เสิ่นซวี่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สวมเสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายเอนพิงตู้ ช่วงคิ้วและดวงตาคมใส ดูเป็นหนุ่มน้อยมีเสน่ห์
เห็นเวินจือหลียืนจ้องเขม็ง ผู้ชายจึงจำใจหยิบชุดสายเดี่ยวอีกตัวออกมาจากด้านใน
[ทำไมเขาถึงคุ้นเคยกับเสื้อผ้าของเธอขนาดนี้นะ?]
[อัตราการเดาถูกของเขาเกือบ 99% เลยแหละ!]
เวินจือหลี: ทำไมไม่เป็น 100% ล่ะ?
[เหลือไว้ 1% กลัวเธอจะเหลิง]
เวินจือหลี: นายรู้จักฉันดีจริงๆ (ˇ∀ˇ)
กลางวันบนเกาะ ท้องฟ้าใสกระจ่าง
ผิวน้ำเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด จากใกล้ไปไกลค่อยๆ เปลี่ยนจากเขียวมรกตเป็นน้ำเงินเข้ม เสียงคลื่นกระทบฝั่งฟังแล้วช่างผ่อนคลายหัวใจ
เสิ่นซวี่เดินอยู่ข้างเธอ แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกตัวบังสายตาของผู้คนที่มองมา
เวินจือหลีมีผิวขาวโดยธรรมชาติ เธอยืนอยู่บนหาดทรายนุ่มนิ่ม ชุดสายเดี่ยวสีฟ้าหม่นพลิ้วไหวราวกับทอดยาวไปกับท้องฟ้าที่สดใส
สายบางๆ ผูกหลวมๆ บนบ่า ชายกระโปรงยาวแค่เข่าเป็นแบบจีบระบายซ้อนกัน เมื่อถูกลมพัดปลิว ก็ซัดเป็นระลอกคลื่นอ่อนโยน
เสิ่นซวี่ยกกล้องขึ้น ช่างภาพในเลนส์สวยสดใสจนน่าตะลึง แสงแดดส่องลงบนแผ่นหลังและลำคอที่เปลือยเปล่า เปล่งประกายนุ่มนวลดั่งไข่มุก
ภาพถูกบันทึกไว้กับรอยยิ้มที่เบ่งบานของเวินจือหลี ทุกสิ่งรอบข้างกลายเป็นเพียงฉากหลัง
“เป็นยังไงบ้าง ใช้ได้ไหม?”
“เสิ่นซวี่ นายอย่านั่งเหม่อสิ ถ่ายให้ดีๆ หน่อย”
ผู้ชายวางกล้องลง เดินเข้าไปหาเธอ “เรียบร้อยแล้ว”