เสิ่นซวี่สวมเสื้อโค้ทสีดำตัวยาว ท่าทางสุขุมนิ่งสงบ พลางเปล่งประกายความสง่างามของคนที่จะเป็นผู้ครอบครองอาณาจักรในอนาคต
ฝีเท้าไม่เร่งไม่รีบ ผ่านไปที่ใด เสียงอึกทึกโดยรอบดูเหมือนถูกกดให้เงียบสงบลง สายตาทั้งงานล้วนจ้องไปที่เขาเพียงคนเดียว
เสิ่นซวี่เดินไปหาท่านผู้เฒ่า โค้งตัวเล็กน้อย: “คุณปู่ สวัสดีปีใหม่ครับ”
ผู้คนต่างพากันประหลาดใจ เด็กที่ปกติมีนิสัยเย็นชาคนนี้เอ่ยเพียงแค่คำเรียก ไม่ยอมเปลืองคำพูดสักคำเดียว
“เสี่ยวซวี่มาแล้ว นั่งสิ” เสิ่นเถ่ากั๋วตบไหล่หลานชายที่พ้นจากความไร้เดียงสาไปแล้วด้วยความปลื้มใจในใจ คิดว่ายิ่งดูยิ่งมีความสุขุมน่าเชื่อถือแบบตระกูลเสิ่นของเขา
เอ่ยด้วยความเป็นห่วง: “หนูน้อยคนนั้นอยู่บ้านคนเดียวหรือ?”
“ใช่แล้วใช่เลย พี่ใหญ่ ทำไมไม่ชวนพี่สาวจือหลีมาด้วยล่ะ ผมเบื่อจะแย่แล้ว”
ความเย็นยะเยือกที่เสิ่นซวี่นำมาจากนอกบ้านค่อยๆ สลายหายไป สายตาอ่อนโยน: “คนเยอะไป กลัวจะทำให้เธอตกใจ”
เสิ่นน่าน่าหยอกเย้า: “ไม่คิดว่าตระกูลเสิ่นของเราจะมีคนเจ้าชู้แบบนี้ด้วย พี่ใหญ่ ตอนนี้พี่ดูเป็นสามีที่ดีเกินไปแล้ว”
เสิ่นซวี่เหลือบตามองเธอ: “สามีที่ดี?”
ป้าสะใภ้ที่อายุมากกว่าเล็กน้อยแทรกขึ้น: “ฉันเห็นในอินเทอร์เน็ตมา คำพูดของคนรุ่นใหม่เนี่ยสนุกดีจริงๆ”
“หมายถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ยังไม่แต่งงาน แต่แผ่รังสีความรู้สึกที่ทำให้คนอื่นคิดว่า 'เขาดูเหมาะสมที่จะเป็นสามีมาก'”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นหัวเราะพลางกล่าว: “นี่แสดงว่าเสี่ยวซวี่ของเราไว้ใจได้ มั่นคง”
เสิ่นซวี่ดูจะพอใจกับคำนี้มาก ปล่อยให้พวกเขาหยอกล้อเล่นกันไป