เวินจือหลียื่นมือออกมาจากผ้าห่ม คลำหามือถือ
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมา: "อื้ม?"
เสียงทุ้มต่ำของเสิ่นซวี่ดังมา: "ตื่นได้แล้ว บ่ายนี้ยังต้องเรียนพิเศษไม่ใช่หรือไง?"
เวินจือหลียกมือถือออกไปไกลหน่อย ตัวเลขสีขาวเด่นชัดสะดุดตา
"ทำไมเที่ยงแล้วเนี่ย! นายเลิกงานแล้วเหรอ?"
น้ำเสียงเสิ่นซวี่อ่อนโยน: "อาหารกลางวันของเธอมาส่งแล้ว เปิดประตูให้หน่อยได้ไหม แฟน?"
เวินจือหลีรีบลุกขึ้นนั่ง ใส่รองเท้าแตะ เปิดประตูไปเสียงดัง แดก ๆ ๆ
"นายรอนานแค่ไหนแล้ว?"
"ไม่นานหรอก"
สายตาเสิ่นซวี่จับจ้องที่ตัวเธอ อีกฝ่ายยังใส่เสื้อยืดเมื่อวาน ตัวใหญ่หลวมโคร่ง ทำให้เธอดูตัวเล็กมาก
ขาเรียวขาวผ่อง เส้นสายนุ่มนวลไหลลื่น ตกต้องแสงแดด ทอประกายเนียนละเอียดอบอุ่น
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้อง ปิดประตูคว่ำ สกัดกั้นสายตาคนนอกทุกทาง
เวินจือหลีได้กลิ่นหอมอาหารในมือเขา ท้องก็ร้องโครกคราก เธอไม่ได้รู้สึกเขินอาย ก้มหน้ามอง "ไก่สามถ้วยเหรอ?"
เสิ่นซวี่ลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ "อื้ม ล้วนเป็นของที่เธอชอบทั้งนั้น"
เวินจือหลียืนอยู่ข้าง ๆ รอเขาเปลี่ยนรองเท้า ท่าทางว่านอนสอนง่ายน่ารัก
"งั้นฉันไปแปรงฟันก่อน นายรีบแกะออกมาเปิดไว้เลยนะ"
"ได้"
เห็นเธอกินอย่างมีความสุข เสิ่นซวี่ถาม: "วันนี้นอนหลับลึกจัง?"
"ก็เพราะนายไง ทำเอาฉันเลยเวลานอนไม่หลับ"
[ทั้งที่ความจริงไม่ใช่สาเหตุนี้]
[เธอโกหกเขาเรื่อยเปื่อยเลยนะ]
เวินจือหลี: ครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่ามักง่ายเข้าข้างใครสิ
เสิ่นซวี่รู้สึกผิดขึ้นมาจริง ๆ: "ขอโทษนะ คราวหน้าเราไปเร็วขึ้น"