งานเลี้ยงจัดที่โรงแรม คุณพ่อหลินจัดการเตรียมอาหารดี ๆ ไว้เต็มโต๊ะ ผู้ที่มาร่วมมีเพียงครอบครัวของหลินโจวและครอบครัวของไป๋หว่านหว่านเท่านั้น
หลินโจวมาถึงโรงแรม ขาแทบหัก เพราะเขาไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ค่ารถเมล์
"ไม่ไหวแล้ว คราวหลังจะไม่... ซื้อของจำนวนจำกัดเยอะขนาดนั้นอีกแล้ว หื๊อ..." หลังจากที่หลินโจวกว่าจะหายใจทัน ในที่สุดก็มาถึงห้องส่วนตัวของโรงแรม
เปิดประตูเข้าไป ก็พบพ่อแม่ของตัวเอง และแน่นอนว่ามีพ่อแม่ของไป๋หว่านหว่านด้วย
ทั้งสองครอบครัวสนิทกันมาก กินข้าวร่วมกันบ่อย ๆ เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่หลินโจวกับไป๋หว่านหว่านไม่มีหัวข้อคุยกันแล้ว
"อ้าว โจวโจวมาแล้ว รีบนั่งสิ! วันนี้เรียนเหนื่อยมากไหม?" แม่ของไป๋หว่านหว่านเป็นหญิงงามผู้ดูทรงภูมิ เอ่ยชวนหลินโจวนั่ง
"มาก็รีบนั่งสิ อย่าให้ทุกคนต้องรอ" คุณพ่อหลินพูด
"อืม" หลินโจวหันมองซ้ายขวา พบว่าไป๋หว่านหว่านมาถึงก่อนแล้ว เธอนั่งอยู่ที่ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ แต่ตะเกียบกับชามใหม่วางอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอ
แม่ของหลินโจวพูดตำหนิหลินโจวว่า "หว่านหว่านเขาเตรียมตะเกียบชามรอเธอไว้แล้วนะ มาช้าที่สุดก็เธอนี่แหละ"
ไป๋หว่านหว่านเตรียมตะเกียบชามให้ตัวเองหรือ?
หลินโจวทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ไป๋หว่านหว่าน ตอนนี้เขายังปวดหัวอยู่ว่าจะหาของขวัญสักชิ้นไปให้ไป๋หว่านหว่านได้อย่างไร
"มา ดื่มกันก่อนสักแก้ว"
หลังจากชนแก้ว คุณพ่อหลินก็บอกว่าวันนี้มีเรื่องหนึ่งจะประกาศ "อะแฮ่ม เอาล่ะ วันนี้มีเรื่องจะประกาศเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้เกี่ยวกับลูกกับหว่านหว่าน"
"ผมกับหว่านหว่านหรือ?" หลินโจวหันไปมองไป๋หว่านหว่าน ก็พบว่าฝ่ายนั้นก็มองตนเช่นกัน
ประสานสายตากันเพียงชั่วพริบตาก็แยกจากกัน
"ความจริงแล้ว พวกเราสองคนหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก" คุณพ่อหลินประสานนิ้วมือวางบนโต๊ะแล้วพูด
หลินโจวเบิกตากว้าง พูดอย่างเหลือเชื่อว่า "จริงหรือเปล่า?! ผมกับไป๋หว่านหว่านมีสัญญาหมั้นหมาย?! หมั้นตั้งแต่เด็ก?!"
นี่มันไม่ใช่พล็อตในนิยายหรือ?! ยุคไหนแล้วยังมีการหมั้นตั้งแต่เด็ก? มันไม่ถูกแล้วนะ?!
"จริงหรือเปล่า?!"
"ปลอมจ้ะ~" คุณพ่อหลินตอบทันที
หลินโจว: "...?"
หรือเปล่า?
