เผยเจาหลานมองเวินซูหว่านที่กำลังร่อแร่ทั้งน้ำตา ร้อนใจจนเสียงสั่น
“เธอต้องอดทนไว้นะ ห้ามตายเด็ดขาด! ถ้าเธอตาย พี่ชายฉันต้องคลั่งแน่”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เมิ่งจ้งอันกับเวินเหม่ยเซวียนก็ช่วยกันออกแรง ผลักพวกเธอทั้งสองลงไปในถ้ำหินอันมืดมิดอย่างแรง
ในชั่วขณะที่ร่วงลงไป เวินซูหว่านรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด กระชากเผยเจาหลานเข้ามาหาตัว แล้วใช้ร่างบอบบางของตนรองอยู่ด้านล่างเพื่อปกป้องเธอ
ลมหายใจของเธอแผ่วเบา โน้มไปกระซิบกำชับข้างหูเผยเจาหลาน
“อย่า... อย่าส่งเสียง...”
“พวกเขา...”
“ถ้าได้ยินอะไรเข้า พวกเขาไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่”
เสียงของหนักกระแทกพื้นดังสนั่นขึ้น
เผยเจาหลานยังไม่ทันตั้งตัว ก็ร่วงลงมาทับเวินซูหว่าน บนร่างมีเพียงรอยถลอกไม่กี่แห่ง
เลือดอุ่นทะลักออกจากปากเวินซูหว่านไม่หยุด เธอมองเผยเจาหลานที่ฟุบอยู่บนตัวและร้องไห้จนร่างสั่นสะท้าน
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางแสนอ่อนแรง ก่อนเปลือกตาจะหนักอึ้ง แล้วหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลับได้เกิดใหม่อย่างไม่คาดฝัน ไม่ได้ตาย และข้ามผ่านกาลเวลาอันยาวนานไปสู่ศตวรรษที่ 21 อันเป็นยุคใหม่ กลายเป็นทายาทของตระกูลเวิน มหาเศรษฐีชั้นนำ
ทว่าชีวิตในตระกูลร่ำรวยชาติก่อน ไม่เคยมอบความอบอุ่นหรือทางรอดให้เธอแม้แต่น้อย
สายเลือดใกล้ชิดที่ใครต่อใครกล่าวถึงนั้น ทั้งเย็นชาและเห็นแก่ตัว
พ่อแม่เย็นเมินไร้เยื่อใย ส่วนปู่กับย่าก็มองเธอเป็นหุ่นเชิดสำหรับควบคุมอำนาจของตระกูล เข้มงวดกับเธอตั้งแต่เล็กจนถึงที่สุด ไม่เคยมอบความรักให้สักนิด
เล่ห์เหลี่ยมและการชิงไหวชิงพริบอย่างเลือดเย็นในตระกูลมั่งคั่ง ประกอบกับความเจ็บปวดจากการทรยศอันฝังใจและการตายอย่างอนาถในชาติแรก ได้กัดกร่อนความอ่อนโยนหยาดสุดท้ายในหัวใจของเธอจนหมดสิ้น
ทำให้นิสัยของเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้ วิธีการโหดเหี้ยม ทั่วร่างเต็มไปด้วยหนาม พร้อมลงมือเด็ดขาดไม่ลังเล
ปู่กับย่าตระกูลเวินลงมือหล่อหลอมเธอด้วยตนเอง จนกลายเป็นคนแข็งกระด้างไร้หัวใจ ผู้คนต่างหวาดเกรง
ตั้งแต่เล็กจนโต หากสิ่งใดที่เธอเรียนรู้ไม่ตรงใจพวกเขาแม้เพียงนิด สิ่งที่รอเธออยู่ก็มีเพียงการคุกเข่าหน้าศาลบรรพชนเป็นเวลานานและบทลงโทษอันโหดร้าย
ความทุกข์ทรมานเหล่านั้นค่อย ๆ กลายเป็นความคมกล้าและความเย็นชาในตัวเธอ
ชาตินี้เธอยังคงชื่อเวินซูหว่าน ชื่อไม่เปลี่ยน แต่จิตใจกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
เมื่ออายุ 16 ปี เธอใช้วิธีการเด็ดขาดเข้าควบคุมกิจการทั้งหมดของตระกูลเวินอย่างสมบูรณ์
ฉายา “แม่มด” ของเธอเลื่องลือไปทั่วแวดวงชนชั้นสูง ไม่มีใครไม่รู้จัก และไม่มีใครไม่หวาดเกรง
ไม่ว่าจะเป็นคนหรือบริษัทที่ตกเป็นเป้าสายตาของเธอ ไม่เคยมีใครถอนตัวไปได้อย่างปลอดภัย ทุกคนล้วนตกอยู่ใต้การควบคุมของเธอ
แต่การมีอำนาจล้นฟ้าและแสดงคมเด่นชัดเกินไป ท้ายที่สุดก็ชักนำความโลภและความริษยามาให้
บรรดาลูกนอกสมรสของพ่อเธอที่อยู่ข้างนอก ปกติขัดแย้งกันอย่างดุเดือด ต่อสู้กันไม่หยุดหย่อน แต่เพราะหวาดกลัวอำนาจและวิธีการของเธอ จึงร่วมมือกันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน สมคบคิดเป็นพวกเดียวกัน
หลังงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จที่เธอคว้าโครงการระดับชาติได้เมื่ออายุ 20 ปีจบลง ระหว่างทางกลับบ้าน คนกลุ่มนี้ก็หมายชิงอำนาจและผลประโยชน์
พวกเขาวางแผนอุบัติเหตุทางรถยนต์อันร้ายแรงอย่างแยบยล ผลักเธอลงสู่หุบเหวแห่งความตายโดยสิ้นเชิง
เสียงหัวเราะเย็นชาแผ่วขึ้นในใจเวินซูหว่าน
พวกนั้นคิดจริง ๆ หรือว่าเธอไม่ระแวดระวัง ไม่ทันมองออกแม้แต่นิดว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไร?
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอรู้ดีทุกอย่างว่าพวกนั้นแอบวางแผนอะไรอยู่
เพียงแต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าลูกนอกสมรสต่างแม่กลุ่มนี้จะใจชั่วถึงเพียงนี้ ถึงกับซุกซ่อนระเบิดไว้ในรถของเธอ
กลัวว่าอุบัติเหตุรถยนต์ครั้งเดียวจะเอาชีวิตเธอไม่ได้ ถึงได้ต้องใช้ระเบิดให้ร่างของเธอแหลกสลายไม่เหลือซาก
น่าขัน ถ้าเธอไม่คิดตายด้วยตัวเอง พวกนั้นคิดจริง ๆ หรือว่าจะฆ่าเธอได้
ภาพแผนสำรองหลายชั้นที่เธอวางไว้ตลอดหลายปีนี้แล่นผ่านสมอง แววตายิ่งเย็นเยียบกว่าเดิม
ลูกนอกสมรสใจแคบกลุ่มนี้คิดจริง ๆ หรือว่าแค่กำจัดเธอได้ ก็จะฮุบและควบคุมเครือเวินอันกว้างใหญ่ได้อย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม?
ช่างเพ้อฝันเสียจริง
ทายาทที่ปู่กับยอมรับอยู่ในใจและแอบบ่มเพาะอย่างใส่ใจมาโดยตลอด ยังคงซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง ไม่เคยปรากฏตัว
ส่วนเวินซูหว่าน ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นเพียงหมากหุ่นเชิดที่ผู้เฒ่าทั้งสองผลักออกมาอยู่เบื้องหน้า เพื่อรับมือกับคมดาบและลูกธนูทั้งหมดแทนพวกเขาเท่านั้น
พวกนั้นอุตส่าห์วางแผนฆ่าเธอจนสำเร็จ สุดท้ายก็เหมือนตักน้ำใส่ตะกร้าไม้ไผ่ ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย
เดิมทีเธอคิดว่าชีวิตดับสูญ ทุกอย่างคงสิ้นสุดลง
แต่ชั่วขณะที่ลืมตา ความรุ่งเรืองจอมปลอมพลันสลาย กาลเวลาหวนกลับ
เธอกลับมาอีกครั้ง ได้ย้อนคืนสู่ชาติแรก กลับไปยังจุดเริ่มต้นที่เพิ่งลงชนบท และโศกนาฏกรรมทั้งหมดยังไม่ทันเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์!
การทรยศ การทรมาน การวางแผน และการตายอย่างอนาถจากทั้งสองชาติ สลักลึกลงในใจทีละฉากทีละเรื่อง ความแค้นเสียดแทงกระจายไปทั่วทุกอณูของร่างกาย
เวินซูหว่านค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชาและเย่อหยิ่ง แววตาเต็มไปด้วยสีแดงฉานเย็นเยียบถึงกระดูกและความเฉยเมย
ทุกคนที่ติดค้างเธอ วางแผนเล่นงานเธอ และทำให้เธอตาย รวมถึงลูกที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลกของเธอด้วย—
ความเสแสร้งของเมิ่งจ้งอัน จิตใจอำมหิตของเวินเหม่ยเซวียน และทุกคนที่เคยทำร้าย หลอกลวง หรือทรยศเธอ
ชาตินี้ สวรรค์ย่อมหมุนเวียน เหตุและผลย่อมคืนสนอง
หนี้เลือดที่ติดค้างเธอ ต้องชดใช้ด้วยเลือด!
ทรัพย์สินที่ชิงไปจากเธอ ต้องคืนให้เป็นสองเท่า!
ไม่มีใครคิดหนีไปได้ และไม่มีใครคิดว่าจะอยู่อย่างสบายใจได้!
เสียงคนสองคนทะเลาะกันดังมาจากนอกบ้าน เสียงหนึ่งเป็นเสียงผู้หญิงนุ่มนวลสั่นเครือ ฟังแล้วคุ้นหูเป็นพิเศษ
“แม่ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยพี่สี่ได้นะ!”
อีกเสียงหนึ่งสุขุมและเจือความร้อนใจดังขึ้นทันที
“พี่สี่ของลูกกำชับไว้แล้วว่าอย่าไปหาเธอ อย่าดึงเธอเข้ามาเกี่ยว ลูกทำแบบนี้ อยากทำให้พี่สี่โกรธหรือไง? รีบกลับไปกับแม่”
หญิงสาวอีกคนร้อนใจจนเสียงสั่น เต็มไปด้วยคำวิงวอน
“แม่ จะยืนดูพี่สี่ติดคุกตาปริบ ๆ จริงเหรอ?”
“หนูขอร้อง ให้หนูเข้าไปหาเธอเถอะ!”
“ไม่ได้!”
น้ำเสียงสุขุมไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย
“พี่สี่ของลูกมีแผนของตัวเองอยู่แล้ว”
“ถ้าเรื่องนั้นแพร่ออกไป ทำลายชื่อเสียงของผู้หญิงเขา พี่สี่ของลูกกลับมาต้องโกรธแน่”
เวินซูหว่านที่นอนอยู่บนเตียงเตาดินฟังเงียบ ๆ คำตอบก็ผุดขึ้นในใจทันที
เสียงสุขุมเมื่อครู่เป็นของป้าหวัง ภรรยาหัวหน้ากองพล แม้เวลาจะผ่านไปถึงสองชาติ เธอก็ยังจำเสียงของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
ส่วนเสียงหญิงสาวที่วิงวอนจนเสียงสั่นนั้น เป็นเสียงของเผยเจาหลาน ผู้หญิงที่เธอเคยปกป้องไว้ในชาติแรกตอนที่ถูกผลักลงไปในถ้ำหินด้วยกัน
เวินซูหว่านฟังเสียงแม่ลูกทะเลาะกันอยู่นอกประตูเงียบ ๆ จู่ ๆ ทุกอย่างก็แจ่มชัดขึ้นในใจ
ชาติก่อนเธอถูกฤทธิ์ยาทำให้สมองมึนงง นอนอยู่บนเตียงเตาดินทั้งวันอย่างสะลึมสะลือ จึงไม่รู้เลยว่าหวังซู่อิงกับเผยเจาหลานเคยมาหาเธอ
เธอทบทวนบทสนทนาของแม่ลูกนอกประตูอย่างละเอียด แล้วก็เข้าใจความหมายในทันที
เรื่องคืนนั้นระหว่างเธอกับเจ้าตัวแสบประจำถิ่น ครอบครัวของเขารู้กันแล้ว
ฟังจากน้ำเสียงที่แม่ลูกทะเลาะกัน เจ้าตัวแสบประจำถิ่นคนนั้นยืนกรานไม่ยอมให้เธอออกหน้า กลัวว่าเรื่องนี้จะแพร่ออกไป ทำลายชื่อเสียงของเธอ จนคนทั้งหมู่บ้านชี้หน้าซุบซิบนินทา
เมื่อนึกถึงชาติก่อน เจ้าตัวแสบประจำถิ่นคนนั้นแบกรับความผิดทั้งหมดไว้คนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ ปล่อยให้เวินเหม่ยเซวียนกับเมิ่งจ้งอันบิดเบือนความจริงใส่ร้าย
เขาไม่ยอมดึงเธอเข้ามาเกี่ยวแม้แต่นิดเดียว ยอมแบกรับมลทินข้อหาหัวไม้ไว้คนเดียว จนต้องติดคุก
และตอนนี้ เธอก็ย้อนกลับมาตรงกับวันที่เวินเหม่ยเซวียนใส่ร้ายป้ายสีว่าเจ้าตัวแสบประจำถิ่นคนนั้นลวนลามเธอพอดี
วันนี้เอง เจ้าตัวแสบผู้บริสุทธิ์คนนั้นจะถูกจับตัวไปต่อหน้าผู้คน และต้องติดคุก
ชาติก่อนเธอถูกเมิ่งจ้งอันกับเวินเหม่ยเซวียนลอบวางยา จึงนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงเตาดินทั้งวัน ไม่รู้อะไรเลยว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก