“แน่ใจแล้วล่ะ... แปลกจริง ๆ ...” ไป๋หว่านหว่านมองสำรวจท่าทางของหลินโจว ไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้เขาถึงรุกเร้าขนาดนั้น
แล้วยังเรียกเธอว่าหว่านหว่าน ท่าทีก็ประหลาดไม่แพ้กัน
เพราะงั้น—
“คุณ... จะมายืมเงินฉันรึเปล่า?” ไป๋หว่านหว่านเริ่มล้วงกระเป๋าตัวเอง คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
“ไม่ก็ไม่สิ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย” หลินโจวจนใจ เขาเองก็อธิบายเรื่องแอปในโทรศัพท์ไม่ได้หรอก แต่เนื้อหาข้างในก็เหมือนจริงซะด้วย
มองเพื่อนสาวที่โตมาด้วยกันตรงหน้า หลินโจวอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอชอบเขาจริงหรือเปล่า
“หว่านหว่าน”
“อือ” ไป๋หว่านหว่านเงยหน้าขึ้น
“คุณอยากทำอะไรกับผม? มีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษไหม?” หลินโจวถาม
เขาจะถามว่าเธอชอบผมรึเปล่าไม่ได้นะ?!
ถ้าที่ไหนไม่ใช่ แบบนั้นจะไม่น่าอายระเบิดกันพอดีรึไง?
มายาหลอกใจสิบอันดับแรกของชีวิต—เธอชอบผม
“อยากทำ...” ไป๋หว่านหว่านมองสำรวจใบหน้าหลินโจว เหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง “หลินโจวไม่มีทางเข้าใจหรอก...”
พูดจบ ไป๋หว่านหว่านก็กำหมัดเล็กขึ้นมาหมับ แล้วทุบลงบนท้องของหลินโจวสองสามที
“หือ?”
“โกรธแล้วเหรอ?”
“ก็ไม่เชิงนะ เพราะไม่เจ็บนี่นา”
ไป๋หว่านหว่านไม่ได้พูดอะไรอีก หยิบของของตัวเองแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังประตูบ้านของหลินโจว
ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ที่คุ้นเคย ไป๋หว่านหว่านเอามือไพล่หลัง สุดท้ายเลือกเอานิ้วตัวเองวางลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือ ไม่นานก็มีเสียงคลิกเบา ๆ ปลดล็อกแล้ว หญิงสาวจ้องมองนิ้วตัวเองอยู่หลายวินาที ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน
“ไม่ได้มานานเลย...”
“อ้า ใช่แล้วสิ ก็ตั้งแต่มัธยมต้นนายก็ไม่เคยมาบ้านฉันอีกเลย คงนับว่าเป็นช่วงเวลานานพอควร” ขณะที่หลินโจวพูดนั้น ได้ยินเสียงฝีเท้าถี่ย่ำดังตึงตึงมาจากบันไดไม่ไกล
แมวพันธุ์บริติชบลูตัวกลมปุกลุกวิ่งพรวดออกมา สุดท้ายก็มายืนอยู่ตรงหน้าหลินโจวกับไป๋หว่านหว่าน
หางมันชูโด่งขึ้นสูง ก่อนอื่นก็เลียอุ้งเท้าตัวเองสักพัก ต่อจากนั้นก็เดินอ้อมด้อมอยู่แทบเท้าทั้งสองคน “เหมียวเน่—”
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... เมอร์ลิน” ไป๋หว่านหว่านย่อตัวลง ลูบหัวเจ้าแมวอ้วนกลม มันก็ส่งเสียงครางฟี้เบา ๆ ทันที เป็นเสียงที่แมวจะส่งให้กับคนใกล้ชิดหรือเวลารู้สึกปลอดภัยเท่านั้น
หลินโจวยืนเงียบ ๆ มองดูอยู่ข้างหลังไป๋หว่านหว่าน
ที่จริงตอนนี้เขายังนึกอยู่ว่าจะให้อะไรไป๋หว่านหว่านดี ถ้าเนื้อหาที่แอปเขียนเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นแปลว่าเขาให้อะไรก็ได้หมดเลยงั้นสิ?
ว่าแล้วก็ใส่มาตลอดแฮะ...
