ไฟถนนตรงทางเข้าอาคารในหมู่บ้านส่องสว่างเป็นระยะ ทำให้เงาของบุรุษไปรษณีย์ต่างโลกถูกยืดยาว
เมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว เขาดูอิดโรยมากขึ้น
คอปกตั้งของเสื้อกันหนาวสีเทาเข้มบังใบหน้าเขาไว้ครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตาสีน้ำตาลฉ่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย
"คุณมาเสียที!"
น้ำเสียงของบุรุษไปรษณีย์แหบพร่าและเร่งร้อน ราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมาเนิ่นนาน "ถนนช่างทองแดงเลขที่ 3 สถานีไปรษณีย์สาธารณะห้อง 207 ที่นั่นมีจดหมายพื้นดำขอบทองอยู่มากมาย หยิบมาให้ข้าสักฉบับก็พอ!"
"ถนนช่างทองแดง?" จงหลินขมวดคิ้ว "แถวนี้ไม่มีถนนชื่อนั้นนะ"
จงหลินพูดพลางสังเกตบุรุษไปรษณีย์อย่างแนบเนียน
สกิลติดตัว "ข้าจะลิ้มรส" ทำงาน ป้ายคำลอยขึ้นจากตัวบุรุษไปรษณีย์หลายป้าย:
"เสื้อกันหนาวบุรุษไปรษณีย์ (2 ดาว): เรียบ อบอุ่น สะดวกต่อการเดินทาง! ความเสียหาย: 17%
เอฟเฟกต์ชุด: [ก้าวว่องไว]
เมื่อสวมใส่ สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้น อัตราเร็วเคลื่อนที่ในพื้นที่ซับซ้อนสูงขึ้น ความว่องไว +10%"
"ถุงมือบุรุษไปรษณีย์ (2 ดาว): ไม่ทันแล้วๆ! ถึงอย่างไร ท่าทางในการส่งจดหมายก็ต้องสง่างาม ความเสียหาย: 4%
เอฟเฟกต์ชุด: [ส่งมอบชั่วพริบตา]
สามารถย้ายสิ่งของที่ยกได้ด้วยมือเดียวไปยังจุดที่กำหนดภายในรัศมี 3 เมตรของตนเองในพริบตา"
[ส่งมอบชั่วพริบตา]นี่ยังมองไม่ออกว่ามีประโยชน์อะไร แต่เสื้อกันหนาวดูใช้งานได้จริงมาก!
จงหลินตาเป็นประกาย ในฐานะนักสะสมแกลเลอรีเครื่องแต่งกายครบเซต ความรู้สึกเห็นแล้วไม่ได้ครอบครองนี่มันทำให้เธอใจแทบขาด!
ชั่วขณะหนึ่ง จงหลินพลันมีความคิดวาบขึ้นมา——
จะฆ่าบุรุษไปรษณีย์ดีไหม?
จงหลินสะดุ้งกับความคิดของตัวเอง
เธอเป็นพลเมืองดีเด่นสามด้าน จะคิดฆ่าคนง่ายๆ ได้อย่างไร?
"ผลักประตูอาคารนั่น คุณก็จะเข้าดันเจี้ยน ถนนช่างทองแดงอยู่ไม่ไกล"
น้ำเสียงบุรุษไปรษณีย์ขัดจังหวะความคิดของจงหลิน เขาชี้ไปยังอาคาร 3 ที่อยู่ไม่ไกล อธิบายด้วยความอดทน
"อ้อ ใช่แล้ว ผ้าคลุมนี่ด้วย!"
เขาหยิบผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มออกจากกระเป๋า ยื่นให้ตรงหน้าจงหลิน "ใส่ซะ ระบบจะตัดสินอัตโนมัติว่าคุณเป็นบุรุษไปรษณีย์ชั่วคราว หลีกเลี่ยงปัญหายุ่งยากได้มาก"
บุรุษไปรษณีย์มีใบหน้าแบบชาวยุโรปชัดเจน โหนกคิ้วสูง เงาเบ้าตาเกือบกลบม่านตาสีอำพันของเขา
"ได้โปรดนำจดหมายกลับมาให้ข้าด้วยเถิด!"
แววตาของเขาฉายความอ้อนวอน แต่ในใจของจงหลินกลับรู้สึกถึงความอึดอัดเล็กน้อย
แต่เธออธิบายไม่ได้ว่าความอึดอัดนั่นมาจากไหน
จงหลินเก็บกดความสงสัยในใจ พยักหน้า "ฉันจะนำจดหมายกลับมา"
บุรุษไปรษณีย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก กำชับว่า "ถนนช่างทองแดงเลขที่ 3 ห้อง 207 อย่าไปผิดที่เชียว!"
พูดจบ ข้อความก็ผุดขึ้นตรงหน้าจงหลิน:
[เริ่มภารกิจแล้ว นับถอยหลังเสร็จภารกิจ 8 ชั่วโมง หากเกินเวลาจะถือว่าภารกิจล้มเหลว]
[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: บุรุษไปรษณีย์ผู้สิ้นหวังจะเปิดโปงตัวตนของคุณ คุณจะถูกอาณาจักรเทพจักรกลหมายหัว]
ภารกิจล้มเหลวครั้งเดียว ถึงกับถูกหมายหัวทั่วประเทศ!?
รายละเอียดภารกิจก่อนหน้านี้ไม่ได้แสดงบทลงโทษเมื่อล้มเหลวเลย!
จงหลินตกตะลึง เธอจะถามบุรุษไปรษณีย์ว่าเกิดอะไรขึ้น พอหันหลังกลับก็พบว่า——
ราตรีมาเยือน ถนนเบื้องหน้าว่างเปล่าและเปล่าเปลี่ยว บุรุษไปรษณีย์อยู่ที่ไหนเสีย?
"ชิ"
จงหลินข่มความโกรธในใจลง
เมื่อครู่ สู้ฆ่าเขาไปเลยก็ดี!
อย่างน้อยเธอก็ยังได้รับความสามารถบางส่วนของเขามา
แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จงหลินสลัดความคิดฟุ้งซ่าน สวมผ้าคลุม ไม่เสียเวลาอีกต่อไป
เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวเธอ:
[ได้รับตัวตนชั่วคราว: บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก ตัวตนนี้กลายเป็นตัวตนหลักที่แสดงแก่ภายนอกของผู้เล่น ตัวตนที่สองคือ: ผู้เล่นหมายเลข 666]
ตอนนี้พาเนลเกมเต็มของเธอคือ——
ผู้เล่น: จงหลิน
เลเวล: LV1 ค่าประสบการณ์ 1/50
พลังชีวิต: 340/340
โจมตี: 67
ป้องกัน: 34
ความว่องไว: 82
ค่ามานา: 100
ตัวตนที่แสดงได้: บุรุษไปรษณีย์ต่างโลก (แสดงภายนอกแล้ว), ผู้เล่นหมายเลข 666
พรสวรรค์: สรรเสริญเครื่องแต่งกายเต็มยศ (SSS) (คลิกดูรายละเอียด)
อุปกรณ์ที่มี: เซต "ผู้คนในโลก"
เอฟเฟกต์ชุดที่มี: [ฉันรู้สึกเหมือนเคยเจอคุณที่ไหนสักแห่ง......รึเปล่า?]
เธอใช้ผ้าคลุมคลุมกระเป๋าสะพายหลังของตน จับลูกบิดประตูทางเข้าอาคาร 3
ดันเบาๆ ภาพทางเดินระเบียงอพาร์ตเมนต์และลิฟต์ที่คิดไว้กลับไม่ปรากฏ
คลื่นความร้อนผสมกลิ่นน้ำมันและไอน้ำพวยพุ่งเข้าใส่ ภาพตรงหน้าทำให้รูม่านตาเธอหดเกร็งทันใด
ฟ้าสีเทาครึ้มถูกกลุ่มไอน้ำควันหนาทึบปกคลุม สิ่งก่อสร้างสองข้างถนนล้วนหล่อจากเหล็กกล้าสีดำ มองผ่านหน้าต่างหนาหนักที่ฝังไว้ เห็นแสงเยือกเย็นวาววับ
[แจ้งเตือน: คุณได้เข้าสู่ดันเจี้ยน - อาณาจักรเทพจักรกล - เมืองโฮม]
ที่นี่ คือดันเจี้ยนของเกม?
ต่างกับดันเจี้ยนเก็บเลเวลที่เธอคิด เธอรู้สึกเหมือนตัวเองข้ามผ่านไปยุคกลางมากกว่า
เวลาที่นี่ก็ต่างจากนอกเกม โลกความจริงเป็นยามเย็นแล้ว แต่ที่นี่กลับยังเป็นบ่าย
เธอลูบหลังตัวเอง ใต้ผ้าคลุมว่างเปล่า เรื่องที่กังวลก็เกิดขึ้นจนได้
กระเป๋าไม่ได้เข้าดันเจี้ยนมากับเธอ
จงหลินรีบล้วงกระเป๋ากางเกง พบว่ากรรไกร มีดพก และมีดพับยังอยู่ มือถือในกระเป๋าเสื้อก็ยังอยู่
ยังไม่ทันดีใจ ก็ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังมาจากที่ไกลๆ
จงหลินมองตามเสียงไป ต้องตะลึงเมื่อเห็นหุ่นทหารแคร็กเกอร์จักรกลสูงประมาณสองเมตรสองตัวเดินเคียงกันมา
พวกมันทำจากทองเหลืองทั้งตัว ดวงตาเป็นหลอดไฟจักรกลส่องแสงสีแดง มือถือปืนไรเฟิลสีน้ำเงินเข้มติดดาบปลายปืน ราวกับพร้อมจะโจมตีผู้ต้องสงสัยทุกเมื่อ
ฝีเท้าพวกมันแข็งทื่อแต่แม่นยำ เสียงโลหะที่เธอได้ยินนั้นคือเสียงเดินสวนสนามนั่นเอง
...นี่มันอะไรกัน!?
ยุคกลางมีของแบบนี้ด้วย??
พวกมันคล้ายมนุษย์ แต่ไม่ใช่มนุษย์
เอฟเฟกต์หุบเขามรณะอันรุนแรงพัดเข้าใส่ ทำเอาขนลุกเกรียว
ทั้งยังไม่มีคำใบ้เครื่องแต่งกายใดๆ รอบตัวพวกมันเลย
"ข้าจะลิ้มรส" ไร้ผล หมายความว่าพวกมันเลเวลสูงกว่าเธออย่างน้อย 15 เลเวล!
จงหลินควบคุมสีหน้า ราวกับเคยเห็นแคร็กเกอร์จนเจนตา
เธอประคองท่าทีไว้ กระชับผ้าคลุมแน่น รักษาจังหวะก้าวปกติ เดินห่างจากพวกมัน
ทันใดนั้น เสียงโลหะกระทบเป็นจังหวะจากด้านหลังเหมือนสะดุดหยุดลง
พื้นเบื้องหน้าจงหลินเปลี่ยนเป็นสีแดงในชั่วพริบตา ดวงตาไฟสีแดงของหุ่นแคร็กเกอร์จักรกลกำลังจับจ้องร่างเธอ
จงหลินอะดรีนาลีนพุ่งพล่าน เธอกลั้นใจไม่หันหลังกลับ ก้าวต่อไปด้วยจังหวะเดิม
ไม่กี่วินาทีถัดมา แสงสีแดงบนพื้นหายไป เสียงโลหะกระทบก็ค่อยๆ ห่างไกลออกไป
พวกมันคงระบุว่าเธอเป็นบุรุษไปรษณีย์ธรรมดา
เธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
โชคดีที่เธอไม่ได้เข้าดันเจี้ยนแบบสุ่มสี่สุ่มห้า ถ้าไม่มีผ้าคลุมนี่ เกรงว่าคงจบไปแล้ว!
มองไปรอบๆ เธอพบว่าด้านขวาของถนนมีป้ายบอกทาง แสดงว่าเดินตรงไปอีก 600 เมตรแล้วเลี้ยวขวา จะถึงถนนช่างทองแดง
จงหลินค่อยๆ วางใจ เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น พลางหยิบมือถือออกมาดูแวบหนึ่ง
ปรากฏว่าไม่มีสัญญาณจริงๆ
ใกล้ถึงสี่แยก เธอพบว่าคนเดินถนนรอบข้างดูหนาตาขึ้น
ไม่ไกลออกไปเหมือนเกิดเรื่อง มีคนมุงดูมากมาย
"เลเวล 1 ยังกล้าเข้ามา ช่างหาที่ตายจริงๆ"
ชายสวมเสื้อดำยาวคลุม ถือไม้เท้าแกะสลักเอ่ยขึ้น
จงหลินชะลอฝีเท้า
ตัวตนของตัวเองถูกมองออกแล้วงั้นหรือ...?