“ทำไมไม่ไปส่งเธอ!”
“แกล้งเธอแบบนี้ สักวันนายต้องเสียใจแน่!”
ระบบไม่เคยเห็นเวินจือหลีนั่งทำงานอย่างว่าง่ายตลอดทั้งวันมาก่อน เพียงเพราะได้ยินคำว่าเงินค่าล่วงเวลา เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้น
ถึงอย่างไรก็เป็นนักศึกษาจบใหม่ ยังเด็กเกินไปจริง ๆ
จะไปสู้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่หน้าซื่อใจคดคนนี้ได้ยังไง!
เสิ่นซวี่: ฉันต้องไปส่งเธอทำไม?
“นายไม่ชอบเธอเหรอ?”
“เมื่อก่อนเธอแค่บ่นว่าเหนื่อยคำเดียว นายก็ปวดใจไปทั้งวัน นายเปลี่ยนไปแล้วนะ เสิ่นหมา”
เสิ่นซวี่: นั่นไม่ใช่ฉัน
“แต่เมื่อกี้อัตราการเต้นหัวใจของนายพุ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดนะ ข้อมูลไม่มีทางโกหก”
เสิ่นซวี่: งานของนายทำเสร็จหรือยัง?
ระบบเหมือนถูกครูประจำชั้นจับได้ว่าแอบเล่นโทรศัพท์ จึงพูดตะกุกตะกักว่า “...ยังครับ เมื่อกี้ทำสปาจิตใจแล้วก็เผลอหลับไปแป๊บหนึ่ง”
เสิ่นซวี่: ทำต่อ
“/(ㄒoㄒ)/”
*
เวินจือหลีงีบหลับบนรถอยู่พักหนึ่ง พอกลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาทันที ไม่อยากแม้แต่จะยกนิ้วสักนิ้ว
ออกมาทำอะไรไว้ สักวันก็ต้องชดใช้คืน
โทรศัพท์ข้างตัวส่งเสียงดัง เธอยื่นมือไปปัดรับสาย แล้วแนบไว้ข้างหู
“จือหลี เลิกงานหรือยัง?”
คนที่โทรมาคือกู้เหยียนจือ เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยและเพื่อนสนิทของเธอ ตอนเที่ยงเวินจือหลีเพิ่งบ่นให้ฟังไปตั้งนาน
“ถึงบ้านแล้ว เสิ่นซวี่คนนั้นมันปีศาจชัด ๆ ทีหลังยังมาบอกอีกว่านั่นเป็นงานของสามวัน คนอะไรเนี่ย พูดก็น้อย แถมยังไม่ยอมอธิบายให้ชัดเจนอีก”
กู้เหยียนจือ: “เกินไปแล้ว! ทำให้พวกเราสองคนวุ่นวายกันอยู่ตั้งครึ่งวัน โชคดีที่อาฉันอยู่บ้านพอดี”
“ขอบคุณนะที่มีเธอ สุดสัปดาห์นี้ฉันเลี้ยงข้าวเธอกับคุณอากู้เอง”
“สุดสัปดาห์นี้เหรอ? เธอไม่ได้จะไปดูตัวหรือไง?”
เวินจือหลีขมวดคิ้วเรียวงาม “เกือบลืมไปเลย ยุ่งจนมึนไปหมดแล้ว”