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ทำให้บรรยากาศครึกครื้นน่ะ" เมื่อเห็นลูกชายเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม คุณพ่อหลินก็หัวเราะลั่น
หลินโจวพูดไม่ออก เขาเหลือบมองไป๋หว่านหว่านข้าง ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ — แต่กลับพบว่าหลังจากเงียบไปชั่วครู่ เธอก็ก้มหน้าลง แม้ไม่มีสีหน้าใด ๆ แต่ก็สัมผัสได้อย่างประหลาดว่าอารมณ์ของเธอห่อเหี่ยวลง
"พ่อว่าพวกเราสองคนไม่ได้คุยกันมานานแล้วสินะ? ทั้งที่ตอนเด็ก ๆ สนิทกันขนาดนั้น ดื่มน้ำยังต้องคนละอึกปากต่อปาก ทำไมโตขึ้นถึงเป็นแบบนี้ไปได้?" คุณพ่อหลินพูด
"นั่นแหละนะ โตขึ้นก็รู้จักอาย เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น" แม่ของหลินโจวยิ้ม
พ่อแม่ของไป๋หว่านหว่านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ทำท่าเหมือนเป็นผู้มีประสบการณ์เช่นกัน ยิ้มแล้วส่ายหัว "เรื่องของเด็ก ๆ ก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ"
"พวกเขาโตแล้ว พวกเราก็ดูแลได้ไม่มาก"
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาคึกคักอีกครั้ง หลินโจวได้แต่ร่วมวงกินข้าวไปด้วย ไม่ได้คุยกับไป๋หว่านหว่านอีกเลย
"เดี๋ยวพวกเราจะไปร้องคาราโอเกะ หลินโจวลูกไปส่งหว่านหว่านที่บ้านนะ จำไว้อย่าไปเที่ยวเตร่" หลังกินข้าวเย็นเสร็จ คุณพ่อหลินก็โยนกุญแจรถให้หลินโจว กำชับให้ไปส่งไป๋หว่านหว่านที่บ้าน
"ไม่มีปัญหาหรอก"
รับกุญแจมา หลินโจวเหลือบมองไป๋หว่านหว่านแวบหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะไม่มีความเห็นใด ๆ พยักหน้า แล้วยืนอยู่ข้าง ๆ หลินโจวอย่างเงียบ ๆ
ทั้งสองยืนไม่ห่างไม่ใกล้กันนัก แต่หลินโจวก็ได้กลิ่นหอมจากตัวของเธอแล้ว หอมชื่นใจ
"เมื่อกี้พ่อผมก็จริง ๆ เล้ย พูดจาไร้สาระ ใช่ไหมไป๋หว่านหว่าน?"
"..." ไป๋หว่านหว่านไม่ตอบสนอง
ทั้งสองมาถึงลานจอดรถ หลินโจวกดกุญแจรถ รถเบนซ์ GLS ที่จอดอยู่ไม่ไกลก็สว่างไฟขึ้นมา หลังจากขึ้นรถ หลินโจวสังเกตว่าไป๋หว่านหว่านยังคงทำท่าเย็นชาไม่พูดไม่จาเหมือนเดิม จริง ๆ แล้วเขาก็ชินแล้ว
ก็เพราะท่าทีแบบนี้แหละที่ทำให้ห่างเหินกันไปเรื่อย ๆ
แต่เมื่อนึกถึงข้อมูลในแอปพลิเคชัน เขาก็อดที่จะมองไป๋หว่านหว่านอีกครั้งไม่ได้
ไป๋หว่านหว่าน: "..."
หลินโจวมองอีก
ไป๋หว่านหว่านเริ่มหันหน้าหนีไปทางอื่น เอามือเท้าคางแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
หลินโจวโน้มตัวไปข้างหน้า ผลก็คือมีมือเล็ก ๆ ขาวนุ่มอันหนึ่งยื่นมาปิด ทาบลงบนใบหน้าของเขา
"มองไม่เห็นแล้ว—" หลินโจวพูด มือเล็ก ๆ ของไป๋หว่านหว่านเย็นเฉียบ แถมยังมีความนุ่มนิ่มที่บอกไม่ถูก
ไป๋หว่านหว่านเอามือลง มองหลินโจวอย่างประหลาดนิด ๆ "ทำไม... ขับรถสิ"
"ก็ได้" หลินโจวสตาร์ทรถ
ขับออกจากโรงแรม ตอนรอสัญญาณไฟจราจร หลินโจวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันนั้นดู—
[ตัวละคร: ไป๋หว่านหว่าน
ค่าความรู้สึกดี: 99+
……
สถานะ: กลับบ้านด้วยกันแล้วมีความสุข ชอบนายชอบนายชอบนายชอบนาย... หวังว่านายจะคุยด้วยมากกว่านี้...]