กิ๊บติดผมบนหน้าม้าของไป๋หว่านหว่าน นั่นหลินโจวเป็นคนทำเองสมัยอนุบาล ตอนนั้นรำคาญที่ไป๋หว่านหว่านเอาแต่ร้องไห้ ก็เลยให้กิ๊บนี้กับเธอ ถ้าจะว่าไปแล้วเธอก็ใส่มันตลอดเลยนะ
จริงแท้แน่นอนว่าต้องชอบผมสินะ?
น่าจะอย่างนั้นมั้ง?
นี่จะไม่หลงตัวเองเกินไปรึเปล่า? ไป๋หว่านหว่านเป็นคนที่ของอะไรใช้ได้ก็ใช้ไปเรื่อย ๆ ซึ่งนั่นก็เกี่ยวกับนิสัยของเธอมากทีเดียว
เมื่อเห็นไป๋หว่านหว่านเอาแต่ลูบแมวไม่เลิก หลินโจวก็ยิ้มให้แล้วพูดว่า “ใช่แล้ว ๆ เมอร์ลินโชว์ให้หว่านหว่านดูหน่อยสิ!”
เจ้าแมวสีน้ำเงินเอียงหัว เมื่อสังเกตเห็นสัญญาณมือของหลินโจว ร่างอ้วนกลมก็เบ่งพยายามพลิกตัวอย่างทุลักทุเล แล้วก็หมุนตีลังกากลับได้จริง ๆ !
หลินโจวหัวเราะ “เห็นหรือเปล่า แมวบ้านฉันตีลังกาได้จริงด้วย”
ไป๋หว่านหว่านเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับมา “คุณ... พาฉันกลับบ้านก็เพื่อจะมาดูแมวตีลังกางั้นเหรอ?”
“โอ๊ะใช่ ยังมีอย่างอื่นอีก รอประเดี๋ยวนะ” หลินโจวรีบวิ่งขึ้นชั้นบนทันควัน ถือโอกาสนี้เขากะว่าจะให้ของขวัญไป๋หว่านหว่านสักอย่าง
ไป๋หว่านหว่านจ้องแผ่นหลังของเขานิ่ง ๆ พลางถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เธอหลุบสายตางามลงต่ำ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
หลินโจวกลับมาที่ห้องของตัวเอง ผลักประตูเปิดออก ภายในจัดวางอย่างเรียบง่าย มีเตียงใหญ่หนึ่งหลัง กับโต๊ะเล่นเกมหนึ่งตัวเท่านั้น—ฝั่งตรงข้ามเตียงกับโต๊ะเป็นผนังกระจกจรดพื้นบานหนึ่ง ด้านในเต็มไปด้วยฟิกเกอร์กันดั้มและโปเกมอน
“เฮือก—จะให้อะไรดีล่ะเนี่ย?” เขาเกิดกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาทันที
ให้พวกกันดั้มนี่ก็แปลกเกินไปหน่อย แถมก็ไม่ใช่ของใหม่ด้วย
สายตาของหลินโจวไปหยุดอยู่ที่ฟิกเกอร์ดอร่าบนโต๊ะ นี่ซื้อมาก่อนหน้านี้ ใช้ทับมาม่ากึ่งสำเร็จรูปเป็นครั้งคราว
ตัวเล็กดีน่ารักด้วย
ผมสีชมพู นี่น่าจะเหมาะเอาไปให้เด็กผู้หญิงนะ?
ถ้ามีกล่องสักใบก็คงดี
“กล่อง ก่อนหน้านี้เอากล่องไปไว้ไหนนะ?” หลินโจวเริ่มก้มลงค้นหาใต้เตียง ด้านหลังกลับมีเสียงดังขึ้น “กำลัง... หาอะไรอยู่?”
หลินโจวลุกพรวดขึ้นทันที แต่หน้าผากไปกระแทกกับขอบเตียงดังโป๊ก “เจ็บ! เจ็บชะมัดเลย!”
ไป๋หว่านหว่านยืนหน้านิ่ง “...”
หล่อนก้าวเข้าไปใกล้ มองสำรวจทั่วห้องก่อน—พอเห็นหลินโจวกุมหน้าผากครางโอดครวญแล้ว ไป๋หว่านหว่านก็ขยับเข้าไปอีกนิด ยื่นนิ้วแตะเบา ๆ “ไม่มีเลือดออก คราวหลังอย่าเอาหัวไปพุ่งชนเตียงอีกล่ะ”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจชนนะเฟ้ย ใครจะไปพุ่งชนกันเล่า?”
