หลังจากจางหวยเซิงอยู่ในจวนได้ห้าวัน เธอก็จับทางเรื่องหนึ่งได้ นั่นคือตารางชีวิตของพ่อ
ทุกวันยามเหม่า จางจั้วหลินจะตื่นขึ้นมา ฝึกหมัดชุดหนึ่งที่ลานด้านหน้า จากนั้นไปห้องหนังสือเพื่อตรวจเอกสารราชการจนถึงยามเฉินแล้วจึงกินอาหารเช้า ช่วงเช้าพบแขกและหารือเรื่องงาน ส่วนช่วงบ่ายบางวันก็ออกไปข้างนอก บางวันก็ตรวจเอกสารต่อ ตกค่ำ บางครั้งมีแขกมาหา บางครั้งก็อยู่ตามลำพัง
ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันเสาร์เป็นเช่นนี้ทุกวัน มีเพียงวันอาทิตย์เท่านั้นที่ได้พักครึ่งวัน
เธอคอยกะเวลาไปดักอยู่หน้าห้องหนังสือ
เช้าวันนี้ หลังจากจางจั้วหลินเพิ่งส่งแขกกลุ่มหนึ่งกลับไป จางหวยเซิงก็โผล่หน้าออกมาจากหลังเสาระเบียง แอบชะโงกมองเข้าไปข้างใน
จางจั้วหลินกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารในมือ หางตาเหลือบเห็นว่าตรงประตูมีเจ้าตัวเล็กเพิ่มมาอีกคน จึงเงยหน้าขึ้นมอง มุมปากพลันยกขึ้น “ทำไมมาอีกแล้วล่ะ?”
“อะไรเรียกว่ามาอีกแล้ว หนูเพิ่งมาครั้งแรกต่างหาก”
“เมื่อวานก็มาแล้วนี่”
“เมื่อวานก็ส่วนเมื่อวาน วันนี้ก็ส่วนวันนี้” จางหวยเซิงก้าวข้ามธรณีประตู วิ่งตึงตังไปถึงข้างโต๊ะ “พ่อทำงานเสร็จหรือยัง?”
“เพิ่งเสร็จพอดี”
“งั้นหนูนั่งบนตักพ่อได้ไหม?”
จางจั้วหลินเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังไปหน่อย ตบหน้าตักเบา ๆ “ขึ้นมา”
จางหวยเซิงปีนขึ้นไปนั่งเรียบร้อย พาดขาทั้งสองข้างไว้บนที่วางแขนเก้าอี้แล้วแกว่งไปมา
ตัวจางจั้วหลินอุ่น ทั้งยังมีกลิ่นยาสูบปนกับกลิ่นหมึก เธอสูดจมูกเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองเขา “วันนี้พ่อยังมีธุระอีกไหม?”
“บ่ายนี้มีแขกมาอีกกลุ่ม”
“งั้นตอนเช้าพ่อไม่มีธุระแล้วเหรอ?”
“ไม่มีแล้ว”
“งั้นอยู่เป็นเพื่อนหนูสักพักนะ”
จางจั้วหลินยื่นมือมาบีบแก้มเธอเบา ๆ “เจ้าตัวแสบตัวน้อยนี่รู้จักเลือกเวลาเสียจริง”