รักหรือเกลียดฉัน ผู้นำสิบอันดับผู้เล่นคือฉันทั้งนั้น

ตอนที่ 2 เธอจะเดินนำหน้าทุกคน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เวลานับถอยหลังการรับเควสต์ยังเหลืออีก 1 ชั่วโมง 47 นาที

จงหลินไม่ได้กดรับเควสต์ และไม่ได้ปฏิเสธ แต่กดปิดหน้าต่างนั้นไป

เธอจะรวบรวมข้อมูลก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะลงมืออย่างไร

หน้าแรกของ "การเดินทางหมื่นรัฐ" แสดงไอคอนดังต่อไปนี้:

[เควสต์][แผนที่][ร้านค้า][กระเป๋า][ฟอรั่ม (เปิดบางส่วน)][จัดอันดับ (ยังไม่เปิด)][กิลด์ (ยังไม่เปิด)]

จงหลินเข้า[ฟอรั่ม]แล้วเปิดโพสต์ที่ฮิตที่สุด

[1L]ขอไว้ชีวิต: "มีใครรู้ไหมว่าเกมนี้มันยังไงกันแน่! เพื่อนฉันคนหนึ่งก็เป็นผู้เล่น เธอรับเควสต์ระดับ E ไปเมื่อสองวันก่อนแล้วก็หายตัวไปเลย!"

เควสต์ระดับ E!

เควสต์ที่บุรุษไปรษณีย์ต่างโลกแห่งอาณาจักรเทพจักรกลประกาศไว้ก็ระดับ E นี่นา อันตรายขนาดนั้นเลยหรือ?

[2L]ผู้เล่นหมายเลข 441: "มีคนรับเควสต์ด้วยเหรอ? ฉันไม่กล้าขยับตัวเลย..."

[4L]ฟันเดียวดับ: "กระจอกเกินไปป่ะ? ฉันเคยทำเควสต์ระดับ F สำเร็จ ไม่เห็นยากอะไรเลย คนปกติก็ทำได้"

[5L]ขอไว้ชีวิต: "4L หมายความว่าไง? แล้วนั่นมันก็แค่ระดับ F ไม่ใช่ระดับ E สักหน่อย จะหยิ่งอะไรนักหนา?"

[8L]ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่: "เจ้าของโพสต์ทำใจเถอะนะ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่โอกาสที่เพื่อนคุณจะยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้มันน้อยมากจริง ๆ..."

[9L]ผู้เล่นหมายเลข 441: "ช่วยด้วย จะมีคนตายจริง ๆ เหรอ? รู้งี้ไม่เชื่อมต่อตั้งแต่แรกแล้ว..."

[13L]คนชราวัยยี่สิบปี: "มีใครเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าโลกในดันเจี้ยนเป็นยังไง?"

[14L]ฟันเดียวดับ: "ดันเจี้ยนที่ฉันไปเป็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา หมอกหนามาก ที่เหลือไม่มีอะไรพิเศษ"

[18L]หน้ามู่ทู่ไร้เทียมทาน: "โลกที่ฉันไปเป็นเมืองเล็ก ๆ? มีกลิ่นอายสตีมพังก์หน่อย ๆ"

ที่แท้โลกในดันเจี้ยนก็แตกต่างกันไปงั้นหรือ?

ไม่แปลกใจเลยที่ชื่อว่าการเดินทางหมื่นรัฐ...

จงหลินอ่านโพสต์จบอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ข้อมูลที่มีประโยชน์ที่สุดก็คือเควสต์ระดับ E นั้นอันตราย ส่วนระดับ F ค่อนข้างปลอดภัย

เธอมองไปที่โพสต์ฮิตอันดับสอง

ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า: "ในที่สุดโลกนี้ก็จะพินาศแล้ว! ผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ระดับ SSS มารวมตัวกันในโพสต์นี้! รอให้เกมกลายเป็นความจริงอย่างสมบูรณ์ พวกเราก็คือเบอร์หนึ่ง!!!"

จงหลินกดเข้าไปอย่างรวดเร็ว

กระทู้ที่สมองน้อย กู้หนี้มาสนุกสนานล่วงหน้า และพูดไม่คิดแบบนี้ แหล่งรวมข่าวเด็ดและข้อมูลวงในเพียบ!

เป็นไปตามคาด ในคอมเมนต์มีคนแห่มาเปิดเผยตัวตนกันเต็มไปหมด

[2L]ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า: "ข้าพรสวรรค์ระดับ SSS ราชันอันเดธ! ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะสุ่มได้พรสวรรค์ชุดมาตรฐานของตัวเอก ฮ่า ๆ!"

