วันเปิดเทอมวันแรก หน้ามหาวิทยาลัยมีคนมุงกันเป็นจำนวนมาก
หนึ่งเรื่องซุบซิบ กินกันทั้งปิดเทอมฤดูหนาว ก็ยังไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
[ในที่สุดก็เปิดเทอม ฉันทนแทบตายมาทั้งเดือน!]
[ใครไม่เป็นล่ะ ดูสิ ทุกคนเป็นห่วงแค่ว่าเขาสองคนเลิกกันหรือยัง]
[พูดผิด ที่จริงมาถือป้ายขอเดทกันชัด ๆ]
[คราวที่แล้วหยางไป๋ชวนออกมาอธิบายแล้วก็เงียบหายไป คนทั้งโรงเรียนครึ่งนึงคอมเมนต์ถามว่า 'เลิกกันยัง']
[ทำไมยังมาไม่ถึงกันนะ แฟนคลับอย่างเราจะรู้เรื่องราวยังไงเนี่ย!!!]
[ข้าพเจ้าขอพรให้ตัวเองได้กินเจตลอดชีวิต ขอแค่ทั้งคู่หวานกันต่อไป]
[อย่าเพิ่งขอล่ะ มาละ ๆ มาละ!]
เวินจือหลีและเสิ่นซวี่เดินเรียงกันมา ทีละคน สาวสวยใส่เสื้อสเวตเตอร์สีบลูเบอร์รี่ ความยาวเหนือเข่าเล็กน้อย คู่กับรองเท้าบูทยาวสีน้ำตาล กำลังแกะไข่ชากินอยู่
ผมดำยาวสยายอยู่หลังใบหู ใส่ที่คาดผมสไตล์วินเทจสีน้ำตาล คอที่ขาวเนียนมีผ้าพันคอผืนบางพันอยู่รอบหนึ่ง
ใบหน้าเล็กขาวผ่องดั่งเครื่องเคลือบ ผิวเนียนละเอียด แค่เพียงมุมปากเหยียบลงเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังโมโหอยู่
เสิ่นซวี่หิ้วกระเป๋าของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือโยเกิร์ตหนึ่งขวด เดินตามหลังเธอไปติด ๆ
[ฉันดูไม่ออกเลยว่าสถานการณ์เป็นยังไง?]
[+1 เสิ่นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยดูเหมือนจะติดกันหน่อย ๆ นะ]
[ฉันว่าหนึ่งเดือนไม่เจอ เวินจือหลีสวยขึ้นมากเลยนะ!]
[รักใครเหมือนรดน้ำต้นไม้ กลับบ้านไปเถอะ ๆ]
[โอ้โห มีคนเดินเข้ามาขอเดทแล้ว!]
[ตาของฉันมาแล้ว!]
เสิ่นซวี่คิดจะเดินเข้าไปง้อเธออีกรอบ แต่กลับมีคนเดินมาขวางทาง
หางตาของเขากดลง ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองแผ่นหลังของเวินจือหลีที่กำลังจะเดินไกลออกไป เกิดความหงุดหงิดเย็นชาขึ้นมา