เวินจือหลีไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบจริงๆ นึกถึงตอนแรกที่ทั้งคู่คุยกันตะกุกตะกักในห้องสมุด จู่ๆ เธอก็รู้สึกภาคภูมิใจแบบลูกสาวโตเป็นสาวแล้ว!
“ได้นะ เสิ่นซวี่ เนี่ยรู้จักรับมุกแล้ว”
เธอไม่รั้งอยู่นาน โบกมือลา “ฉันไปทำงานก่อนนะ เย็นนี้เจอกัน”
เสิ่นซวี่พยักหน้าเล็กน้อย ขายาววางพาดกันอย่างสบายๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย มองไม่เห็นสีของนัยน์ตา
ครู่หนึ่ง เขาส่งข้อความหาเสิ่นน่าน่า และอีกฝ่ายก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว
[เสิ่นน่าน่า]: ให้พี่จือหลีเหรอ?
[เสิ่นซวี่]: อื้อ
[เสิ่นน่าน่า]: (●ˇ∀ˇ●) เรื่องนี้ไว้ใจฉันได้ รับรองฟิน!
ตอนกลางคืน หวังจื่อเล่อและเวินจือหลีเก็บกวาดครั้งสุดท้าย แล้วเดินไปทิ้งขยะที่ตรอกเล็กๆ
ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เกิดเรื่อง ที่นี่ก็มีกล้องวงจรปิดติดตั้งเพิ่มสองตัว แถมยังมีคนใจดีออกเงินติดโคมไฟให้ เดินตอนกลางคืนก็สว่างเหมือนตอนกลางวัน
ระหว่างที่ทั้งคู่กลับมา เสิ่นซวี่เพิ่งมาถึงพอดี
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำพาดอยู่บนแขน ยืนอยู่หน้าร้านกาแฟ
ร่างสูงโปร่งสง่างามยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ เดินตรงมาทางเวินจือหลีอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางเกียจคร้านเล็กน้อย
หวังจื่อเล่อทักทาย “ไง แฟนของจือหลี”
เสิ่นซวี่หยุดชะงักเล็กน้อย พยักหน้าให้เธอ “สวัสดี”
เขายื่นเสื้อคลุมให้เวินจือหลี “ลมเริ่มแรงแล้ว”
หญิงสาวรับมาโดยสัญชาตญาณ สีหน้าตะลึงงัน พึมพำออกมา “ขอบคุณนะ หนาวจริงๆ ด้วย”
หวังจื่อเล่อกลั้นรอยยิ้มที่เกือบจะเผยออกมาไว้สุดชีวิต “เรื่องล็อกประตูฉันจัดการเอง เธอกลับก่อนเถอะ”