[3L]คนชราวัยยี่สิบปี: "มีพรสวรรค์ระดับ SSS จริง ๆ ด้วย นึกว่าระดับ S ก็สูงสุดแล้ว... ฉันได้แค่ระดับ B จะลบบัญชีแล้วเริ่มใหม่ได้ไหมเนี่ย..."

[4L]มหาพลังวัชระ: "ระดับ A พลังกายพิพัฒน์ ตอนนี้ต่อยเดียวทะลุกำแพงได้ พอใจแล้ว!"

[6L]ผู้เล่นหมายเลข 519: "ช่วยด้วย ฉันได้แค่ C..."

[9L]ขยะอันตราย: "3L ลบบัญชีแล้วไปเกิดใหม่ที่ยมโลกดีไหม?"

[14L]เมล็ดแตงโมห้าเครื่องเทศฉบับทำงานล่วงเวลา: "ฮิ ๆ SSS แค่นี้ก็มาเต้น ฉัน 5S ยังไม่พูดอะไรเลย!"

[16L]ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า: "14L ตลกละ? สูงสุดก็แค่ SSS"

[20L]เฮ่ออิ่น: "ตอนนี้สูงสุดก็แค่ระดับ SSS เท่านั้น พรสวรรค์ระดับ SSS ในเกมตอนนี้มีแค่ 5 คน"

จงหลินชะงักสายตา รู้สึกว่าคนนี้ไม่ค่อยปกติ

พอพูดประโยคนี้ออกไป ผ่านไปหลายนาทีกว่าจะมีโพสต์ถัดมา

[21L]เฮ่ออิ่น: "ขอโทษครับ ตอนนี้ SSS มีหกคนแล้ว เมื่อกี๊นี้เอง มีผู้เล่นใหม่สุ่มได้พรสวรรค์ระดับ SSS"

จงหลิน: ?

ทำไมกินแตงโมไปกินมา จู่ ๆ แตงโมก็หล่นใส่หัวเธองั้นเหรอ?

[22L]ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า: "เจ้าเฮ่ออิ่นนี่ เจ้ารู้ได้ยังไง? ข่าวเจ้าแน่จริงหรือเปล่า?"

ผู้เล่นที่ชื่อเฮ่ออิ่นกลับไม่พูดอะไรต่อ

มีผู้เล่นเพียงคนเดียวที่ต่อความ "ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า"

[23L]ตามสายเน็ตไปหาคุณ: "พิกัดของผู้เล่น 'ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า' คนนี้คือ เลขที่ 77 ถนนหลินสุ่ย เมืองเจียงเฉิง เขตผิงอัน ห้อง 2-1203 นะคะ ผู้เล่นระดับ SSS ที่อยากรวมตัวกันสามารถไปหาที่นั่นได้เลยนะคะ~"

"ตามสายเน็ตไปหาคุณ" ถึงกับสามารถระบุตำแหน่งที่แน่ชัดของผู้เล่นได้จากการโพสต์...

หลังจากนี้ต้องระมัดระวังคำพูดมากขึ้นแล้ว

[24L]ข้ายิ่งใหญ่ที่สุดใต้หล้า: "ใครอยากหาเรื่อง ยินดีต้อนรับเป็นอันเดธใต้บัญชา! โลกหลังจากนี้ต้องใช้พละกำลังเป็นใหญ่ ยุคของผู้แข็งแกร่งกำลังจะมาถึงแล้ว!"

จงหลินออกจากโพสต์ด้วยความคิดลึกซึ้ง

ไม่รับเควสต์ แม้จะรักษาความปลอดภัยได้ชั่วคราว แต่ก็เสียสิทธิ์ทดสอบแบบไม่ล้างเซิร์ฟเวอร์ไปเปล่า ๆ

รับเควสต์ ก็จะก้าวเข้าสู่โลกที่ไม่รู้จัก เผชิญหน้ากับวิกฤตชีวิตความเป็นความตาย

แต่ก็จะได้รับพลังที่เหนือกว่าคนธรรมดา

จงหลินเป็นเด็กกำพร้าที่เกิดในเมืองเล็ก ๆ เติบโตมาท่ามกลางสายตาเย้ยหยันหรือเวทนาของผู้อื่น

ถ้าประเทศไม่มีนโยบายช่วยเหลือเด็กกำพร้า เธอคงไม่มีปัญญาแม้แต่เรียนประถม

พอถึงเวลาเลิกเรียนฝนตก คนอื่นก็นั่งรถกลับบ้านกับพ่อแม่ได้

คนขโมยร่มในโรงเรียนเหมือนจะเยอะเป็นพิเศษ วันที่โชคไม่ดี เธอได้แต่เอาหนังสือบังฝนวิ่งกลับสถานสงเคราะห์

...ความรู้สึกที่พ่ายแพ้ตั้งแต่จุดเริ่มต้น จงหลินไม่อยากประสบกับมันอีกแล้ว

ครั้งนี้ เธอจะเดินนำหน้าทุกคน!

จงหลินตัดสินใจรับเควสต์ของบุรุษไปรษณีย์

แต่เธอไม่ได้คลิก "รับ" โดยตรง แต่ค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง จนพบคำว่า "ฝ่ายบริการ" ในการตั้งค่าบัญชี

ตอนนี้ "การเดินทางหมื่นรัฐ" อยู่ในช่วงทดสอบแบบไม่ล้างเซิร์ฟเวอร์

ปกติเกมที่ตั้งช่วงนี้ขึ้นมาก็เพื่อรับฟังข้อเสนอแนะจากผู้เล่น

"เควสต์ระดับ E ของบุรุษไปรษณีย์ต่างโลกแห่งอาณาจักรเทพจักรกล คลุมเครือ ไม่มีคำใบ้หรือไอเทมช่วยเหลือใด ๆ"

จงหลินพิมพ์ "ข้อเสนอแนะ" อย่างรวดเร็วลงในช่องพิมพ์

"เขาทำจดหมายหายทำไมไม่ออกไปหาด้วยตัวเอง? ถ้าขนาดเขายังไม่รู้ว่าจดหมายอยู่ที่ไหน ฉันไปก็ช่วยอะไรไม่ได้"

พูดจบ เหมือนฝ่ายบริการเกมจะไม่ตอบสนองใด ๆ

แต่จงหลินอดทนมาก เธอรอต่อไปอีกสองนาที

ทันใดนั้น บนหน้าจอก็เด้งข้อความออกมา:

["บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก" แห่ง "ลวี่หลินย่วน" อัปเดตเควสต์แล้ว: หากมีผู้เล่นสามารถช่วยนำจดหมายที่เขาทำหายกลับคืนมาได้ เขาจะมอบ "เข็มทิศของบุรุษไปรษณีย์" เป็นค่าตอบแทน และให้ยืมไอเทมพิเศษ "ผ้าคลุมของบุรุษไปรษณีย์" เพื่อช่วยผู้เล่นทำเควสต์ให้สำเร็จ]

[เวลานับถอยหลังการรับเควสต์: 1 ชั่วโมง 09 นาที]

[ต้องการรับเควสต์หรือไม่?]

ผ้าคลุมของบุรุษไปรษณีย์?

ฟังดูยังไงก็เหมือนชุดเซ็มนี่นา?

จงหลินตาเป็นประกายราวกับหมาป่าหิวที่ได้กลิ่นเหยื่อ รีเฟรชหน้ารายละเอียด พบว่าเกรดเปลี่ยนจาก E เป็น E- แล้ว

เธอไม่ลังเลอีกต่อไป คลิก "รับเควสต์"

[รับเควสต์สำเร็จ! กรุณาผู้เล่นรีบไปพบกับ "บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก" โดยเร็ว]

จงหลินมองไปรอบ ๆ ห้อง คว้ากระเป๋าสะพายหลังสีดำคู่ใจใบนั้น ใส่อุปกรณ์ที่อาจได้ใช้และพกพาสะดวกลงในกระเป๋า

ไฟแช็ก ไฟฉาย สำลีชุบไอโอดีน ทิชชู่ สำลีห้ามเลือดใส่กระเป๋า จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดในพื้นที่ไม่รู้จัก

ปากกาเหล็ก กรรไกร มีดพับใส่กระเป๋ากางเกง ใช้เป็นอาวุธ

เธอไม่เอามีดทำครัว ของแบบนี้คนทั่วไปใช้ไม่ถนัด กลับทำให้ตัวเองบาดเจ็บได้ง่าย หรือกลายเป็นอาวุธในมือคนอื่น

หน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้ง ถุงมือ เผื่อที่ที่จดหมายหล่นอยู่นั้นสกปรกมาก? ยังไงก็ไม่เปลืองที่ ใส่ไว้ก่อน

สุดท้ายก็มือถือ เธอออกจากบ้านแล้วขาดมือถือไม่ได้จริง ๆ นะ!

ดูเหมือนจะเอาของไปเยอะ แต่ไม่มีของชิ้นใหญ่เลย กระเป๋าสะพายหลังยังเหลือที่ว่างอีกมาก ไม่หนักเลยสักนิด

จงหลินไม่เตรียมจะเอาอะไรเพิ่มแล้ว เธอจะไปพบกับ "บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก" จากเกมผู้นี้!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป