เวินจือหลีดึงเฉียวอวี่เหมียนไปยังอีกฝั่งของทางเดิน แล้วหยิบกล่องสุ่มออกมาจากถุง
“ของขวัญวันจบการศึกษา ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะ”
เฉียวอวี่เหมียนเพิ่งได้รับของขวัญจากเพื่อนร่วมชั้นเป็นครั้งแรก แววตาที่เคยสงบนิ่งพลันชะงักงัน “ฉันไม่ได้เตรียมอะไรให้เธอเลย”
“ฉันให้เพราะอยากให้ เธอไม่ต้องกดดันตัวเองหรอก รีบเปิดดูสิ ชอบไหม”
เฉียวอวี่เหมียนเปิดกล่องกระดาษ ด้านในมีการ์ดอยู่ใบหนึ่ง บนการ์ดวาดกระต่ายหูยาวสีน้ำตาลนม ตุ๊กตาขนฟูตัวจิ๋วยังสวมแว่นตาขนาดมินิอีกด้วย
เธอเผลอพึมพำออกมา “น่ารักจัง”
พอได้ยินเสียงตัวเอง ร่างกายก็แข็งค้างขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงก่ำในพริบตา เกิดความรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ไม่เข้ากับตัวเองเอาเสียเลย
แต่เวินจือหลีกลับทำเหมือนไม่ทันสังเกต มุมปากเผยรอยยิ้มสดใส ก้มหน้าช่วยเธอแกะถุง
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชอบ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังพวกเธอคุยกันนะ ขอให้ต่อจากนี้ทุกอย่างราบรื่น ได้เป็นคนแบบที่เธออยากเป็น”
ถ้อยคำอ่อนโยนแผ่วเบาค่อย ๆ คลายความตึงเครียดในแววตาของเธอทีละน้อย เฉียวอวี่เหมียนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณนะ ฉันชอบมาก”
*
เสิ่นซวี่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน ปลายนิ้วขยับคลึงกันไม่หยุด จนกระทั่งเงาร่างคุ้นตาปรากฏขึ้นในสายตา สิ่งรอบตัวจึงค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นมา
“มายืนเหม่ออยู่กลางแดดทำไม ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นทะเลาะกับเธอเหรอ”
เวินจือหลีหยิบทิชชู่เปียกออกมาหนึ่งห่อแล้วยื่นให้เขา เห็นอีกฝ่ายยังเหม่ออยู่จึงยิ้ม ก่อนจะเปิดห่อแล้วเช็ดเหงื่อให้เขาเอง
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังไม่จางไปจากตัวเธอ พอเข้าใกล้แล้วรู้สึกสบายเป็นพิเศษ