เหมือนคืนนั้น...
เหมือนคืนนั้น...
เวินจือหลีเดินเข้าห้องน้ำอย่างเหม่อลอย นอนลงในอ่างอาบน้ำที่กว้างพอสำหรับผู้ใหญ่สองคน ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับประโยคนั้นของเสิ่นซวี่
มือทั้งสองโผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ สายตากวาดไล่จากปลายนิ้วไปถึงฝ่ามือ ความร้อนชื้นเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
เพราะความทรงจำถึงสัมผัสเมื่อคืน มันจึงร้อนผ่าวและข้นหนืดขึ้นมา
เวินจือหลีรีบซ่อนมือลงในอ่างอาบน้ำ ใบหน้าเองก็จมลงไปครึ่งหนึ่ง ท่าทางเหมือนคนหนีตายอย่างรีบร้อน
คอแห้งผาก เธอยื่นมือไปหยิบน้ำแร่ในตู้เย็นเล็ก พอหยิบขวดน้ำออกมาเท่านั้น
ระบบก็โผล่ขึ้นมาโดยไม่ให้สัญญาณ
[เมื่อกี้ทำให้คุณนึกถึง...]
ปลายนิ้วของเวินจือหลีชา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
"อย่าพูด!"
"คืนนั้นฉันเมามากเกินไปนี่นา!"
[แค่นั้นก็ไม่ได้ทำให้คุณด้อยลงสักหน่อย]
"ฟ้าดินเป็นพยาน เขาเป็นคนพาฉันทำการบ้านเอง! ฉันแทบไม่ได้ขยับตัวเลย"
[คุณเป็นแชมป์ปากเก่งจริงๆ]
"ไม่ใช่นะ ไอ้โง่ตัวน้อย เธอไม่ขาดการติดต่อไปแล้วเหรอ?"
[เพราะว่าเมื่อกี้คุณคิดถึงฉันอยู่ตลอด! ฉันบริสุทธิ์มากนะรู้ไหม]
เวินจือหลี: .
"แบบนี้ไม่ไหวนะ ไม่ดีต่อสุขภาพ มีปุ่มบล็อกแบบกดทีเดียวจบไหม?"
[วางใจได้เลย พวกระบบเราไม่เห็นภาพเฉพาะอะไร พวกคุณกำลังมีความรักกัน ในสายตาฉันก็แค่ภาพเบลอสองก้อน เสียงที่เร่าร้อนก็จะถูกทำให้เบลออัตโนมัติ]
"ในที่สุดสำนักงานใหญ่ของพวกเธอก็ทำอะไรเข้าท่าเป็นครั้งหนึ่ง"
[ร้อนแรงก็ร้อนแรง ฉันเตือนเธอให้อดทนไว้นะ อย่าก่อเรื่องล่ะ]
"วางใจได้เลย ฉันเชื่อถือได้ที่สุดแล้ว"
ทุกครั้งที่ระบบได้ยินเธอตั้งธง กระแสไฟฟ้าของมันก็จะเกิดอาการจี๊ดขึ้นมาหนึ่งครั้ง