เผยเจาหวายนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน กลัวว่าเวินซูหว่านจะมีไข้
ตอนเช้าเจิ้งเฉิงจวินกับอีกสองคนเอาอาหารเช้ามาให้ เขากินไปเพียงนิดเดียว จากนั้นก็เฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด ไม่กล้าหลับตา
เจิ้งเฉิงจวินทั้งสามคนเกลี้ยกล่อมให้เขาพักสักหน่อย แต่เขาไม่ยอม
ถ้ายังไม่เห็นภรรยาลืมตากับตาตัวเอง เขาก็ไม่กล้าพัก จึงเอาแต่มองเธอไม่กะพริบตา
เขาไม่รู้ว่าภรรยาฟื้นแล้วหรือยัง ได้ยินเสียงเธอสูดลมหายใจ แต่เธอก็ยังไม่ลืมตา เขาจึงเอ่ยถามเสียงเบา
เวินซูหว่านได้ยินเสียงเขา ในใจก็ถอนหายใจ
ทำไมถึงตามมาเร็วขนาดนี้นะ เธอยังคิดอยู่เลยว่าพอจัดการเรื่องเมิ่งเหวยเฉิงกับพวกนั้นเสร็จ ก็จะรีบไปเมืองท่า เธอคิดว่าเขาต้องอยู่กับลูกกับภรรยา คงไม่กลับมาเร็วขนาดนี้ จะได้ไม่รู้ทันทีว่าเธอจากไปแล้ว
แต่เธอเพิ่งมาถึงเมืองไห่ได้แค่สองวัน เขาก็ตามมาถึง หรือว่าเขาติดเครื่องติดตามไว้กับตัวเธอ
ตอนนี้เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร ไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่เธอก็รู้ดีว่าถ้าไม่สนใจเขาตลอด เขาก็คงเฝ้าอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน
เธอถอนหายใจอย่างจนปัญญา
จากนั้นจึงลืมตาขึ้น มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อเห็นเธอลืมตาเสียที ความกังวลที่กดทับหัวใจของเผยเจาหวายก็คลายลงในที่สุด เขารีบถามทันที
“ภรรยา หิวหรือยัง?”
“ยังเจ็บตรงไหนอีก บอกผมนะ”
“รอเดี๋ยวนะ ผมไปตามหมอมา”
เวินซูหว่านยังไม่ทันได้พูด เผยเจาหวายก็ลุกพรวดขึ้น เปิดประตูห้องแล้ววิ่งไปทางห้องทำงานของหมอ พลางตะโกนเสียงดัง
“คุณหมอครับ ภรรยาผมฟื้นแล้ว!”
พอได้ยินเสียงเรียก หมอก็รีบตามเขามาที่ห้องพักผู้ป่วย ตรวจเวินซูหว่านอย่างละเอียด ก่อนยิ้มแล้วบอกว่า
“ภรรยาคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว หลังจากนี้พักฟื้นให้ดี ก็พอครับ”