จงหลินไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะถูกแอปเกมประหลาดไล่ฆ่า
สามวันก่อน จู่ ๆ บนมือถือของเธอก็ปรากฏไอคอนหนึ่งขึ้นมา:
ลวดลายเข็มทิศสีแดงเลือดบิดเบี้ยวคดเคี้ยว ขอบราวกับมีหยดเลือดหนืดไหลซึมออกมาไม่หยุด แค่มองก็ทำให้สันหลังเย็นวาบ
ใต้ไอคอนมีตัวอักษรสี่ตัวเด่นชัด: การเดินทางหมื่นรัฐ
ที่แปลกคือ ไม่ว่าเธอจะลองแคปหน้าจอ เปลี่ยนมือถือ หาฝ่ายบริการลูกค้า กระทั่งไปถามซินแสฮวงจุ้ย ก็พบว่า——
ไม่มีใครมองเห็นไอคอนเกมประหลาดนี้นอกจากเธอ!
ตอนนี้ บนมือถือเครื่องใหม่ก็มีของอัปมงคลที่ถอนการติดตั้งไม่ได้นี่โผล่มา จงหลินทำใจขายต่อให้คนอื่นไม่ลงจริง ๆ
คิดดูแล้ว เธอเสียเงินสามพันไปเปล่า ๆ กับการซื้อมือถือใหม่
นั่นมันเงินน้ำพักน้ำแรงที่เธอฝึกงานหามาแท้ ๆ!
"น่าสนใจ"
จงหลินหัวเราะเย็น
ฉันจะดูหน่อย แกมันคืออะไรกันแน่!
เธอคลิกไอคอน "การเดินทางหมื่นรัฐ" มือถือร้อนขึ้นฉับพลัน จอกลายเป็นภาพรวนสีเทาขาว
"หึ่ง ๆ ——!"
มือถือสั่นอย่างบ้าคลั่ง ข้อความแจ้งเตือนระบบเกมสีขาวเย็นตาพรวดพราดออกมาเป็นชุด:
[ผู้เล่นหมายเลข 666 ยินดีด้วยที่เชื่อมต่อ "การเดินทางหมื่นรัฐ"!]
[กฎของเกมนี้มีดังนี้:
1. เกมนี้เป็นระบบผูกมัดตลอดชีวิต ชีวิตมีเพียงหนึ่งเดียว โปรดระวังความปลอดภัย
2. อย่าเปิดเผยชื่อเซิร์ฟเวอร์โลกที่คุณอาศัยอยู่โดยง่าย
3. หมื่นรัฐล่มสลาย สรรพชีวิตระหกระเหิน ช่วงชิงคทาสิทธิ์ ก้าวสู่เทวบัลลังก์ เจ้าจะถือชะตาแห่งหมื่นรัฐ
4. เฟสนี้เป็นการทดสอบแบบไม่ลบข้อมูล วันที่ดันเจี้ยนเดี่ยวแรกของโลกลงอย่างเป็นทางการ เกมจะเปิดให้บริการจริง]
[ขอให้สนุกกับเกม ^_^ !]
กฎที่คลุมเครือทีละข้อปรากฏสู่สายตา ปฏิกิริยาแรกของจงหลินคือรู้สึกไร้สาระ
......นี่มันลัทธิประหลาดอะไรกัน?
เมื่อพิจารณาว่ามัลแวร์ยุคนี้ไม่น่าจะสร้าง "ไอคอนเกมที่มีแต่บางคนมองเห็น" ได้ จงหลินจึงยังไม่ออกโดยตรง
หลังจากพับกฎเก็บแล้ว หน้าจอหลักของเกมก็ค่อย ๆ ขยายออก
ฉากหลังของหน้าจอหลักเป็นทางเดินปูนเรียบ ๆ ข้างทางปลูกพืชฮอลลี่และไม้พุ่มทั่วไป
ทำไมเธอรู้สึกคุ้นตาชอบกลนะ?
