หลังดำน้ำ เวินจือหลีรีบไปซื้อผลไม้มาเติมพลัง เธอซื้อผลไม้แปลกหายากมาหลายอย่าง
บางอย่างไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน อย่างเช่น ไข่ครีม เสาวรส พอทารีที่หวานมาก
สุดท้าย เวินจือหลีผู้ชอบรสจัดก็ยอมจำนน หันไปซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเปรี้ยวถ้วยโต
เมื่อจวนพลบ เวินจือหลีกับเสิ่นซวี่เดินเล่นที่ระเบียงไม้เหนือน้ำ
บนสะพานไฟสีนวลสว่างไสว น้ำทะเลสีเขียวมรกตไหลผ่านใต้สะพาน
ข้างๆ หูเป็นเสียงต้นมะพร้าวที่พลิ้วไหวไปตามสายลมยามค่ำคืน เงยหน้าขึ้นไปเห็นดวงจันทพราวไสวอยู่ปลายฟ้า สะท้อนแสงสีเงินอันอ่อนโยนลงบนผืนน้ำ
เวินจือหลีนั่งพักผ่อนตรงมุมพักสายตาเพื่อรอเสิ่นซวี่ขึ้นไปซื้อมะพร้าว
เธอมองหน้าจอด่อไปอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่รู้ตัวว่า มีคนมานั่งข้างๆ เมื่อไหร่
"สวัสดีค่ะ น้องสาว มานั่งคนเดียวเหรอคะ?"
"เรามาเล่นด้วยกันได้นะคะ เพื่อนฉันอยากทำความรู้จักกับเธอ"
เวินจือหลีเงยหน้าขึ้นมอง ช้ายมีชายหนุ่มแปลกหน้านั่งอยู่ ข้างหลังยังมีอีกคนหน้าตาหนุ่มใส แต่ดูเขินอายเล็กน้อย อายุพอๆ กับทั้งสองคน ดูเหมือนเพิ่งเรียนจบมา
"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวนี่"
เวินจือหลีน้ำเสียงนุ่มนุ่มแต่เย็นชา พูดปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล
"มีเพื่อนมาด้วยก็ได้นะครับ พวกเราพึ่งกลับมาจากเรียนที่เมืองโคลอมเบีย ไม่ค่อยมีเพื่อนที่เมืองไทยเท่าไรนัก"
ชายหนุ่มปากกล้าคนนั้นดูจะยังไม่ยอมถอย
[คนยุคปัจจุบันกล้ามากเลยนะครับ ช่วยเพื่อนถึงขั้นยอมแลกชีวิต]
[ทำไมต้องให้คนมาขอช่องทางติดต่อเองด้วยล่ะ]