เผยเจาหวายยื่นมือจะประคองเธอลงจากเตียง เวินซูหว่านกลับหลบโดยไม่รู้ตัว ก่อนลุกขึ้นเองแล้วจ้องเขาเขม็ง
“เมื่อคืนคุณรับปากจะแต่งงานกับฉันแล้วนี่ หรือคิดจะกลับคำ?”
เผยเจาหวายยังคงยิ้มไม่เปลี่ยน
“ฉันรับปากว่าจะแต่งงาน แต่ยังไม่ได้พูดถึงเงื่อนไขข้อสาม เราเลยยังจดทะเบียนกันไม่ได้”
เวินซูหว่านตอบพลางเดินออกไปข้างนอก
เผยเจาหวายเดินตามหลังเธอไปอย่างไม่รีบร้อน คอยอยู่เป็นเพื่อนระหว่างเธอล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ถ้าชาตินี้คุณคิดเงื่อนไขข้อสามไม่ออก ฉันต้องรอไปทั้งชีวิตเลยหรือไง?”
“เราจดทะเบียนกันก่อนก็ได้ ส่วนเงื่อนไข คุณคิดออกเมื่อไรก็ค่อยบอกฉันเมื่อนั้น”
เวินซูหว่านปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ไม่ได้หรอก ถ้าจดทะเบียนแล้วคุณเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะ? หรือทำตามที่พูดไม่ได้จะทำยังไง?”
เธอก้มหน้าล้างหน้าอย่างช้า ๆ เผยเจาหวายยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดอย่างหนักแน่น
“วางใจเถอะ หลังจดทะเบียนแล้วคุณจะตั้งเงื่อนไขอะไรก็ได้”
“ฉันรับรองว่าถ้าทำได้ ฉันจะทำให้แน่นอน ถ้าทำไม่ได้ค่อยว่ากันตอนนั้น”
“ถ้ายังไม่สบายใจ ฉันเขียนหนังสือรับรองให้ก็ได้”
มือที่กำลังล้างหน้าของเวินซูหว่านชะงัก เธอเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าให้แห้ง ก่อนหันไปจ้องเขาตรง ๆ น้ำเสียงเจือแววประชดอยู่หลายส่วน
“ถ้าเชื่อคำพูดผู้ชายได้ ไก่ตัวผู้ก็คงออกไข่ได้แล้ว”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินกลับไปยังห้องพักผู้ป่วย เผยเจาหวายถูกคำพูดของเธอทำเอาหลุดหัวเราะ รีบก้าวตามไป
“แล้วคุณจะเอายังไงกันแน่? แม่ฉันกำลังเอาเอกสารรับรองมา วันนี้เราต้องจดทะเบียนกันให้ได้”
“คุณก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นนักเลงข้างถนน ฝีมือเล่นไม่ซื่อของฉันนี่ถนัดนัก”