ข้างทางเดิน มีบุรุษไปรษณีย์สวมเครื่องแบบยุคกลางท่าทางหวาดกลัวยืนอยู่คนหนึ่ง
เดี๋ยว บุรุษไปรษณีย์?
จงหลินสีหน้าเปลี่ยน ก้าวเร็ว ๆ ไปริมหน้าต่าง
มองผ่านหน้าต่างบ้านตัวเอง เธอเห็นข้างเสาไฟข้างล่างตึก……
มี "คนประหลาด" ที่เหมือนกันเปี๊ยบยืนอยู่!
เขาสวมชุดเครื่องแบบบุรุษไปรษณีย์ยุคกลางสีเทาเข้ม ปกคอและข้อมือเดินแถบทองเหลืองสีซีด สะพายกระเป๋าไปรษณีย์หนังวัวที่เอว สวมรองเท้าบูตหนังเปื้อนฝุ่นดิน
ใช่แล้ว ตอนเย็นนี้เธอเข้าตึกกลับบ้าน ยังเดินสวนกับเขาเลย
ตอนนั้นเขากำลังกระวนกระวายเดินไปเดินมา ผมที่เคยหวีเรียบร้อยถูกขยี้จนยุ่งเหยิง เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมบนหน้าผาก หน้าตาหวาดกลัว ค้นหาอะไรสักอย่างทั่วตัว
เธอได้ยินเขาพึมพำว่า: "จดหมายล่ะ? ไม่ใช่สิ ฉันเอามาด้วยนะ ไม่ทันแล้ว...... จดหมายล่ะ จดหมายล่ะ!"
พูดตามตรง ตอนนั้นจงหลินคิดว่าเขาเป็นคอสเพลเยอร์ ไปงานคอมมิคต่างเมืองไม่ทัน
แต่ตอนนี้เมื่อมองอีกที จงหลินต้องพิจารณาความเป็นไปได้ที่บ้าคลั่งสุด ๆ
——หรือว่าเขาคือร่างจริงของ NPC ที่ออกมาจาก "การเดินทางหมื่นรัฐ" กันแน่?!
ในขณะนั้น กลางหน้าจอมือถือก็ผุดหน้าต่างหนึ่งขึ้นมา:
["บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก-อาณาจักรเทพจักรกล" ณ "ลวี่หลินย่วน" ออกคำขอระดับ E หากมีผู้เล่นคนใดสามารถช่วยนำจดหมายที่เขาทำหายกลับคืนมาได้ เขาจะมอบ "เข็มทิศของบุรุษไปรษณีย์" เป็นค่าตอบแทน นับถอยหลังรับคำขอ: 2 ชั่วโมง]
["เข็มทิศของบุรุษไปรษณีย์" (ไอเทมระดับ B): การไม่หลงทางคือคุณสมบัติพื้นฐานของบุรุษไปรษณีย์! พกมันไว้ เจ้าจะหาทางใด ๆ ที่ต้องการไปได้]
[การรับคำขอนี้ต้องการให้ผู้เล่นมีพรสวรรค์ คลิกที่ไหนก็ได้เพื่อสุ่มพรสวรรค์]
ลวี่หลินย่วน นั่นมันหมู่บ้านเธอไม่ใช่เหรอ?
......มิน่าล่ะ เธอถึงรู้สึกว่าพื้นผิวภาพหน้าจอหลักของเกมคุ้นตานัก
หมู่บ้านมือใหม่ของเกม ดันมาเปิดอยู่หน้าบ้านเธอ!
ความตะลึงวาบผ่านแววตาเธอ แล้วกลายเป็นความคิดที่สงบเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว
ไอคอนเกมที่มีแต่เธอมองเห็น แนะนำเกมประหลาด บุรุษไปรษณีย์ข้ามมิติ......
"การเดินทางหมื่นรัฐ" ไม่ใช่มัลแวร์อะไร แต่เป็นเกมประหลาดที่กำลังค่อย ๆ ซ้อนทับกับความเป็นจริง!
เธอตระหนักได้ทันทีว่า หากโลกต้องกลายเป็นเกมจริง ๆ นี่จะเป็นวิกฤตครั้งที่ไม่เคยมีมาก่อน
ในขณะเดียวกัน ก็เป็นการสับไพ่ครั้งใหญ่ที่พลิกชะตาของทุกคน
ความคิดของจงหลินเปลี่ยนไปฉับพลัน เธอเปิดกฎเกมที่พับเก็บไว้แล้วอ่านอย่างละเอียดอีกรอบ
มีคำสองคำที่ทำให้จงหลินใส่ใจมาก:
"ผู้เล่นหมายเลข 666" และ "ชีวิตมีเพียงหนึ่งเดียว"
โดยทั่วไปแล้ว หมายเลขผู้เล่นจะถูกกำหนดตามลำดับเวลาที่ลงทะเบียน
นั่นก็คือ ก่อนหน้าเธอ มีคน 665 คนที่เชื่อมต่อ "การเดินทางหมื่นรัฐ" แล้ว
แต่ข้อความเล็ก ๆ บรรทัดบนสุดของเกมกลับแสดงอย่างชัดเจน:
[จำนวนผู้เล่นปัจจุบัน: 311]
ใจของจงหลินบีบรัด ข้อสันนิษฐานน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในใจเธอ——
หรือว่าคนที่เหลืออีก 355 คน ตายไปแล้ว?
อัตราการตายของเกมนี้ เกิน 50%?
สีหน้าของจงหลินเคร่งขรึม แต่โดยปกติเธอไม่เคยกังวลล่วงหน้ากับความโชคร้ายของคนอื่น ดังนั้นจึงไม่ได้ท้อแท้
——ถ้าเธอสุ่มได้พรสวรรค์ SSS กลายเป็นราชัน ราชันย์ จักรพรรดิ เทพเจ้าเล่า!?
เธอคลิกหน้าจอ เพื่อสุ่มพรสวรรค์
มือถือสั่นสองครั้ง เอฟเฟกต์สีทองสุกสกาวปนแสงสีรุ้งระเบิดออกบนจอ
[ยินดีด้วย คุณได้รับพรสวรรค์ระดับ SSS "สรรเสริญเครื่องแต่งกายเต็มยศ"!!!]
[สรรเสริญเครื่องแต่งกายเต็มยศ (SSS): เจ้าผันแปรไม่หยุด ไร้นิยาม ราวมีหนึ่งพันใบหน้า ร่วมพิธีทุกการทดสอบด้วยอาภรณ์อลังการ คือสีสันแห่งจิตวิญญาณของเจ้า]
หา?
จงหลินมองหน้าจอ รู้สึกราวกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่งล้าน ไม่สมจริงสุด ๆ
เธอสุ่มได้พรสวรรค์ระดับ SSS จริง ๆ น่ะนะ?!
[สกิล 1 "อาภรณ์หมื่นเทพ" (ติดตัว): กระดูกของเทพ คืออาภรณ์ของเจ้า หลังจากสังหารศัตรู เจ้ามีโอกาสได้รับเครื่องแต่งกายเฉพาะที่ดรอป และได้รับส่วนหนึ่งของสิทธิอำนาจหรือคุณลักษณะพิเศษของศัตรูนั้น เมื่อเจ้าสังหารบอสดันเจี้ยนเพียงลำพัง เจ้าจะได้รับชุดเครื่องแต่งกายครบชุดแน่นอน]
จงหลินอ่านคำอธิบายสกิลอย่างละเอียดหลายรอบ แสงคมกริบวาบผ่านแววตา
ดังคำกล่าวที่ว่า ทางนี้มองทางนั้นสูงกว่าเสมอ ของของคนอื่นมักเป็นสมบัติ
"อาภรณ์หมื่นเทพ" เป็นสกิลที่สามารถรับสกิลของคนอื่นได้!
[สกิล 2 "ข้าจะลิ้มรส" (ติดตัว): เมื่อความต่างพลังระหว่างศัตรูกับเราไม่ถึงขั้นทับซ้อนเด็ดขาด (ระดับต่างน้อยกว่าหรือเท่ากับ 15 เลเวล) เจ้าสามารถมองทะลุความสามารถหลักของอุปกรณ์ที่ฝ่ายศัตรูสวมใส่]
[สกิล 3 "เหยียบจักรเย็บผ้าให้พัง": เจ้าสามารถผสานเครื่องแต่งกายที่มีคุณสมบัติเดียวกันหรือประเภทเดียวกันได้ เครื่องแต่งกายที่ผสานแล้วมีโอกาสอัปเกรดเป็นระดับดาวสูงขึ้น]
[พรสวรรค์เมื่อสุ่มแล้วไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ คลิกที่ไหนก็ได้เพื่อขั้นตอนต่อไป]
ตรวจสอบสกิลศัตรูก่อน แล้วชิงสกิลศัตรู สุดท้ายยังนำสกิลที่ชิงมาผสานอัปเกรดได้อีก
......เป็นพรสวรรค์ที่เกิดมาเพื่อการล่าแท้ ๆ เลย
จงหลินพอใจมาก!!!
หลังจากยืนยันพรสวรรค์แล้ว เธอเปิดช่องอุปกรณ์พื้นฐาน
ข้างในมีเพียงชุดเรียบง่ายสุด ๆ หนึ่งชุด: เสื้อยืดสีขาวหนึ่งตัว กางเกงยีนส์หนึ่งตัว และรองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่
เป็นชุดที่เธอสวมใส่อยู่ในตอนนี้นี่เอง
อุปกรณ์ทั้งหมดเป็นระดับหนึ่งดาว ชื่อเซ็ตว่า "ผู้คนในโลก"
[ผู้คนในโลก: ไม่ว่าจะอยู่โลกไหน ก็จะกลืนหายไปกับผู้คน เป็นเครื่องแต่งกายเริ่มต้น รางวัลเมื่อสะสมชุดครบ: สกิล "ฉันรู้สึกเหมือนเคยเจอคุณที่ไหนสักแห่ง......รึเปล่า?"]
[ฉันรู้สึกเหมือนเคยเจอคุณที่ไหนสักแห่ง......รึเปล่า? (ติดตัว): มีผลลดตัวตนเล็กน้อย มีโอกาส 3% ที่ทำให้คนลืมทันทีที่เห็น]
ตัดคำบรรยายอุปกรณ์ที่เหมือนกำลังด่าเธอออกไปก่อน จงหลินค่อนข้างพอใจกับคุณสมบัติการเอาตัวรอดของอุปกรณ์นี้
หากในอนาคตหาเครื่องแต่งกายหรือไอเทมที่ทำให้โอกาสเพิ่มเท่าตัวได้ "ผู้คนในโลก" ก็มีประโยชน์มหาศาล!
ในขณะนั้น ข้อความหนึ่งก็ผุดขึ้นบนหน้าจอ:
[คุณต้องการรับคำขอของ "บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก-อาณาจักรเทพจักรกล" หรือไม่?]
(กันระเบิด: นางเอกเรื่องนี้เป็นสายฟรีไม่มีสังกัด แต่ให้ความร่วมมือกับฝ่ายทางการ ผู้นำฝ่ายทางการในเรื่องไม่มีตัวร้ายใจแคบ ทั้งนางเอกและฝ่ายทางการมีวิสัยทัศน์ นางเอกไม่มีทางเอาตัวเข้าแลกเพื่อร่วมมือเด็ดขาด สาวน้อยคนไหนที่รับไม่ได้กับพล็อตร่วมมือกับฝ่ายทางการโปรดหลีกเลี่ยง
กันระเบิดแบบละเอียดดูได้ในหมายเหตุผู้เขียนตอนนี้~
สุดท้ายขอให้สาวน้อยผู้อ่านทุกคนรวยเละ โชคดีรัว ๆ!)