เวินจือหลีตื่นขึ้นมาบนเตียงที่เหลือเพียงตัวเองคนเดียว เธอกลิ้งไปมาอย่างพอใจสองที ความรักที่มีต่อเตียงนี้ยิ่งทวีขึ้นอีกหลายส่วน
เมื่อคืนราวกับถูกโอบกอดด้วยทะเลอันอ่อนโยน นอนหลับได้อย่างสงบและอบอุ่นใจจริง ๆ
เธอหยิบมือถือขึ้นมา ข้อความค่อนข้างจะปนเปกันไปหมด
เวินจือหลีเปิดข้อความของเสิ่นซวี่ก่อน เป็นข้อความที่ส่งตอนเจ็ดโมงเช้า อีกฝ่ายตื่นแต่เช้าไปเล่นไทเก็กกับคุณปู่เสิ่นแล้ว
เธอส่งสติกเกอร์ 'แมวถือชาม' ไปให้เสิ่นซวี่ เป็นการบอกใบ้ว่าถึงเวลาโปรดให้อาหารได้แล้ว
จากนั้นก็ไล่ตอบข้อความอื่น ๆ ตามลำดับ
เวินฉีหมิงส่งแบบทดสอบหน่วยมาให้ เธอทำได้ดีขึ้นกว่าครั้งที่แล้วห้าคะแนน
เธอให้กำลังใจว่า: พื้นที่พัฒนาของเธอยังใหญ่จริง ๆ สู้ ๆ นะ
[เวินฉีหมิง]: นี่เธอประชดฉัน หรือประชดฉันกันแน่?
แสงยามเช้าสาดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้อง ม่านสีขาวบาง ๆ ถูกสายลมพัดปลิวไปมา คล้ายคลื่นทะเล ทอดเงาที่มืดครึ้มและนุ่มนวลลงบนพรม
เธอเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำ เห็นรอยแดงเหนือกระดูกไหปลาร้าในกระจก ความร้อนพลุ่งขึ้นมาทันใด เธอได้เห็นกับตาตัวเองว่าใบหน้าแดงขึ้นภายในไม่ถึงวินาทีเป็นภาพที่น่าอัศจรรย์จริง ๆ
เธอใช้นิ้วถูเบา ๆ ผิวหนังไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ถ้าไปเรียนวันนี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะจางหายหมดหรือไม่
รอยเครื่องหมายที่แสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรงแบบนี้ทิ้งไว้บนตัวเธอ ทำให้รู้สึกแปลก ๆ ยิ่งดูยิ่งร้อนวูบวาบ
เวินจือหลีอดคิดไม่ได้: ในอนาคตเสิ่นซวี่จะทำแบบนี้กับคนอื่นอีกไหมนะ?
เธอดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก