ฟ้าสางพอดี
จักรพรรดิเฉียนนำเหล่าขุนนางและองค์ชายสามหลินฟู่ มาถึงตำหนักตะวันออก
ทหารองครักษ์ประจำตำหนักตะวันออกเห็นเสด็จฯ มาถึง รีบคุกเข่าลงพร้อมกันเป็นแถว
"ถวายบังคมฝ่าบาท!"
จักรพรรดิเฉียนกวาดสายตามองทั่วลาน ก็ไม่เห็นเงาของหลินเสวียน
พระองค์หันไปทางผู้บัญชาการทหารองครักษ์ ตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ไท่จื่อเล่า?"
จางอู่ผู้บัญชาการทหารองครักษ์รีบค้อมกายตอบ "ทูลฝ่าบาท ไท่จื่อยังพักผ่อนอยู่ในห้องบรรทม"
"ลูกอกตัญญู!"
จักรพรรดิเฉียนด่าทอด้วยความโกรธทันที
"ป่านนี้แล้ว ยังกล้าขี้เกียจนอนอีก!"
จากนั้นก็ตรัสถามต่อ
"เมื่อคืนตำหนักตะวันออก มีความผิดปกติใดหรือไม่?"
จางอู่เงยหน้าประสานมือ น้ำเสียงแน่วแน่
"ทูลฝ่าบาท ไม่มีความผิดปกติใด ข้าน้อยขอรับรองด้วยหัวของข้าน้อยว่า เมื่อคืนไม่มีผู้ใดออกจากตำหนักตะวันออกแม้แต่ก้าวเดียว"
องค์ชายสามหลินฟู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตาแวววาวเล็กน้อย
เมื่อคืนเขาส่งคนสนิทไปเฝ้าดูตำหนักตะวันออกตลอดคืนจริง ๆ
สิ่งที่จางอู่พูด เป็นความจริงทุกคำ
เมื่อคืนทั้งตำหนักตะวันออก ไม่มีผู้ใดออกไปจริง ๆ
หลินฟู่ยิ่งแน่ใจในใจ
ตัวปลอมของไท่จื่อ ไม่ได้ออกไปแน่นอน!
ไท่จื่อตัวจริงต้องซ่อนอยู่ในห้องบรรทมแน่!
จักรพรรดิเฉียนหันไปทางจางอู่อีกครั้ง
"เจ้าว่าแน่ใจหรือ ว่าไม่มีอะไรผิดปกติเลยจริง ๆ"
"ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยขอรับรองด้วยชีวิต ไร้ความผิดปกติใด!"
จางอู่พูดอย่างหนักแน่น พูดจบก็ยกมือขึ้นขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
จักรพรรดิเฉียนมองให้ชัด
ไม่ใช่แค่จางอู่ ทหารองครักษ์ทุกคนที่ยืนประจำการ ต่างก็เหนื่อยอ่อนไร้เรี่ยวแรง
พระองค์จึงตรัสด้วยความไม่พอใจ
"ดูท่าการฝึกทหารองครักษ์ของข้ายังหย่อนยานเกินไป"
"แค่เฝ้าประตูวังหนึ่งคืน พวกเจ้ากลายเป็นแบบนี้ไปแล้วหรือ?"
จางอู่ฟังดังนั้นก็ตกใจ รีบคุกเข่าลง
"ฝ่าบาทโปรดอภัย! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกข้าน้อย!"
"แค่...เมื่อคืนไท่จื่อ...ทำกิจกรรมหนักหน่วงเกินไป"
จักรพรรดิเฉียนขมวดคิ้ว
"กิจกรรมหนักหน่วง? หมายความว่าอย่างไร? พูดให้ชัด!"
จางอู่สีหน้าเก้อเขิน พูดติดอ่างตอบ
"เมื่อคืนทั้งคืน ไท่จื่อกับพระชายารัชทายาทส่งเสียงดังในห้องบรรทมไม่หยุด ไม่ได้พักเลย"
"พวกข้าน้อยยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก ฟังเสียงนั้น ทนทุกข์ทรมานทั้งคืน"
พูดจบ
องค์ชายสามหลินฟู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเป็นประกายเย็นเยียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เป็นไปได้ยังไงที่ส่งเสียงดังทั้งคืน?
ร่างกายนี้ แข็งแกร่งกว่าตัวเขาที่ฝึกฝนมาทุกวันเสียอีก!
ทั่วใต้หล้านี้จะมีเรื่องอัศจรรย์เช่นนี้ได้อย่างไร!
หลินฟู่ทนไม่ไหวเอ่ยถาม "ผู้บัญชาการจาง ท่านพูดเล่นหรือ?"
จางอู่สีหน้าจริงจัง "องค์ชายสาม ข้าน้อยไม่พูดเกินจริงแม้แต่คำเดียว! ไม่เชื่อถามทหารทุกคนที่ยืนประจำการได้ ทุกคนเป็นพยานได้!"
จักรพรรดิเฉียนฟังจบ ก็นึกยินดีในใจ
ไม่ขาดสายเลือดข้าเลย
มีน้ำอดน้ำทนแบบข้าสมัยหนุ่ม!
พระองค์กระแอมสองที เก็บความคิดในใจ แล้วทำสีหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง
"คนใช้"
"ไปเรียกไท่จื่อตื่น!"
ขันทีสองนายรีบเดินเข้าไป ไปถึงหน้าประตูห้องบรรทม แล้วกล่าวเบา ๆ
"ฝ่าบาทเสด็จมาถึงตำหนักตะวันออก ขอเชิญไท่จื่อรีบออกมาเข้าเฝ้า!"
ภายในห้องบรรทม
หลินเสวียนกับเสิ่นชิงอี้ยังหลับอยู่
เสิ่นชิงอี้ตื่นก่อนเพราะเสียงเรียกข้างนอก
เมื่อคืนนางทำตามที่หลินเสวียนสั่ง ทุกครึ่งชั่วยามเขย่าเตียงส่งเสียง
เหนื่อยทั้งคืน สุดท้ายก็เพลียเกินไป เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลินเสวียนกลับมาจากคุกใต้ดินตอนไหน
เสิ่นชิงอี้ตกใจสุดขีด รีบเอื้อมมือไปเขย่าหลินเสวียนข้างกาย
"ตื่นเร็ว! ฝ่าบาทมาแล้ว!"
หลินเสวียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พึมพำกับตัวเอง
"มาถึงเร็วจัง"
เสิ่นชิงอี้หน้าซีด เสียงเบาเร่งถาม
"ศพไท่จื่อ เจ้าซ่อนไว้ดีแล้วหรือ? ไม่มีช่องโหว่?"
หลินเสวียนเอ่ยอย่างเรียบเฉย "วางใจ จัดการสะอาดเรียบร้อย ไม่มีปัญหาแน่นอน"
ทั้งสองคนไม่กล้ารีรอ รีบลุกขึ้นแต่งตัว
ครู่หนึ่งก็เปิดประตูห้อง เดินออกจากห้องบรรทมเป็นแถว
หลินเสวียนเดินนำหน้า สีหน้าเรียบเฉย
เสิ่นชิงอี้เดินตามหลัง ก้าวเท้าช้าลงเล็กน้อย ท่าทางเผยความอ่อนล้าที่ยากจะซ่อนเร้น
ทั้งสองเดินไปข้างหน้า คารวะพร้อมกัน
"ลูกข้าถวายบังคมฝ่าบาท"
"ลูกสะใภ้ถวายบังคมฝ่าบาท"
หลินเสวียนยืดตัวขึ้น พูดตามสบาย
"ฝ่าบาท มาแต่เช้าเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"
องค์ชายสามหลินฟู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องหลินเสวียนเขม็ง
คำพูดของผู้บัญชาการทหารองครักษ์เมื่อครู่ ทิ่มแทงหัวใจทุกคำ
ไม่หยุดทั้งคืน?
นี่มันไท่จื่อขี้โรคที่ถูกสุราและสีทำลายร่างกายจนอ่อนแอที่ไหนกัน!
เขาก้าวออกมาทันที เยาะเย้ยอย่างเย็นชา
"ไท่จื่อ!"
"ถึงตอนนี้แล้ว ยังมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการเสพสุข นอนไม่ตื่น ช่างเหลวไหลสิ้นดี!"
หลินเสวียนแคะหู ทำท่าไม่แยแส พ่นลมหายใจเบา ๆ
"ฮึ ก็แค่แสดงว่าข้าสบายใจ ตัวตรงไม่กลัวเงา ผ่านการตรวจสอบของใครก็ได้"
พูดจบ จักรพรรดิเฉียนรู้สึกสะกิดใจ
พระองค์คิดในใจ
หากไท่จื่อเลี้ยงตัวปลอมจริงและมีความผิดในใจ วันนี้ภัยใหญ่มาถึง ต้องตื่นตระหนกนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายแน่
จะมีใจไปหมกมุ่นกับการเสพสุขและส่งเสียงดังทั้งคืนได้อย่างไร?
ชั่วขณะนั้น ความสงสัยของจักรพรรดิเฉียนที่ว่าไท่จื่อเลี้ยงตัวปลอม ก็ลดลงไปกว่าครึ่งโดยตรง
หลินเสวียนหันสายตาไปทางหลินฟู่ที่ใบหน้าหมองคล้ำ ยิ้มบาง ๆ เอ่ย
"น้องสาม หน้าตาเจ้าทำไมดูแย่จัง?"
"หรือว่า อิจฉาความแกร่งของข้า?"
"ข้าได้ยินว่า เจ้าไม่ไหวมาตลอด"
"เป็นผู้ชายเหมือนกัน ถ้าเจ้าลำบากจริง ๆ ขอข้า ข้าก็สามารถถ่ายทอดประสบการณ์ให้เจ้าได้บ้าง"
คำพูดนี้ตกลงมา เหล่าขุนนางที่ยืนอยู่โดยรอบพากันมีสีหน้าแปลก ๆ พร้อมกันหันไปทางองค์ชายสามหลินฟู่
ทุกสายตาเต็มไปด้วยการพิจารณา หยอกเย้า สืบเสาะ
หรือว่า สิ่งที่ไท่จื่อพูดเป็นความจริง?
องค์ชายสามผู้สูงศักดิ์ ถึงกับไม่ไหวจริง ๆ งั้นหรือ?
หลินฟู่โดนสายตาทุกคนจ้องจนร้อนไปทั้งตัว ทั้งเขินทั้งโมโห เลือดขึ้นหน้าทันที ตะโกนด่าเสียงดัง
"ไท่จื่อ! เจ้าห้ามพูดจาเหลวไหล! เต็มปากเต็มคำไปด้วยคำหยาบช้า!"
เขากดความโกรธเกรี้ยวลง แล้วรีบหันไปทางจักรพรรดิเฉียน คารวะแล้วรีบกราบทูล
"ขอฝ่าบาทสั่งเข้าตรวจค้นห้องบรรทมไท่จื่อเดี๋ยวนี้!"
จักรพรรดิเฉียนโบกพระหัตถ์เล็กน้อย ตรัสสั่งทหารองครักษ์ด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ค้น"
หลินฟู่กัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดร้าย
คิดในใจ
ไท่จื่อ เจ้าจงอวดดีไปเถอะ!
เดี๋ยวเจอตัวปลอมเข้า ข้าจะดูว่าเจ้ายังปากแข็งได้อีกหรือไม่!
พูดจบ ทหารองครักษ์ก็บุกเข้าไปในห้องบรรทมไท่จื่อทันที ตรวจค้นอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม
ครู่หนึ่ง ผู้บัญชาการทหารองครักษ์จางอู่ก็วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว คุกเข่าข้างเดียวรายงานเสียงดัง
"ทูลฝ่าบาท! พวกข้าน้อยตรวจพบประตูลับนำไปสู่คุกใต้ดินในห้องบรรทมไท่จื่อ!"
คำพูดนี้ดังสนั่นไปทั่ว!
เสิ่นชิงอี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังดังนั้น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงทันที ร่างกายโซซัดโซเซ
นางตื่นตระหนกสุดขีด
คุกใต้ดิน!
หลินเสวียนเอาแต่ซ่อนศพไท่จื่อตัวจริงไว้ในคุกใต้ดิน!
คุกใต้ดินที่เล็กแค่นั้น ซ่อนคนไม่ได้เลย ตรวจค้นปุ๊บก็เจอปั๊บ!
ในช่วงวิกฤตินี้ หลินเสวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยื่นมือขึ้นประคองเอวนางไว้อย่างมั่นคง
ขณะเดียวกันก็ก้มลง กระซิบข้างหูนาง เสียงต่ำแต่แน่วแน่เหลือเกิน
"เชื่อข้า"
เพียงสามคำ สงบนิ่งและหนักแน่น
หัวใจที่ตื่นตระหนกของเสิ่นชิงอี้ ค่อย ๆ ตั้งมั่นได้เล็กน้อย
ส่วนหลินฟู่อีกฝ่าย ฟังคำพูดนี้ ก็มีสีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความดีใจ กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปข้างหน้า ร้องเรียกเสียงดัง
"ฝ่าบาท! เจอแล้ว!"
"ตัวปลอมของไท่จื่อ ต้องซ่อนอยู่ในคุกใต้ดินแห่งนี้แน่! ขอฝ่าบาทสั่งเข้าตรวจค้นคุกใต้ดินโดยด่วน!"
จักรพรรดิเฉียนสีหน้าหม่นลง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คดีตัวจริงตัวปลอม ใกล้จะถึงเวลาคลี่คลาย
พระองค์จึงตรัสสั่งเสียงดัง
"เข้าไปตรวจค้นคุกใต้ดินอย่างละเอียด!"
ทหารองครักษ์รับคำสั่ง ผลักประตูลับเปิด แล้วบุกเข้าไปในคุกใต้ดินทันที