี้ไปจิ้มกำปั้นที่กำแน่นของเขา ทำท่าเสียดาย “ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ชอบ ทำไมถึงปล่อยมือไปแล้วล่ะ”