ครู่ต่อมา หวังอู่ ผู้บัญชาการองครักษ์ เดินออกจากคุกใต้ดินอย่างรวดเร็ว แล้วคุกเข่าทูลรายงาน
"ทูลฝ่าบาท ภายในคุกใต้ดินว่างเปล่าไม่พบผู้ใดเลยพ่ะย่ะค่ะ"
หลินฟู่สีหน้าเปลี่ยนทันที ตกใจจนรีบพุ่งเข้าไปในคุกใต้ดินทันที
ภายในคุกใต้ดินว่างเปล่า มองแวบเดียวก็เห็นหมด จะมีที่ซ่อนคนได้ที่ไหน?
มีเพียงมุมกำแพงที่วางถุงปูนขาวกันความชื้นอยู่ไม่กี่ถุง
หลินฟู่ยืนอยู่ในคุกใต้ดิน สมองหมุนเร็วเป็นที่สุด
เป็นไปไม่ได้
เมื่อคืนเขาส่งคนที่แฝงตัวอยู่ในตำหนักตะวันออกไปสืบมา ราชโอรสจริงรู้ว่าฝ่าบาทจะมาตำหนิ จึงซ่อนตัวอยู่ในห้องบรรทมตลอด ไม่ก้าวออกมาแม้แต่ครึ่งก้าว
เมื่อคืนตำหนักตะวันออกมีการรักษาการณ์เข้มงวด ยิ่งไม่มีใครหนีออกจากห้องบรรทมได้ตามลำพัง
คุกใต้ดินก็แค่นี้ ไม่มีทางซ่อนตัวได้เลย
ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ผุดขึ้นในใจหลินฟู่ทันที
คนเป็นซ่อนยาก แต่คนตายซ่อนง่ายที่สุด
คนที่ยืนอยู่ข้างนอก ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นตัวแทน
ราชโอรสจริง ตายไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้ หลินฟู่รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งกาย รีบพุ่งออกจากคุกใต้ดิน เดินตรงไปหาจักรพรรดิเฉียน แล้วคุกเข่าลงเสียงดังอย่างหนัก
เขาชี้ไปที่หลินเสวียน เสียงแหลมและน่ากลัว:
"เสด็จพ่อ! บุคคลผู้นี้ไม่ใช่ราชโอรส เขาคือตัวแทนของราชโอรส!"
"ราชโอรสจริง คงถูกเขาฆ่าแล้ว ศพคงซ่อนอยู่ในห้องบรรทม!"
คำพูดนี้ทำให้เหล่าขุนนางทั้งหลายเงียบกริบ ความเงียบปกคลุมทุกแห่งหน
ทุกคนหน้าตาตะลึง ใจสั่นระรัว
องค์รัชทายาทถูกตัวแทนสังหาร แล้วแอบอ้างเป็นองค์รัชทายาทอยู่ในตำหนักตะวันออก?
หากเรื่องนี้เป็นจริง จะต้องสั่นสะเทือนทั้งอาณาจักรต้าเฉียน พระเกียรติยศของราชวงศ์จะต้องราบคาบไปหมด!
จักรพรรดิเฉียนสายตาวาววับ แววตาทรงอำนาจแผ่ซ่าน กล่าวเสียงทุ้ม:
"ลูกสาม เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าพูดอะไรอยู่? คดีสังหารองค์รัชทายาทมิใช่เรื่องเล็ก!"
หลินฟู่เงยหน้า น้ำเสียงแน่วแน่ที่สุด:
"เสด็จพ่อ ลูกทุกคำพูดเป็นความจริง! เพียงขุดพื้นที่ดูก็รู้จริงเท็จแล้ว!"
ข้าง ๆ เสิ่นชิงอี้ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง หัวใจวุ่นวายถึงที่สุด
นางจำได้อย่างชัดเจน เมื่อคืนหลินเสวียนจัดการศพอยู่ในคุกใต้ดิน
ศพนั้นต้องถูกฝังไว้ใต้ดินในคุกใต้ดินแน่นอน
เมื่อขุดขึ้นมา ศพจะถูกเปิดเผยทันที นางกับหลินเสวียนจะต้องตายทั้งคู่แน่นอน!
ในยามวุ่นวาย มืออุ่นอันใหญ่หนึ่งก็ค่อย ๆ มาจับมือนางไว้ แล้วบีบเบา ๆ
หลินเสวียนหันข้าง มองนางด้วยสายตามั่นคง สื่อสารให้นางสงบลง
จากนั้นหลินเสวียนเงยหน้ามองหลินฟู่ที่คุกเข่าอยู่ แล้วหัวเราะเสียงดัง เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
"ฮ่า ๆ ๆ ช่างน่าขันยิ่งนัก"
"น้องสาม เจ้าเพื่อใส่ร้ายข้าและแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ตอนนี้ถึงกับกล้าพูดจาเพ้อเจ้อเช่นนี้"
"เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อและเหล่าขุนนางโง่เขลากันหรือไร?"
หลินฟู่มองเขากลับอย่างเย็นชา กัดฟันพูดเสียงแข็ง:
"จะเพ้อเจ้อหรือไม่ ขุดพื้นที่ดูก็รู้!"
จักรพรรดิเฉียนสายตานิ่งหนัก มองไปที่หลินเสวียน
ในใจเขาต้องยอมรับว่า ราชโอรสที่อยู่ตรงหน้า ทั้งนิสัยและการกระทำ ต่างจากเมื่อก่อนราวกับคนละคน แต่เพียงเพราะคำพูดสองสามคำของหลินฟู่จะสรุปว่าคนตรงหน้าเป็นของปลอม ก็ไม่ดูรีบด่วนเกินไปหรือ?
แต่ลูกสามเป็นคนสุขุมเสมอ ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลโดยไม่มีเหตุผล
จักรพรรดิเฉียนหันไปมองเหล่าขุนนางเบื้องหลัง แล้วถามว่า:
"ทั้งหลาย ท่านทั้งหลายเห็นว่าเรื่องนี้เป็นเช่นไร?"
เสียงเพิ่งจบ เกาซง รองเสนาบดีกรมอาญา ก็ก้าวออกมายกมือคารวะทันที
ผู้นี้คือลูกน้องคนสำคัญขององค์ชายสามหลินฟู่
"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่า ควรเชื่อว่ามีดีกว่าไม่เชื่อ"
"เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความจริงเท็จขององค์รัชทายาท เกี่ยวข้องกับรากฐานของอาณาจักรต้าเฉียน"
"หากราชโอรสจริงถูกสังหาร คนร้ายแอบอ้างเป็นรัชทายาทอยู่ในตำหนักตะวันออก ภายหน้าได้ขึ้นครองราชย์ อาณาจักรต้าเฉียนของเราเสียหน้าอย่างแน่นอน บ้านเมืองจะวุ่นวายไปทั่ว!"
"ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตให้ขุดพื้นที่ห้องบรรทม เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์!"
จักรพรรดิเฉียนมองไปรอบ ๆ : "คนอื่นเห็นเป็นเช่นไร?"
เสียงจบลง เหล่าขุนนางมากกว่าครึ่งออกมายืนข้างกันอย่างพร้อมเพรียง
"ข้าพเจ้าทั้งหลายเห็นด้วย ขอฝ่าบาทขุดห้องบรรทมเพื่อสืบหาความจริง!"
ขุนนางเหล่านี้แอบเข้าข้างองค์ชายสามมานานแล้ว ยามนี้จึงช่วยหลินฟู่พูดกันทุกคน
เหล่าขุนนางทั้งหลาย ไม่มีสักคนอยู่ข้างหลินเสวียน
หลินเสวียนเห็นดังนั้น ชี้ไปที่เกาซง รองเสนาบดีกรมโยธา แล้วตวาดเสียงเข้มทันที:
"พวกตาบอดทั้งหลาย!"
"ข้ายืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน พวกเจ้ากลับไม่เห็น แล้วไปเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของน้องสาม!"
เกาซงยกมือคารวะตอบ: "ฝ่าบาทน้อย ความจริงเท็จขุดดูก็รู้ ขอฝ่าบาทน้อยอย่าได้กริ้ว โปรดเข้าใจด้วย"
"เข้าใจหัวแม่เท้าเจ้า..."
หลินเสวียนด่าทอตรง ๆ ท่าทางดุดัน
"เจ้า...เจ้า...ไม่มีมารยาท" เกาซงชี้หลินเสวียนด้วยมือสั่น ๆ เขาไม่คิดว่าหลินเสวียนจะกล้าด่าทอต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้
ในขณะที่สถานการณ์วุ่นวาย เสียงอันทรงอำนาจของจักรพรรดิเฉียนก็ดังขึ้นทันที กดความวุ่นวายทั้งหมดลง
เขามองหลินเสวียน แล้วถามเสียงทุ้ม: "ราชโอรส เรื่องนี้เจ้าคิดว่าเป็นเช่นไร?"
หลินเสวียนรู้ทันทีว่าจักรพรรดิเฉียนเริ่มระแวงในใจแล้วจริง ๆ
เขายกมือคารวะอย่างสงบ มองตรงไปที่จักรพรรดิเฉียน ไม่หลบไม่เลี่ยง:
"เสด็จพ่อ เนื่องจากน้องสามยืนกรานจะใส่ร้ายว่าเป็นตัวแทน และยืนกรานจะขุด"
"ก็ให้เขาขุดเถิด"
"แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ"
"ข้าเป็นรัชทายาทโดยสายเลือดของอาณาจักรต้าเฉียน วันนี้ถูกกล่าวหาว่าฆ่าเจ้าของตำแหน่งแอบอ้าง เสียหน้าไปหมด"
"หากขุดค้นแล้วไม่พบศพ น้องสามและทุกคนที่เห็นด้วย ต้องให้คำอธิบายกับข้า!"
หลินฟู่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบตอบเสียงดังทันที:
"หากค้นหาไม่พบศพ ลูกยอมให้เสด็จพ่อลงโทษตามแต่จะโปรด ไม่มีคำบ่นสักคำ!"
"ดี"
จักรพรรดิเฉียนไม่รีรออีก สั่งการทันที
"คนมา ขุดพื้นที่ทั้งในและนอกห้องบรรทมของราชโอรส ค้นให้ละเอียด!"
เหล่าองครักษ์รับคำสั่งทันที ถือพลั่วและเสียมไหลทะลักเข้าไปในห้องบรรทมของราชโอรส เริ่มขุดดิน
ดินปลิวว่อน เสียงขุดดินดังก้องไปทั่วตำหนักตะวันออก
เสิ่นชิงอี้ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น หัวใจเต้นระรัว มองไปที่ห้องบรรทมอย่างจดจ่อ ร่างกายตึงเครียด รอคอยการตัดสินครั้งสุดท้าย
ครบหนึ่งชั่วยาม
พื้นในห้องบรรทมถูกองครักษ์ขุดลึกลงไปหลายฉื่อ ดินกระจายไปทั่ว ห้องบรรทมรกรุงรังไปหมด
แต่ขุดแล้วขุดเล่า ก็ไม่พบอะไรเลย
หวังอู่ ผู้บัญชาการองครักษ์ เหงื่อท่วมตัว หอบหายใจเข้าคุกเข่าทูลรายงาน
"ทูลฝ่าบาท ขุดลึกทั่วทั้งในและนอกห้องบรรทมแล้ว ชั้นดินในคุกใต้ดินก็ขุดลึกเกินสามฉื่อ ไม่พบศพใด ๆ เลยพ่ะย่ะค่ะ"
หลินฟู่รูม่านตาหดทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก้าวไปข้างหน้าตวาดเสียงเข้ม:
"เป็นไปไม่ได้! พวกเจ้าขุดตื้นเกินไป ขุดต่ออีก!"
หวังอู่สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ ยกมือคารวะตอบ:
"องค์ชายสาม คุกใต้ดินขุดลึกสามฉื่อ พื้นห้องบรรทมก็ขุดลึกสองฉื่อ ด้วยกำลังเพียงสองคนในหนึ่งคืน เป็นไปไม่ได้ที่จะขุดหลุมลึกขนาดนั้นเพื่อซ่อนศพ"
คำพูดนี้ทำให้จักรพรรดิเฉียนเข้าใจแจ่มแจ้งทันที
เมื่อคืนตำหนักตะวันออกถูกล้อมด้วยองครักษ์ตลอดคืน ภายในห้องบรรทมมีเพียงราชโอรสกับพระชายารัชทายาทสองคน
กำลังคนมีจำกัด หนึ่งคืนไม่มีทางขุดหลุมลึกฝังศพได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนเหล่าองครักษ์นอกห้องบรรทมได้ยินชัดเจน ทั้งสองคนวุ่นวายกันอยู่ในห้องบรรทมทั้งคืน ไม่มีเวลาขุดดินซ่อนศพเลย
ข้อสงสัยทั้งหมด หมดไปสิ้น
เสิ่นชิงอี้ใจที่แขวนอยู่สูงก็วางลง สูดหายใจโล่งอกยาว
นางหันไปมองหลินเสวียนที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ขุดลึกสามฉื่อทั่วทั้งตำหนักตะวันออก ก็ไม่มีศพเลย
หลินเสวียนซ่อนศพราชโอรสจริงไว้ที่ใดกันแน่?
หลินเสวียนก้าวไปข้างหน้า สายตาเย็นชามองหลินฟู่ แล้วถามเสียงเย็น:
"น้องสาม เรื่องถึงเพียงนี้ เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก?"
"จะขุดอีกหรือไม่?"
หลินฟู่ตัวสั่นเทา ปากพึมพำไม่หยุด:
"เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้แน่นอน...ศพต้องอยู่ที่นี่..."
เขาไม่ยอมรับผลลัพธ์นี้
ทันใดนั้น หลินฟู่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้
หาไม่พบศพก็ไม่เป็นไร
ไม่ต้องยึดติดกับศพอีกต่อไป
ขอเพียงสามารถพิสูจน์ว่าคนตรงหน้าเป็นตัวแทนของราชโอรส ทุกปัญหาก็จะคลี่คลายไปเอง
"เสด็จพ่อ ลูกมีวิธีพิสูจน์ว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ราชโอรสจริง!"