“นี่ให้คุณ” หลินโจวไม่ลืมสิ่งที่ตัวเองต้องทำ ยื่นฟิกเกอร์ดอร่าในมือส่งให้
ไป๋หว่านหว่านรับฟิกเกอร์มา มองของเล็ก ๆ ที่นอนอยู่บนอุ้งมือ แล้วก็เก็บไว้เงียบ ๆ “ขอบใจนะ”
หลินโจวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู—
[ภารกิจมือใหม่: ลองมอบของขวัญให้อีกฝ่ายสักชิ้นสิ
รางวัล: ค่าโทร 100 หยวน (สำเร็จแล้ว)]
ใช้ได้จริงด้วยเหรอ?
หลินโจวกดรับรางวัล โทรศัพท์ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาทันที
[เรียนลูกค้า Movement ผู้ทรงเกียรติ: เติมเงินสำเร็จ! ยอดเงินที่เติมในครั้งนี้คือ 100 หยวน ยอดคงเหลือในบัญชีปัจจุบันของท่านคือ 123.45 หยวน สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมที่ 1008666]
ขณะเดียวกัน หลินโจวก็สังเกตเห็นตัวเลือก[สะกดจิต]บนหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นมาแล้ว
[ระดับสะกดจิต lv.1]
[จำนวนครั้ง: 1]
[สามารถสะกดจิตระยะสั้นได้]
[เป้าหมายที่เลือกได้ในปัจจุบัน: ไป๋หว่านหว่าน]
สะกดจิต?
จริงหรือปลอมกันแน่?
หลินโจวเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลับพบว่าไป๋หว่านหว่านยืนอยู่ข้าง ๆ เขย่งเท้าดูเนื้อหาในโทรศัพท์ของเขาอยู่!
“เดี๋ยวก่อน เป็นอะไรไปน่ะ?” หลินโจวรีบเก็บโทรศัพท์ไว้ข้างหลังทันที
แย่แล้ว ถูกเห็นเสียแล้ว
ไป๋หว่านหว่านกลับรู้สึกแปลก ๆ “...”
อันที่จริงในมุมมองของไป๋หว่านหว่านนั้นไม่เห็นอะไรเลย เห็นแต่หลินโจวกดจุดหนึ่งที่มีแต่ตัวอักษรยุ่งเหยิงบนโทรศัพท์เท่านั้น เนื้อหาข้างในเธอมองไม่เห็นเลย “คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
หลินโจวรู้ตัวว่าไป๋หว่านหว่านไม่เห็น ก็ผ่อนคลายลง
“ไม่มีอะไรนี่ ไม่มีอะไรสักหน่อย” หลินโจวหัวเราะ
ไป๋หว่านหว่านกังขา แต่ก็ยังพยักหน้าแผ่วเบา
ตอนที่หันหน้าโดยไม่ตั้งใจนั้น เธอสังเกตเห็นกรอบรูปที่วางอยู่บนตู้หัวเตียง นั่นเป็นรูปถ่ายที่ดูเหมือนจะมีอายุหลายปีอยู่บ้าง
ในรูปมีเด็กผู้หญิงหลายคนกำลังห้อมล้อมเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ชี้ชวนกันหัวเราะ และทุกคนในนั้นไป๋หว่านหว่านก็คุ้นตาดี
เป็นรูปที่ถ่ายตอนเด็ก ๆ
“คุณยังเก็บไว้อยู่สินะ” ไป๋หว่านหว่านถาม
“จะว่าไปแล้ว มันก็ตั้งอยู่ตรงนั้นตลอดไม่ได้แตะต้องน่ะ” หลินโจวตอบ
ไป๋หว่านหว่านไม่เชื่อหรอก แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ระหว่างที่ไป๋หว่านหว่านสำรวจเครื่องตกแต่งห้องอยู่นั้น หลินโจวกลับกดเปิดแอป เขาจ้องมองฟังก์ชันข้างบนอย่างสงสัย สุดท้ายก็ล็อกตายอยู่ที่การสะกดจิต
ใช้ได้จริงหรือเปล่านะ?
[สะกดจิต]
ทันทีที่หลินโจวกดลงไป การเคลื่อนไหวของไป๋หว่านหว่านก็หยุดชะงัก
“หว่านหว่าน?” หลินโจวอึ้งไป กลับพบว่าไป๋หว่านหว่านไม่ตอบสนองใด ๆ ยิ่งไปกว่านั้นดวงตาคู่นั้นก็ไร้ซึ่งจุดรวมสายตา
จริงหรือปลอมเนี่ย?!