เป็นข้อมูลขนาดใหญ่จริง ๆ ด้วยหรือ?! ถึงกับรู้ว่าตัวเองกำลังไปส่งไป๋หว่านหว่านกลับบ้าน! แอปนี้ต้องมีปัญหาอะไรแน่ ๆ?!
คุยด้วยมากกว่านี้
หลินโจวไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่พักหนึ่ง หรือว่าเนื้อหาที่แอปแสดงจะเป็นเรื่องจริง?
"ไป๋... อะแฮ่ม หว่านหว่าน อาหารเย็นวันนี้เป็นยังไงบ้าง? อร่อยไหม?"
ได้ยินหลินโจวเรียกตัวเองว่าหว่านหว่าน ไป๋หว่านหว่านเหมือนรู้สึกแปลก ๆ เธอหันกลับมามองหลินโจว "อืม"
หลินโจวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อมูลของไป๋หว่านหว่านทันที
สถานะ: กำลังดีใจ
ดีใจ!
สถานะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ด้วย!
งั้นการให้ของขวัญก็สามารถได้รับรางวัลได้เหมือนกันหรือ?!
แต่ในมือของหลินโจวไม่มีอะไรที่สามารถหยิบยื่นให้ได้เลยจริง ๆ เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แต่กลับพบว่ากระเป๋ากางเกงขาด มือเลยลูบไปโดนขนขาของตัวเอง
ซี้ด
ดีนะที่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาใส่ไว้ตรงนี้ ไม่งั้นทำโทรศัพท์หล่นไป หลินโจวคงกระอักเลือดตายจริง ๆ
หลินโจว: "..."
พังแล้วไหมล่ะ!!!
ทำไมตัวเองถึงได้จนขนาดนี้
"เอ่อคือว่า หว่านหว่าน แมวที่บ้านผมตีลังกาได้ เธอจะกลับบ้านผมไหม?" หลินโจวเลือกที่จะกลับบ้านไปหยิบของบางอย่างมาเป็นของขวัญให้ไป๋หว่านหว่าน แบบนี้น่าจะได้ใช่ไหม?
ตัวเองไม่มีเงินซื้อของขวัญ งั้นหยิบของของพ่อตัวเองสักหน่อยก็คงได้
แต่พอพูดออกไปแล้ว เขากลับรู้สึกว่ามันจะไม่ดีหรือเปล่า
พ่อตัวเองบอกให้ไปส่งไป๋หว่านหว่านกลับบ้าน แต่ตัวเองกลับพูดจาชวนไป๋หว่านหว่านกลับบ้านตั้งแต่แรกเลย มันไม่ถูกแล้วนะ?
ตอนนี้ที่บ้านไม่มีใคร
ไป๋หว่านหว่านไม่ตอบสนอง นิ้วเรียวเล็กของเธอกำลังพันปอยเล่นอยู่ ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด
ตกลงโดยปริยาย?
"งั้นไปกันเถอะ" หลินโจวพาไป๋หว่านหว่านกลับบ้าน
พอจอดรถในโรงรถเรียบร้อย หลินโจวเพิ่งลงจากรถ ก็พบว่าไป๋หว่านหว่านมายืนอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้ว ระยะห่างของทั้งสองคนใกล้มาก เธอเขย่งปลายเท้า ทำให้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงสิบกว่าเซนติเมตร
ผิวขาวมาก เนียนมาก ขนตาก็ยาวมาก...
แต่หลินโจวก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว "เกิดอะไรขึ้น?"
"แปลกมาก..." น้ำเสียงของไป๋หว่านหว่านยังคงเบามาก แต่มันก็เข้าหูของหลินโจวอย่างชัดเจน
เธอเบียดเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แทบจะแนบชิดตัวของหลินโจว
"หว่านหว่าน?"