พอจำจุดประสงค์ขึ้นมาได้ เวินจือหลีก็มองซ้ายมองขวา แล้วยกมือไขว่คว้าไปในอากาศ: "เสิ่นซวี่หายไปไหน? แฟนตัวโตของฉันอยู่ไหน?"
ชายหนุ่มที่เพิ่งชงน้ำผึ้งเสร็จเดินเข้ามา เห็นเวินจือหลีทำท่าคว้าอากาศเหมือนจับยุง มือก็กำแล้วคลาย คลายแล้วกำ
เขาพยุงคนที่เมาหน้าตาเฉยขึ้นมา ป้อนน้ำผึ้งให้สองสามคำ
เวินจือหลีทำปากจุ๊บ ๆ ลิ้นสีชมพูแลบเลียรอบปากที่ยังมีกลิ่นน้ำผึ้ง
แล้วซบลงบนอกของเขา ร้องเรียก: "เสิ่นซวี่ ทำไมเธอหอมจังเลย"
คนพูดจาไม่รู้เรื่องไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ รีบผลักเขาลงไปบนเตียงทันที
เสิ่นซวี่กำแก้วคริสตัลแน่น แต่ก็หนีไม่พ้นน้ำหกเลอะพื้น
เขามองคนที่นั่งคร่อมอยู่บนหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาสีดำเข้มขึ้น "อาหลี เธอเมาแล้ว"
เวินจือหลีเห็นคิ้วเขาขมวดมุ่นเล็กน้อย คิดว่าเขาไม่พอใจ จึงยื่นมือไปลูบให้เรียบ
ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนผิวกายอันร้อนระอุ เสิ่นซวี่รู้สึกเหมือนหยกเย็นเข้าสู่อก แต่ความร้อนกลับไม่ลดลง กลับยิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เวินจือหลีเลื่อนนิ้วชี้ไปที่ริมฝีปากของเขา แล้วทำท่า 'ชู่ว์'
"วันนี้ไม่โดนไฟช็อกแล้ว รีบ ๆ จูบสิ ฉันเวียนหัวจะแย่แล้ว"
เสิ่นซวี่กลืนน้ำลายลงคอหนึ่งครั้ง ความร้อนที่พยายามกดไว้เมื่อครู่นี้ ถูกคำพูดสองสามประโยคของเธอปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
"คืนนี้ไม่จูบแล้ว เธอเมามาก ลงไปเถอะ"
ตอนนี้เขาไม่สามารถรับประกันได้ว่า ถ้าเล่นต่อไป เขาจะหยุดเองได้หรือไม่
เวินจือหลีบิดตัวไปมาอย่างไม่พอใจ เส้นสายที่นุ่มนวลของขาถูกมือใหญ่ของเขาจับไว้
"เธอไม่จูบเหรอ?"
ความคิดของเธอเหมือนเครื่องบดไส้กรอก ค่อย ๆ บดทีละท่อน ต่อกันไม่ติด