"หว่านหว่าน?"
"หว่านหว่าน??"
ไป๋หว่านหว่านไม่ขยับเขยื้อน ยังคงทำหน้าตาเรียบเฉยเช่นเดิม แต่สังเกตได้ชัดว่าสายตาของเธอไร้จุดโฟกัส กลายเป็นตุ๊กตาอันประณีตไปเสียแล้ว
"ไม่จริงน่า ถูกสะกดจิตเข้าจริง ๆ..." หลินโจวตอนนี้เชื่อแล้วว่าเนื้อหาในแอปเป็นความจริง เขายื่นมือออกไปโบกต่อหน้าเด็กสาวอย่างลองเชิง เมื่อเห็นไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงค่อย ๆ หยิกแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ
นุ่มนิ่มดีแท้
หลินโจวยกสองมือประคองใบหน้าของไป๋หว่านหว่านขึ้นมา งดงามเล็กกระจับ ขยี้เบา ๆ "น่ารักจัง... หน้าเล็กจัง... ทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตน่ารักขนาดนี้ได้นะ..."
ความงามของไป๋หว่านหว่านยังคงโดดเด่นเกินใคร บางครั้งยืนกับสาวคนอื่นเหมือนอยู่คนละเลเยอร์ ขาวผ่องออร่าพุ่ง ราวกับมีฟิลเตอร์ผิวสวยติดตัวมาเอง
เพียงแต่หลินโจวไม่ทันสังเกตว่า หูของไป๋หว่านหว่านแดงขึ้นแล้ว
สายตาของหลินโจวเลื่อนขึ้นลง ก่อนจะมองเพดานครู่หนึ่ง สุดท้ายเลือกที่จะค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่ง
"ขอลูบขาหน่อย"
แต่ทว่าจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณนั้น สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกัน——
"หลินโจว แกจะทำอะไร..." ทันทีที่เสียงของไป๋หว่านหว่านดังขึ้น หัวใจของหลินโจวก็หยุดเต้นกึกไปชั่วขณะ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ขนลุกชันไปทั้งตัว
หลินโจวทำตัวแข็งทื่อ ก้มหน้าลง แล้วผูกเชือกรองเท้าตัวเองเสียดื้อ ๆ
"ผูกเชือกรองเท้าน่ะ หว่าน... หว่านหว่าน"
"นั่นมันรองเท้าแตะ..." ไป๋หว่านหว่านใช้เท้าตัวเองเตะรองเท้าแตะของหลินโจวเบา ๆ
"รองเท้าแตะก็นาน ๆ ทีต้องผูกบ้าง" หลินโจวเงยหน้าขึ้น กลับพบว่าสายตาของไป๋หว่านหว่านมองลงมาที่เขา ท่าทางเหมือนโกรธ ไม่ใช่ คงต้องโกรธแน่ ๆ เลย?
ดีจัง... สายตาที่แสนยอดแย่นั่น
นี่ระยะเวลาในการสะกดจิตมันสั้นขนาดนี้เลยเหรอ?!
หลินโจวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ไป๋หว่านหว่านกอดอก "จริง ๆ เลย..."
ถ้าอยากจับก็บอกตรง ๆ ก็ได้
หลินโจวหยิบมือถือขึ้นมาเหลือบดูเนื้อหาในแอป พบว่าจำนวนครั้งสะกดจิตหมดลงแล้ว จากเครื่องหมายตกใจที่มุมขวาล่างเขาถึงได้รู้ว่า ทักษะสะกดจิตระดับ 1 นั้นสะกดจิตได้เพียงแค่ 10 วินาทีเท่านั้น
งั้นที่ตัวเองเพิ่งพูดเมื่อกี้...
หลินโจวมองไปที่ไป๋หว่านหว่าน กลับพบว่าเธอกำลังใช้นิ้วเล่นกับหางม้าตัวเอง หมุนวนเป็นวงกลมโดยไม่พูดอะไร
บรรยากาศเงียบงันประหลาดอยู่อย่างนั้นหลายวินาที สุดท้ายเป็นหลินโจวที่ยอมรับผิดแต่โดยดี "ฉันผิดไปแล้ว"
"อยู่ดี ๆ... ก็ตกใจหมด..." ไป๋หว่านหว่านพูด แต่ก็ยังคงเป็นท่าทีเดิมของเธอ
"ก็นะ" หลินโจวเกาหัว
แต่เมื่อเห็นไป๋หว่านหว่านเอาแต่เบือนหน้าหนีไม่ยอมสนใจเขา หลินโจวก็เหลือบไปมองเนื้อหาบนแอป——
[ตัวละคร: ไป๋หว่านหว่าน
ค่าความชอบ: 99.9+
...
สถานะ: ถูกเธอชมว่าน่ารัก ก็เลยมีความสุข ชอบเธอชอบเธอชอบเธอ...]
[ภารกิจมือใหม่: ลองชวนอีกฝ่ายออกไปเดินเล่นดูสิ
รางวัล: พละกำลัง +10 ชั่ง]
หืม? ค่าความชอบเพิ่มขึ้นอีก?
จริงหรือเปล่านะ
หลินโจวเริ่มเลือกที่จะเชื่อเนื้อหาในแอปแล้ว แม้จะไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ แต่ยังไงก็ใช้งานได้จริง แต่ว่าภารกิจมือใหม่นี่ให้พละกำลังงั้นเหรอ?
เพิ่มค่าสเตตัส?
เรื่องเหนือจริงแบบนี้ทำได้จริง ๆ น่ะหรือ?
แต่ในเมื่อสะกดจิตยังทำได้ การเพิ่มพละกำลังก็น่าจะทำได้เช่นกัน?
"นายยังจะเอาไหม..." ตอนนั้นเอง ไป๋หว่านหว่านก็พูดขึ้นมาทันที
"อะไรนะ?"
"จับขา" ไป๋หว่านหว่านยกขาเรียวของตัวเองขึ้นพูด "ถ้านายอยากจะ... จริง ๆ ก็ได้นะ"
เมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่าย จู่ ๆ ความรู้สึกผิดก็เอ่อท้นขึ้นในใจของหลินโจว ฉันมันช่างชั่วช้าจริง ๆ เด็กผู้หญิงที่แสนดีอะไรอย่างนี้
ทั้งรู้สึกผิด หลินโจวก็ลูบขาเรียวของอีกฝ่ายอย่างพยายามเชิงวิพากษ์
"รู้สึกยังไง?" ไป๋หว่านหว่านถาม
"ก็ออกนุ่ม ๆ ไขมันเยอะไป กล้ามเนื้อน้อยไป น่าจะขาดการออกกำลัง" หลินโจวตอบตามตรง
ไป๋หว่านหว่าน: "..."
"บื้อ" เด็กสาวพูดจบ โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมาพอดี
"ฮัลโหล——"
"หว่านหว่าน หลินโจวได้ส่งหนูกลับบ้านหรือยัง? ถึงบ้านหรือยังล่ะ? คุณอ้าบอกว่าหนูยังไม่กลับนะ" ปลายสาย เสียงของคุณพ่อไป๋ดังมา
"หลินโจว พาหนูกลับบ้านเขาแล้ว..."
"กลับบ้านเขาทำไม?"
"จับขา"
"ห๊ะ?!!" เสียงดังขึ้น
"แล้วก็จับแก้มด้วย..."
"ห๊ะ?!!! หนูให้ไอ้เด็กนั่นรับสายเดี๋ยวนี้!!!!!!!!" ต่อให้ไม่ได้เปิดลำโพง หลินโจวก็ยังได้ยินเสียงจากปลายสาย ดังราวกับราชสีห์ตัวผู้ปกป้องลูกที่กำลังคำราม
บัดนี้หลินโจวเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก พอรับโทรศัพท์ปุ๊บ สมองของเขาก็ว่างเปล่าไปหมด ไม่ได้ยินแล้วว่าคุณพ่อไป๋ด่าอะไรบ้าง
โดนอบรมจนได้อยู่แล้ว ก็เล่นทำเรื่องไร้มารยาทแบบนั้น
หลินโจวเองตอนเด็ก ๆ ก็ใช่ว่าจะไม่ได้แกล้งไป๋หว่านหว่านสักหน่อย มักจะจับพวกหนอนผีเสื้ออะไรพวกนั้นโยนใส่กระเป๋านักเรียนของอีกฝ่าย ไป๋หว่านหว่านทุกครั้งที่โดนแกล้งก็ไปฟ้องคุณพ่อไป๋ แล้วเขาก็จะโดนอบรมอีกคำรบหนึ่ง
ภาพคุ้นตาปรากฏขึ้นอีกครั้ง จู่ ๆ หลินโจวก็นึกถวิลหาความรู้สึกนี้ขึ้นมา
สุดท้าย หลินโจวถูกคำสั่งให้พาไป๋หว่านหว่านกลับบ้านภายใน 10 นาที
"ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเอง" หลินโจวพูด
"อืม"
ทั้งสองคนลงมาจากชั้นบน เมอร์ลินเดินเข้ามาคลอเคลีย "เมี้ยวในกา..."
"มันยังจำเธอได้นะ ชอบเธอมากเลย" หลินโจวพูด
"ฉันก็ชอบเหมือนกัน..." ไป๋หว่านหว่านไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงใคร เธอย่อตัวลงลูบหัวแมว
จากนั้นทั้งคู่ก็ออกจากบ้าน แล้ว——
เดินไปยังวิลล่าฝั่งตรงข้าม
ใช่แล้ว ทั้งสองคนบ้านอยู่ห่างกันแค่ร้อยเมตร
ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน แสงไฟสาดกระทบใบหน้าของไป๋หว่านหว่าน ทำให้แววตาเย็นชาของเธอเพิ่มสัมผัสอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน เธอยืนอยู่ตรงนั้น มองดูหลินโจวที่เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด ร่างกายของเธอก็โน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย
"มีอะไร... อยากพูดกับฉันหรือเปล่า?"
"..." หลินโจวเกาหัว ที่จริงก็ยังอยากจะขอโทษอยู่ดี
"ฉันมีเรื่องอยากพูดกับนาย" ไป๋หว่านหว่านพูดเสียงเบา
เรื่องอะไรกัน?
ไป๋หว่านหว่านยื่นมือเปิดประตูทางเข้าหน้าบ้าน ก่อนจะก้าวเข้าไป เธอหันกลับมา "วันนี้... ดีใจมากเลย..."
"ที่เราได้คุยกัน..."
"ราตรีสวัสดิ์..."
บนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอ เหมือนมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก จากนั้นก็จะค่อย ๆ ปิดประตู
"เดี๋ยวก่อน!" หลินโจวก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปทันที เอามือไปกั้นประตู กลายเป็นโดนหนีบเข้าอย่างจัง
ไป๋หว่านหว่านเปิดประตูอีกครั้ง เห็นท่าทางเจ็บของหลินโจว ก็มองดูตำแหน่งที่อีกฝ่ายถูกหนีบก่อน พอแน่ใจว่าไม่เป็นไร เธอถามว่า "อะไร?"
"พรุ่งนี้ก็วันหยุดไม่ใช่เหรอ? พรุ่งนี้ เราออกไปเที่ยวกันไหม?" หลินโจวสะบัดมือ ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องซื้อของ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับภารกิจนั้นหรอก เพียงแค่อยากใกล้ชิดกับไป๋หว่านหว่านมากขึ้นเท่านั้น
"พรุ่งนี้..." ไป๋หว่านหว่านคิดอยู่หนึ่งวินาที ตอบว่า "พรุ่งนี้ มีเรียนเปียโน"
"อ๋อ"
"แต่ว่า... ฉันเลื่อนได้นะ" ไป๋หว่านหว่านสังเกตเห็นสีหน้าหลินโจว แล้วพูดเสียงเบา
"หืม?"
"ราตรีสวัสดิ์"
ไป๋หว่านหว่านปิดประตูอีกครั้ง เหลือไว้เพียงหลินโจวยืนอยู่หน้าประตูใหญ่
ไม่กี่วินาทีต่อมา หลินโจวก็ได้สติ ถ้าอย่างนั้นนี่หมายความว่าตกลงแล้ว?
อืม...
กลับบ้านเถอะ