หวังเจี้ยนจวิน จางกั๋วจวิน และถังเหรินหลี่ ซึ่งเฝ้ารอฟังผลอย่างเงียบ ๆ พอได้ยินคำพูดของหมอ ต่างก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
โชคดีเหลือเกินที่คนไข้ไม่เป็นอะไร เด็กในท้องก็ปลอดภัยดี
หากคืนนี้เกิดเหตุแม่ลูกเสียชีวิตทั้งคู่ จากเรื่องอื้อฉาวสะเทือนขวัญที่ทหารถือปืนทำร้ายหญิงตั้งครรภ์ เขตทหารเมืองไห่ทั้งเขตคงสั่นสะเทือน ถูกตรวจสอบและสอบสวนอย่างถึงที่สุด จนกลายเป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่ยากจะหาทางยุติ
เมื่อความกังวลคลี่คลายลง ผู้บัญชาการสูงสุดของเขตทหารทั้งสองคนก็มีสีหน้าเคร่งขรึม พวกเขาก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน ยืนตรงทำความเคารพเผยเจาหวาย ก่อนโค้งกายขอโทษอย่างจริงใจ
“สหาย ผมต้องขอโทษอย่างยิ่ง”
“เป็นเพราะพวกเราควบคุมกองทัพไม่เข้มงวด ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ใต้บังคับบัญชาไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาและทำตามอำเภอใจ จนก่อเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ขึ้น”
“การจัดการหลังจากนี้และการสอบสวนผู้ที่ต้องรับผิดชอบ พวกเราจะตรวจสอบให้ถึงที่สุด รับรองว่าจะให้คำชี้แจงที่เป็นธรรมอย่างแท้จริงแก่พวกคุณและประชาชน”
ท่าทีของทั้งสองจริงใจ เปี่ยมด้วยความรู้สึกผิดและความหนักแน่น
แต่ในเวลานี้ ในใจและสายตาของเผยเจาหวายมีเพียงเวินซูหว่านที่เพิ่งพ้นขีดอันตรายมาอย่างหวุดหวิดเท่านั้น
เขาไม่ใส่ใจกับคำขอโทษอย่างจริงจังของทั้งสองคน ไม่หันกลับไป ไม่ตอบรับแม้แต่คำเดียว ฝีเท้าไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เดินตรงไปยังหน้าห้องผ่าตัด
พยาบาลเข็นเตียงคนไข้ออกมาแล้ว เวินซูหว่านนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้ายังคงซีดขาว ทว่าในที่สุดลมหายใจก็สม่ำเสมอและปลอดภัยดี
จางกั๋วจวินกับถังเหรินหลี่มองแผ่นหลังของเขาที่มีแต่ความห่วงใยคนรักเต็มเปี่ยม ทั้งคู่ไม่ได้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ในใจเหลือเพียงความรู้สึกผิดและหนักอึ้ง
หากเป็นใครก็ตามที่ผ่านความเป็นความตายมาในคืนนี้ และเห็นคนรักเกือบถูกเจ้าหน้าที่เขตทหารสังหารต่อหน้าต่อตา ก็คงไม่มีทางให้อภัยหรือปล่อยวางได้ง่าย ๆ