เวินซูหว่านมองหวังเจี้ยนจวิน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
“คนที่ขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ”
“ใช่แล้ว หลินป๋อเชียนทิ้งทรัพย์สินก้อนโตไว้ให้ฉันจริง ๆ ทรัพย์สินพวกนั้นย่อมทำให้คนตาลุกวาวได้ง่าย”
“วันที่หลินป๋อเชียนกับพวกเขาเดินทางไปต่างประเทศ ตระกูลเมิ่งก็ได้รับข่าวจากตระกูลเวินแล้ว”
“ตระกูลเมิ่งกับตระกูลเวินร่วมมือกันวางแผนเล่นงานฉัน คิดแต่จะเอาทรัพย์สินพวกนั้นไปให้ได้”
“แต่หลินป๋อเชียนตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่น เพิ่งทิ้งของไว้ก็เตรียมการป้องกันทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว”
“เขาจะยอมให้คนอื่นเอาทางหนีทีไล่ที่ตัวเองทิ้งไว้ไปได้ง่าย ๆ ได้ยังไง”
“ก่อนจากไป เขานำของทั้งหมดไปฝากไว้ในธนาคาร พร้อมเขียนระบุไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรว่า ฉันต้องอายุครบ 18 ปีถึงจะเบิกได้”
“ถ้าฉันตายก่อนอายุครบ 18 ปี ทรัพย์สินทั้งหมดจะตกเป็นของรัฐ”
“ที่ฉันอยู่ในตระกูลเวินมาได้อย่างปลอดภัยตลอด 12 ปี ก็เพราะข้อตกลงที่หลินป๋อเชียนทิ้งไว้นี่แหละ”
“ไม่อย่างนั้น ดูจากสีหน้าละโมบของคนตระกูลเวินแล้ว ตั้งแต่ฉันอายุ 6 ขวบ ฉันคงถูกพวกเขากัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก แล้วก็ถีบออกจากตระกูลเวินไปนานแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของเวินซูหว่านก็เย็นเยียบขึ้นมาทันที
“เวินเจี้ยนหย่วนรู้จักนิสัยฉันดี เขาเลยร่วมมือกับตระกูลเมิ่งจัดฉากใหญ่ขึ้นมา โดยผลักเมิ่งจ้งอันออกมา”
“เขาเป็นลูกชายของเมิ่งกั๋วเหลียง รองผู้บัญชาการกองบัญชาการรักษาความมั่นคงเมิ่งกั๋วเหลียง พวกคุณก็คงรู้จักกันอยู่แล้ว”
“พวกเขาเริ่มวางแผนนี้ตั้งแต่ฉันอายุ 6 ขวบแล้ว”